Legislator Case Law & Legislation
III KS 5/23 AI generated

III KS 5/23 · Sąd Najwyższy

Case Number III KS 5/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

S. został oskarżony o to, że w dniu 21 kwietnia 2021 r. około godziny 18:27 w nieustalonym miejscu ze skutkiem w N. skontaktował się telefonicznie z pokrzywdzonym K. S., czym nie zastosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Goleniowie, sygn. akt II K 1271/20 z dnia 25 lutego 2021 r. zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym, a nadto w okresie od dnia 21 kwietnia 2021 r. do dnia 27 maja 2021 r. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru podjął próbę skontaktowania się telefonicznego z pokrzywdzonym K.

Legislator headnote

AI generated

art. 244 k.k, art. 13 § 1 k.k, art. 12 § 1 k.k, art. 11 § 2 k.k, art. 632 pkt 2 k.p.k, art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k; III KS 5/23 · Sąd Najwyższy: Tymczasem w niniejszej sprawie skarga przedstawiona przez obrońcę tych warunków nie spełniała. W zakresie pierwszego zarzutu tej skargi należało stwierdzić, że nie doszło do naruszenia prawa procesowego, tj. art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., poprzez udział w składzie orzekającym Sądu odwoławczego sędziego Sądu Okręgowego w Szczecinie M. J., powołanego w wyniku procedury przeprowadzonej przed Krajową Radą Sądownictwa, której skład ukształtowano w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw.

Keywords

AI generated
repeated infringement single and continuous infringements misuse of a telecommunications installation use of mobile phone driving unauthorized sound recording communication with defense counsel

