III KZ 43/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KZ 43/20 POSTANOWIENIE Dnia 6 sierpnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Puszkarski‎SSN Andrzej Tomczyk (sprawozdawca) w sprawie A. J. , skazanego z art. 280 § 2 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 sierpnia 2020 r., zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 lipca 2020 r., sygn. akt III KO 48/20, o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności, w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 lutego 2001 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 listopada 2000 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 lipca 2020 r., sygn. akt III KO 48/20, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku A. J. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 lutego 2001 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 listopada 2000 r., sygn. akt II K (…), wobec uznania, że jest on oczywiście bezzasadny.Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skazany A. J. . Z treści tego środka odwoławczego wynika, że zdaniem skarżącego Sąd Najwyższy niezasadnie nie zaaprobował argumentacji przedstawionej we wniosku o wznowienie.Jednocześnie autor zażalenia wniósł o przedstawienie przez Sąd Najwyższy okoliczności umożliwiających wznowienie postępowania w jego sprawie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do treści art. 545 § 3 k.p.k., sąd odmawia przyjęcia wniosku ‎o wznowienie nawet bez potrzeby wzywania do usunięcia jego braków formalnych ‎(np. poprzez sporządzenie i podpisanie go przez podmiot profesjonalny, względnie uiszczenie opłaty), jeżeli już z samej treści tego wniosku wynika, że jest on oczywiście bezzasadny. Rozwiązanie to, gwarantujące wstępną kontrolę wniosku o wznowienie postępowania, wprowadzono po to, aby wyeliminować obowiązek przeprowadzania różnego rodzaju czynności procesowych związanych z wnioskiem, który w stopniu oczywistym i tak nie może doprowadzić do wznowienia postępowania.Sąd Najwyższy w pisemnych motywach rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia prawidłowo przyjął, że skazany we wniosku nie przedstawił żadnych okoliczności, które w świetle art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. oraz art. 540b k.p.k. uzasadniałyby przeprowadzenie postępowania wznowieniowego.

Decyzja ‎o skorzystaniu z trybu określonego w art. 545 § 3 k.p.k. była zatem właściwa.Zaprezentowane natomiast w środku odwoławczym stanowisko skarżącego sprowadza się jedynie do jednozdaniowego wyrażenia braku akceptacji nieuznania przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 1 lipca 2020 r. skuteczności argumentów mających stanowić podstawę do wznowienia postępowania.Lektura środka odwoławczego wskazuje na to, że jego autor w ramach postępowania odwoławczego przede wszystkim żąda ponownej analizy tych samych okoliczności, które były podnoszone we wniosku o wznowienie i zostały już zweryfikowane przez Sąd Najwyższy w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia.

Trzeba zaznaczyć, że niezasadność podstaw wznowienia postępowania przedstawionych przez A. J została wykazana ‎i omówiona w tym orzeczeniu wyczerpująco, rzetelnie i w zgodzie z obowiązującymi standardami procesowymi. Wbrew oczekiwaniom skarżącego należy zauważyć, że samo wyrażenie przez stronę niezadowolenia z wydanego rozstrzygnięcia nie jest wystarczające do skutecznego zakwestionowania zaskarżonego orzeczenia.Jednocześnie trzeba mieć na uwadze, że wznowienie postępowania następuje w wyniku spełnienia określonych w rozdziale 56.

Kodeksu postępowania karnego przesłanek, na wniosek strony lub z urzędu. Analiza sprawy nie wykazała podstaw do uruchomienia procedury wznowienia postępowania z urzędu. W tej sytuacji należy uznać, że to na autorze wniosku o wznowienie spoczywa ciężar odszukania i przedstawienia okoliczności uprawdopodobniających zasadność tego środka zaskarżenia. Nie do zaakceptowania jest więc żądanie kierowane przez skarżącego, dotyczące wskazania przez Sąd Najwyższy argumentów skutkujących wznowieniem postępowania.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.