III KZ 37/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KZ 37/19 POSTANOWIENIE Dnia 2 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk (przewodniczący)‎SSN Piotr Mirek‎SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca) w sprawie z wniosku W. R. o wznowienie postępowania po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 2 października 2019 r. zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2019 r., II KO 50/19 o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

W dniu 3 kwietnia 2019 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo W. R. , które zgodnie z jego stanowiskiem wyrażonym w korespondencji z dnia 26 kwietnia 2019 r., zostało uznane za wniosek o wznowienie postępowania w sprawie rozpoznawanej przez Sąd Okręgowy w G., sygn. akt IV K (…), zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt II AKa (…).Jako podstawę wniosku, W. R. wskazał na korupcję w Prokuraturze Rejonowej i Policji w T.. Nadto oświadczył, że w jego ocenie, w ww. sprawie dotyczącej wydania wyroku łącznego nie powinien orzekać sędzia, który uprzednio orzekał w sprawie zakończonej wyrokiem jednostkowym, podlegającym rozpoznaniu w sprawie dotyczącej wyroku łącznego.Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II KO 50/19, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności.Zażalenie na przedmiotowe postanowienie złożył wnioskodawca.

Podnosząc okoliczności tożsame co we wniosku o wznowienie postępowania, w szczególności wskazujące na nieprawidłowości w działaniu Prokuratury Rejonowej w T. oraz Policji w T. oraz wskazując na swoją niewinność, skarżący wniósł o „pozytywne rozpatrzenie zażalenia”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie wnioskodawcy nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.W orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowane jest jednoznaczne stanowisko, że instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie.

Katalog okoliczności otwierających drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k. (tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt III KO 25/18)Zgodnie z dyspozycją art. 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, obrońcy lub pełnomocnika, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.Wyrażenie „oczywista bezzasadność”, w odniesieniu do wstępnej kontroli wniosku o wznowienie postępowania karnego - art. 545 § 3 k.p.k., należy rozumieć podobnie jak na gruncie przepisu art. 535 § 3 k.p.k.

Zatem bezzasadność oczywista to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna na pierwszy rzut oka, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia (tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II KO 49/15). Decydująca jest sama treść wniosku o wznowienie, który może być oczywiście bezzasadny z różnych powodów, na co wskazuje użyte wyrażenie „w szczególności”. Ta oczywista bezzasadność wynikać więc może choćby z tego, że we wniosku wskazano podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie albo z tego, że w ogóle nie wskazano żadnych podstaw wznowienia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, LEX nr 1812335).Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie.

Wydając zaskarżone postanowienie Sąd Najwyższy trafnie uznał, że powołane przez W. R. okoliczności nie pozostają w kręgu przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania w sprawie. Podkreślił, że samo sygnalizowanie przez wnioskodawcę korupcji w Prokuraturze i Policji w T. nie może zostać uznane za spełnienie przesłanki z art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., gdyż zgodnie z treścią art. 541 § 1 k.p.k. dla przyjęcia tej przesłanki niezbędne jest, by czyn, o którym mowa w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3 - 11 k.p.k. lub w art. 22 k.p.k.

Nadto, prawidłowo wskazał, że fakt zasiadania w składzie Sądu orzekającego w przedmiocie wydania wyroku łącznego przez sędziego, który wcześniej orzekał wobec skazanego w sprawie przestępstwa objętego wyrokiem jednostkowym, nie stanowi naruszenia art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. i nie może być uznane za podstawę wznowienia postępowania.Wyżej przedstawione powody upoważniały Sąd Najwyższy orzekający w dniu 25 czerwca 2019 r. do odmowy przyjęcia tego wniosku na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. jako oczywiście bezzasadnego. W zażaleniu skarżący nie sformułował żadnych konkretnych zarzutów świadczących o wadliwości wskazanego wyżej postanowienia, ograniczając się jedynie do ponownej sygnalizacji nieprawidłowości w działaniu Prokuratury Rejonowej w T. oraz Policji w T., a nadto wyrażenia przekonania o swojej niewinności.

Okoliczności te nie mogły jednak doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego postanowienia.W tym stanie rzeczy uznać należało, że zaskarżone postanowienie Sądu Najwyższego jest w pełni zasadne i jako takie należało je utrzymać w mocy.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. l.n