Cited Legislation

AI generated
art. 244 k.k
oskarżonego z art. 244 k.k.
art. 13 § 1 k.k
art. 12 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k
z art. 11 § 2 k.k.Sąd Rejonowy w Goleniowie wyrokiem z dnia 30 maja 2022 r., sygn.
art. 632 pkt 2 k.p.k
uniewinnił od popełnienia zarzuconego mu czynu i na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
art. 437 § 2 k.p.k
Nie doszło do naruszenia art. 437 § 2 k.p.k.
art. 454 § 1 k.p.k
244 k.k.”.Autor skargi obecnie wywodzi, że Sąd odwoławczy przeprowadzając postępowanie nie dopełnił ciążących na nim standardów wymaganych dla uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 454 § 1 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
AI generated
III K 628/20
Sygn. akt III K 628/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 sierpnia 2020r. Sąd Rejonowy w Rybniku III Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Agnieszka Bierza Protokolant stażysta Magdalena Masłowska przy udziale Prokuratora: --- po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2020r., 24 sierpnia 2020r., sprawy M. N. (N.) s. A. i S. ur. (...) w R. oskarżonego o to, że w bliżej nieokreślonych dniach pomiędzy sierpniem 2019 roku a grudniem 2019 roku co najmniej w sierpniu, październiku i dwukrotnie w grudniu 2019 roku, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru kontaktował się telefonicznie z byłą żoną S. N., dzwoniąc do niej, wbrew jej woli, nie stosując się tym samym do orzeczonego wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w. R., sygn. III K 680/17 z dnia 25 września 2018 roku zakazu kontaktowania się z S. N. w jakiejkolwiek formie na okres 5 lat, tj. o czyn z art. 244 kk w zw. z art. 12 kk 1) uniewinnia oskarżonego M. N. (N.) od popełnienia opisanego wyżej czynu z art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk; 2) na mocy art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. S. kwotę 504 (pięciuset czterech) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu na rzecz oskarżonego M. N. i kwotę 115,92 (stu piętnastu złotych dziewięćdziesięciu dwóch groszy) złotych stanowiącą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności; 3) na mocy art. 632 pkt 2 kpk kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sędzia UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 628/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 M. N. W bliżej nieokreślonych dniach pomiędzy sierpniem 2019 roku a grudniem 2019 roku co najmniej w sierpniu, październiku i dwukrotnie w grudniu 2019 roku, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru kontaktował się telefonicznie z byłą żoną S. N., dzwoniąc do niej, wbrew jej woli, nie stosując się tym samym do orzeczonego wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w. R., sygn. akt III K 680/17 z dnia 25 września 20918 roku zakazu kontaktowania się z S. N. w jakiejkolwiek formie na okres 5 lat, tj. czyn z art. 244 kk w zw. z art. 12 §1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. Wyrokiem z dnia 25 września 2018 roku w sprawie o sygn. akt III K 680/17 Sąd Rejonowy w. R. uznał oskarżonego M. N. za winnego popełnienia czynu z art. 207§1 kk na szkodę żony, dzieci i pasierbicy i wymierzył mu za ten czyn karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi M. K. i S. N. w jakiejkolwiek formie, wbrew ich woli poza sprawami związanymi ze sprawowaniem władzy rodzicielskiej, na okres 5 lat. Wyrok uprawomocnił się w dniu 3 października 2018 roku. W w/w sprawie S. N. występowała w charakterze oskarżycielki posiłkowej. W głosach końcowych stron nie wnosiła ona o orzeczenie wobec oskarżonego zakazu kontaktowania się z nią. Oskarżony był obecny przy ogłoszeniu wyroku. odpis wyroku Sądu Rejonowego w. R. w sprawie o sygn. akt III K 680/17 k. 3 odpis protokołu rozprawy z dnia 25 września 2018 roku w sprawie o sygn. akt III K 680/17 k.68-69 2. Kiedy oskarżony M. N. przebywał w zakładzie karnym kilka razy zatelefonował do S. N.. I tak w sierpniu 2019 roku zatelefonował do niej, aby ją przeprosić, następnie zatelefonował w październiku 2019 roku, gdy miała ona urodziny, nadto rozmowa dotyczyła dzieci. Poza tym oskarżony zatelefonował dwa razy w grudniu 2019 roku, kiedy dzieci miały urodziny. Rozmowy trwały po kilka minut, kończył je oskarżony. S. N. nie przerywała rozmów, nie odkładała słuchawki, gdy usłyszała głos oskarżonego. W trakcie rozmów przypominała mu jednak, że ma zakaz kontaktowania się z nią, a ona musi co jakiś czas informować kuratora, czy oskarżony dzwoni. zeznania świadka S. N. k. 6,60 wyjaśnienia oskarżonego M. N. k. 17,59 zawiadomienie Zespołu Kuratorów wraz z pismem S. N. k. 1,2 3. M. N. był uprzednio karany. dane o karalności k. 31-33 odpisy wyroków SR w. R. o sygn. akt II K 680/17 i III K 2337/18 k. 3,4 1. