III KZ 63/11 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 6 PAŹDZIERNIKA 2011 R.

III KZ 63/11

Naruszenie

zakazu

wnoszenia

kasacji

wyłącznie

z

powodu

niewspółmierności kary pod pozorem podnoszenia jedynie naruszenia

dyrektyw wymiaru kary, jako rzekomej obrazy prawa, nie jest kwestią oceny

tego środka zaskarżenia od strony jego zasadności lub bezzasadności po

uprzednim

przyjęciu,

lecz

zagadnieniem

należącym

do

sfery

dopuszczalności kasacji, a tym samym prezes sądu, za pośrednictwem

którego wnosi się ten środek, ma prawo i obowiązek orzec o odmowie jego

przyjęcia.

Przewodniczący: sędzia SN T. Grzegorczyk.

Sąd Najwyższy w sprawie Agnieszki M., skazanej z art. 310 § 2 k.k. i

in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 października

2011

r.,

zażalenia

obrońcy

skazanej

na

zarządzenie

Zastępcy

Przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w L. z dnia 12

lipca 2011 r., o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w

L. z dnia 15 kwietnia 2011 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L.

z dnia 4 października 2010 r.,

u t r z y m a ł w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji złożonej

przez obrońcę skazanej, uznając, że jako wysuwająca zarzut obrazy art. 53

§ 1 i 2 k.k., oparta jest na powodach innych niż wskazane w art. 523 § 1

k.p.k., a zarzut taki jest niedopuszczalny, gdyż oznacza, że kasację

wniesiono wyłącznie z powodu niewspółmierności kary, czego prawo

zabrania. W zażaleniu od tego zarządzenia skarżąca podnosiła, że

odmawiając przyjęcia kasacji błędnie uznano, że podniesiona obraza art.

53 § 1 i 2 k.k. może stanowić tylko względną przyczynę odwoławczą,

podczas gdy naruszenie tego przepisu jest rażącym i rzeczywistym

naruszeniem prawa w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k., mającym istotny

wpływ na treść wyroku w zakresie orzeczenia o karze, nie zaś zarzutem

niewspółmierności kary. Wywodząc w ten sposób, żaląca wnosiła o

uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przyjęcie kasacji do rozpoznania.

Rozpoznając ten środek odwoławczy, Sąd Najwyższy zważył co

następuje.

Zażalenie nie jest zasadne. Wprawdzie skarżąca ma rację, kiedy

podnosi, że powodem do kasacji nie mogą być tylko uchybienia z art. 439

k.p.k., gdyż stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. skarga ta może być także

wniesiona z powodu innego, rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono

mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, ale nie budzi wątpliwości, że musi

to być realne naruszenie prawa, a nie omijanie, płynącego z art. 523 § 1 in

fine

k.p.k.,

zakazu

wnoszenia

kasacji

opartej

wyłącznie

na

niewspółmierności kary, przez formułowanie zarzutu obrazy art. 53 k.k. Ten

ostatni przepis określa jedynie ogólne dyrektywy wymiaru kary, wskazując

jakie to okoliczności winny być wzięte pod uwagę, aby kara, jaką sąd

wymierza była współmierna do stopnia winy i szkodliwości społecznej

czynu. Zasadnie zatem podnosi się zarówno w orzecznictwie, jak i w

doktrynie, że skoro sama niewspółmierność kary nie może być podstawą

kasacji, to tym samym niedopuszczalna jest skarga kasacyjna odwołująca

się jedynie do naruszenia zasad wymiaru kary, gdyż w istocie jest to

wówczas uchybienie określone w art. 438 pkt 4 k.p.k., a nie obraza prawa

materialnego, o jakiej mowa w pkt 1 tego przepisu. Wskazano na to m.in. w

postanowieniach Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2003 r., V KK

71/03, LEX nr 77462 czy z dnia 20 czerwca 2006 r., II KK 156/06, OSPriPr

2006, nr 11, poz. 6, a podobne stanowisko prezentowane jest w doktrynie

(zob. np.: K. Boratyńska, A. Górski, A. Sakowicz, A. Ważny: Kodeks

postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2007, s. 1056; J. Grajewski,

L. K. Paprzycki, S. Steinborn: Kodeks postępowania karnego. Komentarz,

Kraków 2006, t. II, s. 271-272; T. Grzegorczyk, J. Tylman: Polskie

postępowanie karne, Warszawa 2011, s. 967). Skoro zatem w kasacji

obrońca oskarżonej ograniczył się wyłącznie do wskazania obrazy art. 53 §

1 i 2 k.k., przez zastosowanie wobec skazanej kary pozbawienia wolności z

pominięciem dyrektyw wskazanych w tych przepisach, to nie może budzić

wątpliwości, że chodziło mu o niewspółmierność wymierzonej skazanej

kary, a nie o obrazę prawa materialnego w rozumieniu art. 438 pkt 1 k.p.k.

Zasadnie zatem odmówiono przyjęcia skargi jako niedopuszczalnej.

Naruszenie bowiem zakazu wnoszenia kasacji wyłącznie z powodu

niewspółmierności kary pod pozorem podnoszenia jedynie naruszenia

dyrektyw wymiaru kary, jako rzekomej obrazy prawa, nie jest kwestią oceny

tego środka zaskarżenia od strony jego zasadności lub bezzasadności po

uprzednim

przyjęciu,

lecz

zagadnieniem

należącym

do

sfery

dopuszczalności kasacji, a tym samym prezes sądu, za pośrednictwem

którego wnosi się ten środek, ma prawo i obowiązek orzec o odmowie jego

przyjęcia. Skarżąca zaś z przyczyn wyżej wskazanych nie ma racji

wywodząc, że podniesiony przez nią zarzut ma charakter obrazy prawa

materialnego.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak na wstępie.