III KZ 5/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KZ 5/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk w sprawie z wniosku Z. G. o wznowienie postępowania po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 lutego 2015 r., zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 grudnia 2014 r., odmawiające przyjęcia wniosku, p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIEZaskarżonym zarządzeniem Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego odmówił przyjęcia wniosku Z.

G. o wznowienie postępowania w sprawie jego skargi z dnia 28 listopada 2014 r. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, złożonej w postępowaniu zakończonym postanowieniem Sądu Okręgowego w G. z dnia 30 października 2014 r. W zarządzeniu tym, z powołaniem się na przepisy art. 429 § 1 k.p.k. i art. 545 § 1 k.p.k., wskazano, że przytaczany wniosek jest niedopuszczalny z mocy ustawy.Na powyższe zarządzenie zażalenie złożył Z.

G. wnosząc o jego uchylenie oraz o nakazanie Prokuratorowi Generalnemu odniesienia się do sprawy. W treści tego środka wnioskodawca zarzucił postanowieniu Sądu Okręgowego w G. z dnia 30 października 2014 r. „błędną interpretację czynu prawnego” oraz niekonstytucyjność uregulowań dotyczących przymusu adwokackiego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie jest zasadne. Na wstępie zauważyć należy, że postępowanie uregulowane ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.

U. z 2004 r., nr 179, poz. 1843 ze zm.), zawiera odrębne i całościowe uregulowanie zasad i trybu wnoszenia oraz rozpoznawania tej skargi, w których brak regulacji dotyczących wznowienia postępowania. Żaden też z artykułów wskazanej ustawy nie odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów innych ustaw, regulujących ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, w tym przepisów rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego. Z powyższych względów, w doktrynie i orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentnie wskazuje się na niedopuszczalność wniosku o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania w sprawie ze skargi na przewlekłość, złożonej w postępowaniu karnym na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tak:

T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego oraz ustawa o świadku koronnym. Komentarz, Warszawa 2008, s. 1137; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2007 r., V KZ 24/07, OSNKW z 2007 r., z. 6, poz. 53; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2013 r., II KZ 23/13, LEX nr 1331283). Analogiczny pogląd, odnośnie skarg na przewlekłość, składanych w sprawach toczących się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, wyraził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28 czerwca 2005 r. (III SPZP 1/05, OSNP z 2005 r., z. 19, poz. 312).W tym stanie rzeczy, uwzględniając fakt, że na mocy art. 545 § 1 k.p.k., w postępowaniu o wznowienie odpowiednie zastosowanie ma art. 429 § 1 k.p.k., prawidłowo odmówiono przyjęcia wniosku Z.

G. o wznowienie postępowania, wobec jego niedopuszczalności.Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.