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) ------------ ---------------------------------- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty --------------------------------- ------------------- ------- 1.OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2 częściowo zeznania świadka S. N. Przed sądem świadek wskazywała, że informowała oskarżonego, że „nie powinien do mnie dzwonić, bo ma zakaz i że ja muszę co jakiś czas składać pismo do kuratora, czy do nas dzwonił”. Nadto w swoich zeznaniach wskazała na treść rozmów z oskarżonym. Dodała, że nie rozłączała się po odebraniu telefonu od oskarżonego, bo to nieładnie, a nadto wie, że w więzieniu jest ciężko i nie ma z kim porozmawiać. Zasadniczo sąd dał wiarę zeznaniom świadka złożonym przed sądem, gdyż korelowały one z wyśnieniami oskarżonego. Przy czym sąd miał na uwadze, że z jednej strony świadek próbowała przekonać sąd, że nie chciała kontaktu z oskarżonym, a z drugiej strony treść jej zeznań wskazuje, że nie była przeciwna rozmowom z oskarżony, kontynuowała te rozmowy, informowała o tym, co się dzieje w domu. Miała ona świadomość orzeczonego zakazu i tego, że musi informować kuratora o tym, że oskarżony telefonuje, stąd przypominała temu ostatniemu o obowiązującym zakazie. Świadek była skupiona na tym, że orzeczono wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z nią, natomiast umknęło jej to, że oskarżony może się z nią kontaktować w sprawach związanych z wykonywaniem władzy rodzicielskiej. 2 częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. N. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w części, w której przyznał, że telefonował do S. N. w sierpniu, październiku i dwa razy w grudniu 2019 roku. Jest to bowiem okoliczność bezsprzeczna, którą potwierdziła sama S. N.. Podobnie sąd ocenił jako zgodne z prawdą twierdzenia oskarżonego, co do przyczyn wykonania telefonów i treści rozmów. Rzeczywiście w październiku urodziny miała S. N., zaś w grudniu dzieci. Nadto rozmowa z października dotyczyła również dzieci. S. N. potwierdziła, że połączenia telefoniczne z października i grudnia miały związek z urodzinami, natomiast nie pamiętała co było przedmiotem rozmowy z sierpnia. Podobnie za zgodne z prawdą sąd ocenił wyjaśnienia oskarżonego co do czasu rozmów, tego, że jego żona nie odkładała telefonu, gdy słyszała jego głos. S. N. potwierdziła powyższe. 2 zawiadomienie kuratorów wraz z pismem S. N. brak podstaw do kwestionowania, wskazuje na możliwość popełnienia przez oskarżonego występku z art. 244 kk 1,3 odpis wyroku Sądu Rejonowego w. R. w sprawie o sygn. akt III K 680/17 dokument urzędowy, brak podstaw do kwestionowania 3 dane o karalności dokument urzędowy, brak podstaw do kwestionowania wiarygodności 3 odpis wyroku Sądu Rejonowego w. R. o sygn. akt III K 2337/18 dokument urzędowy, brak podstaw do kwestionowania 1 odpis protokołu rozprawy z dnia 25 września 2018 roku w sprawie o sygn. akt III K 680/17 dokumentuje przebieg rozprawy, brak podstaw do kwestionowania dokumentu 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. N. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, gdy twierdził, że wiedział, że ma zakaz zbliżania się do S. N., ale nie wiedział, że ma zakaz kontaktowania się z nią. Dodał, że był na ogłoszeniu wyroku, ale go nie rozumiał. Tymczasem z protokołu rozprawy, na której zapadł wyrok orzekający m.in. zakaz kontaktowania się z S. N. nie wynika, aby oskarżony czegoś nie rozumiał, aby domagał się wyjaśnień. Nadto jak wynika z zeznań S. N., informowała ona oskarżonego, że nie powinien do niej dzwonić, bo ma zakaz, a ona musi informować o tym kuratora. Zatem, zdaniem sądu, powyższe wyjaśnienia oskarżonego były tylko próbą umniejszenia jego winy. częściowo zeznania S. N. W postępowaniu przygotowawczym świadek potwierdziła, że oskarżony kilkukrotnie do niej telefonował, a ma zakaz kontaktowania się z nią oraz dziećmi. Sąd odmówił wiary świadkowi co do tego, że oskarżony miał również zakaz kontaktowania się z dziećmi. Jak wynika bowiem z odpisu wyroku w sprawie o sygn. akt III K 680/17 zakaz ten dotyczył tylko M. K. i S. N., wbrew ich woli, za wyjątkiem spraw związanych ze sprawowaniem władzy rodzicielskiej. Nadto świadek zeznała, że w poprzedniej sprawie była oskarżycielką posiłkową i przyłączyła się do tego, żeby orzec wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z nią. Tymczasem z protokołu rozprawy z dnia 25 września 2018 roku nie wynika, aby któraś ze stron postępowania o taki zakaz wnosiła. pismo S. N. z 7 lutego 2019 roku Pismo to nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż nie dotyczyło okresu objętego aktem oskarżenia, a okresu wcześniejszego. 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej --------- ☐ 1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem -------- ----------------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej --------------------------------------- ☐ 1.5. Warunkowe umorzenie postępowania ----------------- --------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ 1.6. Umorzenie postępowania ------------------- --------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ 1.7. Uniewinnienie 1 M. N. Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia Sąd uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw ku temu, aby przypisać oskarżonemu popełnienie występku z art. 244 kk. Niewątpliwie we wskazanym czasie oskarżony kontaktował się z S. N. telefonicznie jednak, zdaniem sądu, jego zachowanie nie wyczerpało znamion w/w występku. Przede wszystkim podkreślić należy, że w wyroku z dnia 25 września 2018 roku w sprawie o sygn. akt III K 680/17 sąd orzekł zakaz kontaktowania się oskarżonego z S. N. w jakiejkolwiek formie, wbrew jej woli, poza sprawami związanymi ze sprawowaniem władzy rodzicielskiej. Tymczasem jak wynika z wyjaśnień oskarżonego i zeznań S. N. oskarżony telefonował dwukrotnie w grudniu, gdyż dzieci miały wtedy urodziny. Sąd nie ma żadnych wątpliwości, że chęć przekazania życzeń urodzinowych dzieciom i wykonanie w tym celu telefonu do ich matki ma związek z wykonywaniem władzy rodzicielskiej. Nadto jak wskazał oskarżony w postępowaniu przygotowawczym, zatelefonował on do S. N. w październiku, gdyż miała urodziny, ale rozmowa dotyczyła też dzieci. S. N. nie zaprzeczyła powyższemu. Z materiału dowodowego wynika, że tylko rozmowa telefoniczna z sierpnia 2019 roku nie dotyczyła dzieci i wykonywania władzy rodzicielskiej, przy czym S. N. nie pamiętała treści tej rozmowy. Niemniej jednak, zdaniem sądu, i to zachowanie oskarżonego nie wyczerpało znamion przestępstwa. W ocenie sądu, wbrew zapewnieniom S. N. z postępowania przygotowawczego, że nie życzyła sobie ona kontaktu z oskarżonym, okoliczności wszystkich czterech rozmów telefonicznych, jak również treść zeznań świadka złożonych na rozprawie wskazują, że nie była ona przeciwna rozmowom z oskarżonym. Na rozprawie wskazywała ona wprost, że informowała oskarżonego, że „nie powinien do mnie dzwonić, bo ma zakaz i że ja muszę co jakiś czas składać pismo do kuratora, czy do nas dzwonił”. Sąd zważył, że S. N. nie zainicjowała postępowania przeciwko oskarżonemu, zrobił to kurator sądowy. W związku z prośbami kuratora o informację S. N. informowała go o tym, że faktycznie oskarżony do niej dzwonił i wskazywała, że nie chce mieć z oskarżonym kontaktu, jednak nie podawała w jakim celu oskarżony telefonuje i czego rozmowy dotyczyły. Również kurator sądowy tego nie dociekał, a ma to istotne znaczenia dla ustalenia czy doszło do popełnienia przestępstwa. W ocenie sądu S. N. skupiła się tylko na tym, że oskarżony ma zakaz kontaktowania się z nią, natomiast umknęło jej to, że zakaz ten nie dotyczy spraw związanych z wykonywaniem władzy rodzicielskiej oraz że oskarżony ma zakaz kontaktowania się z nią wbrew jej woli. Tymczasem, jak już podano, okoliczności sprawy wskazują, że S. N. nie była przeciwna rozmowom z oskarżonym. Gdyby rzeczywiście nie chciała ona kontaktu z oskarżonym, to przecież mogła nie odbierać połączenia telefonicznego, a gdy odebrała, bo nie wiedziała kto dzwoni, to mogła od razu odłożyć słuchawkę, a nie kontynuować rozmowy. Tymczasem kontynuowała dialog, informowała o sprawach bieżących mających miejsce w domu i tylko przypominała oskarżonemu, że „nie powinien dzwonić”. Tłumaczenia świadka, że nie odkładała słuchawki, bo to nieładnie tak kończyć rozmowę albo, że wie, iż w więzieniu jest ciężko i nie ma z kim porozmawiać, w żaden sposób nie wskazują na to, że nie życzyła sobie kontaktu z oskarżonym. Jeszcze raz należy podkreślić, że gdyby rzeczywiście tak było, to nie odbierała by połączeń od oskarżonego albo po odebraniu od razu odkładała by słuchawkę. Mogła też złożyć zawiadomienie do prokuratury czy na policję, że oskarżony nie stosuje się do zakazu orzeczonego przez sąd i kontaktuje się z nią wbrew jej woli. Tego jednak nie uczyniła. Mając powyższe na uwadze, sąd doszedł do przekonania, że zachowanie oskarżonego nie wyczerpało znamion występku z art. 244 kk. Trzy rozmowy telefoniczne miały związek z wykonywaniem władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi oskarżonego i S. N., zaś odnośnie rozmowy z sierpnia 2019 roku (ale również i kolejnych) sąd uznał, że nie były one wbrew woli S. N.. Wobec tego sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu z art. 244 kk w zw. z art. 12 §1 kk. 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności ----- ------ ------ --------- Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności --- --- --- ----- 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę ------------------------------------- 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2 Na mocy art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. S. kwotę 504 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu na rzecz oskarżonego i kwotę 115,92 złotych stanowiącą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności. Ustalając wysokość wynagrodzenia sąd uwzględnił ilość rozpraw, na których obrońca świadczył pomoc prawną na rzecz oskarżonego. 3 W związku z tym, że sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, to na podstawie art. 632 pkt 2 kpk kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. 1.1Podpis
II K 1659/19
Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 1659/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
IX K 421/21
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
VI K 187/18
W dniu 16 listopada 2017 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

