III KZ 8/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KZ 8/17 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie Z. S. ‎ukaranego z art. 97 k.w.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 28 lutego 2017 r.,‎zażalenia ukaranego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 stycznia 2017 r., o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIEZarządzeniem z dnia 9 stycznia 2017 r.

Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (...) na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.p.w. odmówił przyjęcia własnoręcznie sporządzonego przez Z. S. wniosku o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt V Ka (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt III W (…). U podstaw tego zarządzenia legło stwierdzenie, że ukarany nie usunął braku formalnego wniosku, poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez obrońcę lub pełnomocnika z wyboru, do czego został wezwany w dniu 19 grudnia 2016 r., po utrzymaniu w mocy przez Sąd Apelacyjny w (…), postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r., zarządzenia o odmowie wyznaczenia obrońcy z urzędu.W zażaleniu na to zarządzenie Z.

S. podniósł, że obrońca nie jest mu „do niczego potrzebny”, gdyż sam jest zdolny do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania. Takie żądanie stanowi ograniczenie wyrażonego w art. 45 Konstytucji RP jego prawa do rozpatrzenia sprawy przez właściwy sąd. Ponadto, jeżeli obrońca jest niezbędny sądowi do rozpoznania wniosku o wznowienie, to on nie sprzeciwia się wyznaczeniu takiego obrońcy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest bezzasadne. Podstawą zaskarżonego zarządzenia jest ustalenie, że wniosek o wznowienie postępowania sporządzony osobiście przez wnioskodawcę nie spełnia warunku formalnego określonego w art. 545 § 2 k.p.k., to jest wymagania, aby sporządzony został i podpisany przez obrońcę lub pełnomocnika.

Skarżący tego ustalenia nie podważa. Twierdzi natomiast, że sam potrafi taki wniosek sporządzić, toteż obrońca nie jest mu do tego potrzebny.Nie kwestionując, że skazany ma w tym zakresie niezbędne umiejętności wskazać jednak trzeba, że ustawa (art. 545 § 2 k.p.k.) powinność sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania przez obrońcę albo pełnomocnika nakłada na każdego (niezależnie od posiadanej wiedzy fachowej, czy umiejętności) oprócz prokuratora. Podkreślić przy tym należy, że zarówno w orzecznictwie, jak również w piśmiennictwie obowiązek wynikający z art. 545 § 2 k.p.k. określany jest powszechnie jako przymus adwokacko – radcowski.

Również interpretacja użytego w tym przepisie słowa „powinien" jest jednolita – uznaje się je za równoznaczne z bezwzględną koniecznością realizacji nakazu zawartego w omawianym przepisie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 września 2012 r., III KZ 67/12; z dnia 18 września 2013 r., V KZ 61/13). Ratio tego obowiązku łączy się z dążeniem do zapewnienia stronom fachowej pomocy prawnej przy sporządzaniu tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. W piśmiennictwie trafnie ponadto wskazuje się, że przymus adwokacko – radcowski nie stanowi niedopuszczalnej ingerencji w gwarancję wynikającą z konstytucyjnego i konwencyjnego wymiaru prawa do obrony (zob.

B. Nita – Światłowska, Przymus adwokacko – radcowski przy wnoszeniu środków zaskarżenia w postępowaniu karnym (cz. 1), Palestra 1- 2/2017). Stąd nie można podzielić zarzutu skarżącego o naruszeniu jego - wynikającego z art. 45 ust . 1 Konstytucji RP – prawa do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy sąd. W zaistniałej sytuacji procesowej jedynym sposobem skutecznego podważenia zaskarżonego zarządzenia byłoby wykazanie, że zgodnie z wymogami prawa procesowego wniosek o wznowienie postępowania został sporządzony przez obrońcę lub pełnomocnika.

Skoro wnioskodawca tego nie uczynił, brak jest podstaw do zakwestionowania tego zarządzenia.Kierując się powyższym Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie l.n