III KZ 57/22 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KZ 57/22 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Paweł Kołodziejski‎SSN Igor Zgoliński w sprawie J. K., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 10 stycznia 2023 roku, zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2022 roku, sygn. akt III KO 99/22, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie wobec jego oczywistej bezzasadności p o s t a n o w i ł: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 sierpnia 2022 roku, skierowanym do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, skazany J. K. wystąpił o wyznaczenie mu przez sąd adwokata lub radcy prawnego do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania. W treści pisma wskazał, iż nie ma zaufania do adwokata z urzędu, stąd wnosi o wyznaczenie przez sąd adwokata z wyboru, którego osobiście opłaci. We wniosku skazany podał jednocześnie zasadnicze elementy, które jego zdaniem winny się znaleźć w sporządzonym wniosku o wznowienie (k. 4 akt SN, sygn. III KO 99/22). W kolejnym piśmie, datowanym na dzień 17 sierpnia 2022 roku, skazany zwrócił się ponownie do sądu apelacyjnego o wyznaczenie obrońcy z tożsamą argumentacją jak w piśmie z dnia 4 sierpnia 2022 roku wprost wskazując, że nie domaga się wyznaczenia mu „adwokata z urzędu” ale o „wyznaczenie adwokata płatnego”, którego koszty sam poniesie (k. 14 akt SN k. 4 akt SN, sygn.

III KO 99/22). O właściwym trybie postępowania co do ustanowienia obrońcy z wyboru J. K. został poinformowany pismem upoważnionego sędziego Sądu Apelacyjnego w Szczecinie (k. 16 akt SN k. 4 akt SN, sygn. III KO 99/22). Postanowieniem z dnia 12 października 2022 roku, w sprawie III KO 99/22, Sąd Najwyższy, traktując pismo skazanego jako wniosek o wznowienie, odmówił jego przyjęcia wobec stwierdzonej oczywistej bezzasadności (k. 22-23 akt SN k. 4 akt SN, sygn. III KO 99/22).Odnosząc się do powyższego skazany w piśmie zatytułowanym „wyjaśnienia” (k. 2 akt SN, sygn.

III KZ 57/22) wskazał, że swoje pismo kierował do sądu chcąc, aby przyznano mu obrońcę, który będzie należycie dbał o jego sprawę, przy czym wskazał zasadniczą argumentację, z której winien skorzystać podmiot fachowy wnoszący wniosek. Podkreślił, że jego intencją nie było osobiste złożenie wniosku o wznowienie. Pismo to zostało uznane za zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2022 roku. Do akt postępowania dołączono także kolejne pisma J. K. Sąd Najwyższy zważył co następuje.Wniesienie zażalenia zainicjowało kontrolę instancyjną zaskarżonego postanowienia, która skutkowała nieuwzględnieniem środka odwoławczego i utrzymaniem zaskarżonego postanowienia w mocy.

Trafnie Sąd Najwyższy w zaskarżonym postanowieniu dostrzegł, że pismo skazanego J. K. swoim zakresem obejmuje dwa elementy – „wskazanie obrońcy”, który podejmie działania na jego rzecz oraz ogólne argumenty mające świadczyć o zasadności wniosku o wznowienie. Sąd Najwyższy słusznie w uzasadnienia swojego orzeczenia wskazał, że nie było podstaw do rozpoznawania wniosku o wskazanie obrońcy, gdyż procedura wyznaczania obrońcy z urzędu takiej możliwości nie przewiduje. Jego wniosek „o wyznaczenie jakiegoś prawnika do sporządzenia wniosku o wznowienie” spośród „znajomych adwokatów” określonego sędziego (k. 4v akt SN) nie mógł doprowadzić do wyznaczenia obrońcy z urzędu, gdyż skazany w istocie wniosku takiego nie złożył.

Zaznaczyć przy tym należy, iż nawet gdyby rozpoznawać pismo J. K. jako wniosek, o którym mowa w art. 78 § 1 i 1a k.p.k. w zw. z art. 545 § 2 k.p.k. i tak nie byłoby podstaw do jego uwzględnienia. Badając bowiem przesłanki mogące wskazywać na wyznaczenie skazanemu obrońcy ustalić należy przede wszystkim stan majątkowy zainteresowanego – a w niniejszej sprawie deklaruje on, że środki finansowe na pokrycie wynagrodzenia adwokackiego posiada i niezbędne koszty zamierza pokryć. Nie było więc żadnych podstaw do wyznaczenia skazanemu obrońcy z urzędu.

Analizując natomiast pismo J. K., które zainicjowało postępowanie przed Sądem Najwyższym, w kontekście art. 545 § 3 k.p.k., sąd ten trafnie ustalił oczywistą bezzasadność wniosku. Argumentacja skazanego zawarta w piśmie uznanym za środek odwoławczy nie może w żadnej mierze oceny tej zmienić. Ewentualne zaistnienia przestępstwa „oszustwa”, o którym wspomina J. K., musi być zgodnie z art. 541 k.p.k. ustalone prawomocnym wyrokiem skazującym, a dane co do tego wyroku winny być wskazane przez osobę ubiegającą się o wznowienie postępowania.

Li tylko powtarzanie przez skazanego w złożonym zażaleniu postulatu wskazania mu odpowiedniego obrońcy do sporządzenia wniosku o wznowienie nie dawało podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż Sąd Najwyższy nie dopuścił się żadnego uchybienia, które mogłoby wyczerpywać którąś z przesłanek zawartych w art. 439 § 1 k.p.k. lub stanowić obrazę któregokolwiek z przepisów, o których mowa w art. 438 k.p.k.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.