III KZ 65/11 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 6 PAŹDZIERNIKA 2011 R.

III KZ 65/11

Skoro jedynie zawinione przez obrońcę uchybienie terminowi

zawitemu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku jest przyczyną

niezależną

od

samego

oskarżonego

i

uzasadnia

wystąpienie

o

przywrócenie mu tego terminu, to nie można z samego faktu niezłożenia

przez obrońcę w ustawowym terminie takiego wniosku, z uwagi na

ustalenie z oskarżonym, że wniosek ten nie będzie składany, wywodzić

następnie okoliczności niezależnej od samego oskarżonego, gdy po

upływie tego terminu zmienił on zdanie w kwestii wystąpienia z owym

wnioskiem.

Przewodniczący: sędzia SN T. Grzegorczyk.

Sąd Najwyższy w sprawie Dariusza S., wobec którego umorzono

warunkowo postępowanie karne o czyn z art. 217 § 1 k.k., po rozpoznaniu

w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 października 2011 r., zażalenia

obrońcy oskarżonego na postanowienie Sądu Okręgowego w E. z dnia 28

czerwca 2011 r., o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o

sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 3

czerwca 2011 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. z

dnia 26 stycznia 2011 r.,

u t r z y m a ł w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem odmówiono przywrócenia terminu do

złożenia

wniosku

o

sporządzenie

uzasadnienia

wyroku

Sądu

odwoławczego, który to wniosek złożył obrońca oskarżonego, podając że

po wydaniu tego wyroku ustalił z klientem, iż nie będzie składał wniosku o

jego uzasadnienie, ale oskarżony skontaktował się z nim następnie, już po

upływie terminu zawitego do wystąpienia z takim wnioskiem i prosił o jego

sporządzenie, a ponieważ z uwagi na ten termin, nie mógł go już

skutecznie sporządzić, wystąpił o przywrócenie terminu, ze względu na to,

że niemożność zachowania przez niego terminu zawitego spowoduje

negatywne

konsekwencje

dla

samego

oskarżonego.

Odmawiając

przywrócenia terminu Sąd Okręgowy wskazał, że jego przywrócenie

wymagałoby wykazania winy po stronie obrońcy odnośnie do uchybienia

takiemu terminowi, a tej bynajmniej nie wykazano, i do niedochowania

terminowego wymogu kodeksu doszło wyłącznie w wyniku zaniedbania

samego oskarżonego. W zażaleniu na to orzeczenie obrońca podniósł

obrazę art. 438 pkt 3 k.p.k., poprzez błąd w ustaleniach faktycznych na

skutek przyjęcia, że w sprawie tej nie istnieją przesłanki do przywrócenia

terminu zawitego, o jakich mowa w art. 126 § 1 k.p.k., gdyż uchybienie

temu terminowi nastąpiło z jego winy jako obrońcy, a więc niezależnie od

samego oskarżonego, a tylko z uwagi na nieporozumienie myślał on, że

sam oskarżony nie zamierza składać wniosku o uzasadnienie.

Rozpoznając ten środek odwoławczy Sąd Najwyższy zważył, co

następuje.

Zażalenie to nie jest zasadne. Prawdą jest, że niedotrzymanie

terminu

zawitego z

winy

obrońcy

jest

przyczyną

niezależną

od

oskarżonego w rozumieniu art. 126 § 1 k.p.k., a więc że może on wówczas

występować o przywrócenie mu takiego terminu (zob. np. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2000 r., IV KKN 32/99, LEX nr

39913, OSPriPr 2000, z. 5, poz. 5, czy z dnia 24 lutego 2011 r., III KZ 4/11,

LEX nr 736770) oraz, że wniosek o przywrócenie terminu dla oskarżonego

może wtedy złożyć także obrońca, który uchybił terminowi zawitemu ze

swej winy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 1994

r., WO 11/94, OSNKW 1994, z. 5-6, poz. 36). Istotne w takiej sytuacji jest

jednak, aby uchybienie to nastąpiło z winy obrońcy, która to okoliczność

oznacza wówczas stan niezależny od samego oskarżonego.

W niniejszej sprawie jednak, jak wynikało to wyraźnie z wniosku

obrońcy o przywrócenie terminu, ustalił on z oskarżonym, że wniosek o

sporządzenie uzasadnienia wyroku nie będzie sporządzany i dopiero po

upływie terminu do jego złożenia oskarżony skontaktował się z nim i

poprosił o sporządzenie jednak takiego wniosku. W takim wypadku zatem

nie może być mowy o zaistnieniu po stronie obrońcy winy w

niedotrzymaniu ustawowego terminu. Skoro bowiem jedynie zawinione

przez obrońcę uchybienie terminowi zawitemu do złożenia wniosku o

uzasadnienie wyroku jest przyczyną niezależną od samego oskarżonego i

uzasadnia wystąpienie o przywrócenie mu tego terminu, to nie można z

samego faktu niezłożenia przez obrońcę w ustawowym terminie takiego

wniosku, z uwagi na ustalenie z oskarżonym, że wniosek ten nie będzie

składany, wywodzić następnie okoliczności niezależnej od samego

oskarżonego, gdy po upływie tego terminu zmienił on zdanie w kwestii

wystąpienia z owym wnioskiem. Jeżeli bowiem oskarżony zmieni swoje

stanowisko odnośnie do dokonania określonej czynności, mimo uprzednich

odmiennych ustaleń z obrońcą, to może zarówno sam, jak i poprzez tego

obrońcę, wystąpić z daną czynnością pod warunkiem, że nadal mieści się

w przewidzianym przez prawo terminie do jej dokonania albo, gdy zostanie

wykazane, że z przyczyn innych, niż niezawinione przez obrońcę

niedochowanie terminu, nastąpiło uchybienie temu wymogowi, z żądaniem

przywrócenia terminu do takiego wystąpienia. W niniejszej sprawie tak

jednak nie było, a twierdzenie skarżącego w uzasadnieniu zażalenia, że z

własnej winy uchybił terminowi zawitemu pozostaje w sprzeczności z tym,

co twierdził on w samym wniosku o przywrócenie tego terminu.

Powyższe wskazuje, że zaskarżone postanowienie jest w pełni

zasadne, a u jego podstaw nie leży żaden błąd w ustaleniach faktycznych.

Tym samym zażalenie niniejsze nie może być uwzględnione.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak na wstępie.