III KZ 12/25 · Sąd Najwyższy

III KZ 12/25 POSTANOWIENIE Dnia 12 maja 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie J. Ś.skazanej z art. 178a § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, bez udziału stron, w dniu 12 maja 2025 r. zażalenia skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt IV Ko 6/25, o odmowie przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Ka 7/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Strzelcach Krajeńskich z dnia 31 października 2024 r., sygn. akt II K 228/23, p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego wpłynęło zażalenie J.Ś. na postanowienie Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim odmawiające przywrócenia jej terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z 28 stycznia 2025 r. mocą, którego po rozpatrzeniu apelacji obrońcy, utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Strzelcach Krajeńskich z 31 października 2024 r. skazujący skarżącą na karę 5 miesięcy ograniczenia wolności i zobowiązujący ją do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne oraz orzekający wobec niej środki karne z art. 43a § 2 k.k. i z art. 42 § 2 k.k. za popełnienie czynu zabronionego z art. 178a § 1 k.k. Zasadność uchylenia zaskarżonego postanowienia, autorka zażalenia upatrywała w bezczynności obrońcy, co implikowało niezłożenie wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia orzeczenia w ustawowym terminie.Zażalenie nie mogło odnieść oczekiwanego przez stronę skutku.Badając przedmiotową sprawę, Sąd Najwyższy nie dopatrzył się takich okoliczności, które można byłoby określić jako przeszkody blokujące możliwość dopełnienia czynności procesowej w ustawowym czasie.

Skarżąca całą odpowiedzialnością za niedotrzymanie terminu, o którym mowa w art. 422 § 1 k.p.k., obciążyła obrońcę zarzucając jej niekompetencję, jednakże badając niniejszą sprawę nie można pominąć zasadniczych kwestii, które zaważyły na tym, że wniesione zażalenie nie zostało uwzględnione: przede wszystkim skazana miała dwóch obrońców a jedna z nich adw. M. G. była obecna podczas ogłoszenia wyroku. Skoro, jak podkreśla skazana, kontakt z tą obrońcą był utrudniony, to nic nie stało na przeszkodzie po wydaniu wyroku skontaktować się z drugą obrońcą, która była autorką apelacji – adw.

B. P. i poinformować ją o niezadowalającym stronę wyniku kontroli apelacyjnej oraz zainteresować się dalszą procedurą w sprawie. Uzyskanie wiedzy o tym dla skazanej nie pozbawionej wolności nie nastręczało żadnych trudności, a więc przeszkoda wskazana przez nią nie miała charakteru wymaganego przez art. 126 § 1 k.p.k. tzn. ,,niezależnej od strony”.Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. [PŁ][a.ł]‎