III KS 5/23 POSTANOWIENIE Dnia 25 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu bez udziału stron w sprawie M. S. oskarżonego z art. 244 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. i inne skargi obrońcy oskarżonego na wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 26 października 2022 r., IV Ka 1370/22, uchylający wyrok Sądu Rejonowego w Goleniowie z dnia 30 maja 2022 r., w sprawie II K 1077/21 i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania na podstawie art. 539e § 2 in principio k.p.k. postanowił oddalić skargę i obciążyć oskarżonego kosztami sądowymi postępowania skargowego.

UZASADNIENIE

M. S. został oskarżony o to, że w dniu 21 kwietnia 2021 r. około godziny 18:27 w nieustalonym miejscu ze skutkiem w N. skontaktował się telefonicznie z pokrzywdzonym K. S., czym nie zastosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Goleniowie, sygn. akt II K 1271/20 z dnia 25 lutego 2021 r. zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym, a nadto w okresie od dnia 21 kwietnia 2021 r. do dnia 27 maja 2021 r. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru podjął próbę skontaktowania się telefonicznego z pokrzywdzonym K.

S., czym usiłował nie zastosować się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Goleniowie o sygn. akt II K 1271/20 z dnia 25 lutego 2021 r. zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym - tj. o czyn z art. 244 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 244 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.Sąd Rejonowy w Goleniowie wyrokiem z dnia 30 maja 2022 r., sygn. akt II K 1077/21, oskarżonego M. S. uniewinnił od popełnienia zarzuconego mu czynu i na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.Wyrok ten zaskarżył apelacją Prokurator Rejonowy w Goleniowie.

Po jej rozpoznaniu Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 26 października 2022 r., w sprawie IV Ka 1370/22, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Goleniowie do ponownego rozpoznania.Od powyższego wyroku skargę na wyrok Sądu odwoławczego uchylający wyrok Sądu I instancji i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania wniósł obrońca oskarżonego M. S., zaskarżając go w całości.Skarżący na podstawie art. 539a § 3 k.p.k. Sądowi II instancji zarzucił:1/ naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez udział w składzie orzekającym Sędziego Sądu Okręgowego M.J. powołanego w wyniku procedury przeprowadzonej przed Krajową Radą Sądownictwa, której skład ukształtowano w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw;2/ naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 454 § 1 k.p.k. poprzez ich niewłaściwą wykładnię skutkującą przyjęciem, że możliwe jest uchylenie wyroku Sądu I instancji bez podjęcia próby usunięcia zarzucanych uchybień, w sytuacji, w której prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że możliwość uchylenia wyroku uniewinniającego oskarżonego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania związana z regułą ne peius zachodzi dopiero, gdy Sąd odwoławczy w wyniku usunięcia stwierdzonych uchybień stwierdzi, że zachodzą podstawy do wydania wyroku skazującego, przy czym samo tylko wskazanie, że może istnieć możliwość wydania takiego wyroku jest niewystarczająca dla przyjęcia wystąpienia reguły ne peius określonej w art. 454 § 1 k.p.k.W konkluzji na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na skargę obrońcy Zastępca Prokuratora Rejonowego w Goleniowie wniósł o jej nieuwzględnienie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna i należało ją oddalić. Zgodnie z art. 539a § 1 i 3 k.p.k. skargę na wyrok sądu odwoławczego uchylający wyrok sądu I instancji i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania można wnieść, gdy wydanie na etapie postępowania apelacyjnego orzeczenia o charakterze kasatoryjnym naruszało art. 437 k.p.k. lub też, gdy przy wydaniu tego orzeczenia wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 k.p.k. Z treści powyższych przepisów wynika, że rozpoznanie skargi musi ograniczać się do zbadania, czy zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 k.p.k., albo czy sąd odwoławczy uchylił wyrok mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. do wydania wyroku zmieniającego oraz czy jest konieczne przeprowadzenie w całości przewodu sądowego (art. 437 § 2 in fine k.p.k.).

Przedmiotem kontroli w tym postępowaniu jest więc jedynie stwierdzenie, czy uchylając wyrok sądu pierwszej instancji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, sąd odwoławczy kierował się podstawami wydania wyroku kasatoryjnego wskazanymi w art. 539a § 3 k.p.k. oraz czy takie rozstrzygnięcie było w konkretnej sprawie konieczne. Natomiast niedopuszczalne jest, aby Sąd Najwyższy w trybie art. 539a k.p.k. ponownie, samodzielnie ocenił, czy zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona czynu zabronionego, doszedł do odmiennych wniosków i z tego powodu uchylił zaskarżony wyrok (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017 r., IV KS 6/16, LEX nr 2204960).

Tymczasem w niniejszej sprawie skarga przedstawiona przez obrońcę tych warunków nie spełniała. W zakresie pierwszego zarzutu tej skargi należało stwierdzić, że nie doszło do naruszenia prawa procesowego, tj. art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., poprzez udział w składzie orzekającym Sądu odwoławczego sędziego Sądu Okręgowego w Szczecinie M. J., powołanego w wyniku procedury przeprowadzonej przed Krajową Radą Sądownictwa, której skład ukształtowano w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw.

Błędnie bowiem obrońca przyjął, że każda uchwała nominacyjna podejmowana przez Krajową Radę Sądownictwa w stosunku do konkretnego sędziego, wraz z konkretnymi okolicznościami jej wydania w danej sprawie, rodzi uzasadnioną obawę, iż sędzia ten jest zależny od władzy wykonawczej, co w konsekwencji powoduje uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i niezależności w sprawie, którą prowadzi.Kwestia ta została już w sposób wiążący wyjaśniona w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20, OSNKW 2020, z. 2, poz.

7) stwierdzono między innymi: „Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (…) zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności”.

W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy stwierdził – „Oceniając zasadność wątpliwości co do bezstronności sędziego, sąd bierze pod uwagę wszelkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na jej zachowanie. Mogą one obejmować powiązanie sędziego ze stronami sporu, okoliczności świadczące o uzależnieniu sędziego od określonych podmiotów zewnętrznych, w tym innych organów państwa czy partii politycznych. Znaczenie może mieć przy tym sposób uzyskania określonych profitów lub awansów przez sędziego”. Orzecznictwo Sądu Najwyższego przyjęte na gruncie tej uchwały przyjmuje podobnie, że nie jest wystarczające wskazanie, iż dana osoba została powołana na stanowisko sędziego na wniosek nowo-ukształtowanej KRS, bowiem konieczne jest także wskazanie na dodatkowe okoliczności, które świadczą o naruszeniu standardów niezawisłości i bezstronności w konkretnej sprawie, co dopiero może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 9 marca 2022 r., I KZP 13/21, OSNK 2022, z. 4, poz. 13; z dnia 17 lutego 2021 r., IV KK 17/21, LEX nr 3121320; z dnia 18 listopada 2020 r., IV KK 290/20, LEX nr 3144843).

W uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego Izby Karnej z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, (OSNK 2022, z. 6, poz.

22) podkreślono ponownie, że brak podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że sam fakt, iż wydający zaskarżony wyrok sędzia Sądu odwoławczego M.J. został powołany uchwałą nowo-ukształtowanej KRS na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Szczecinie, nie stanowi automatycznie o zaistnieniu przesłanki z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Nie mogły o tym przesądzać także wskazane przez obrońcę okoliczności konkretnie odnoszące się do tego sędziego. Obrońca podniósł bowiem, że na brak możliwości zachowania bezstronności sędziego miały wpływ takie okoliczności jak fakt, iż sędzia został awansowany, gdy Ministrem Sprawiedliwości był Z. Z., a jednocześnie znalazł się w gronie 10 osób, którym Prezydent RP postanowieniem z dnia 22 czerwca 2016 r. odmówił powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego. Wątpliwości obrońcy budziło dalsze postępowanie, albowiem po zmianach wywołanych nowelą z 8 grudnia 2017 r., nowa KRS ponownie przedstawiła kandydaturę sędziego M.J. do pełnienia urzędu sędziego sądu okręgowego.

Tym razem Prezydent RP w dniu 10 czerwca 2019 r. wręczył nominację M.J. do pełnienia urzędu sędziego Sądu Okręgowego w Szczecinie. W związku z tymi argumentami trzeba jednak stwierdzić, że nie są to okoliczności, które same w sobie mogłyby świadczyć o naruszeniu przez sędziego M.J. standardów niezawisłości i bezstronności w konkretnej sprawie i w jej niepowtarzalnych okolicznościach. Należy przyznać, że chociaż rozważania obrońcy na temat znaczącej roli władzy sądowniczej oraz wzajemnych oddziaływań i współpracy między władzami sądowniczą a wykonawczą, sposobu powoływania członków Krajowej Rady Sądownictwa, jego legalności i zgodności z Konstytucją RP, są dogłębne i rzetelnie przeprowadzone, jednak w realiach tej sprawy nie mogą zmienić oceny co do braku zaistnienia przesłanki z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Również drugi zarzut skargi okazał się niezasadny. Nie doszło do naruszenia art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 454 § 1 k.p.k. poprzez zarzucaną ich niewłaściwą wykładnię, a to dlatego, że Sąd odwoławczy w sposób prawidłowy zastosował te przepisy w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji zdecydował o uniewinnieniu oskarżonego przyjmując - „w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek wiarygodnych dowodów na to, że działanie M.S. opisane w zarzucie, które miało polegać na usiłowaniu połączenia się z K. S. oraz na jednej skutecznej próbie połączenia się z nim w dniu 21 kwietnia 2021 r. miało charakter umyślny, zamierzony.

Nie zostało w niniejszym postępowaniu wykazane, że oskarżony działał świadomie, a tym samym nie zostało wykazane, że M.S. zrealizował czy to w formie dokonania czy w formie usiłowania ustawowe znamiona występku umyślnego kwalifikowanego z art. 244 k.k.”.Autor skargi obecnie wywodzi, że Sąd odwoławczy przeprowadzając postępowanie nie dopełnił ciążących na nim standardów wymaganych dla uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 454 § 1 k.p.k. Wbrew jednak twierdzeniu obrońcy, z treści uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego wynika, że Sąd dokonał zupełnie odmiennej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, niż ta dokonana przez Sąd I instancji.

Sąd Okręgowy po dokonaniu krytycznej oceny materiału dowodowego i wskazaniu konkretnych błędów w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen przez Sąd I instancji, jasno stwierdził - „W przedmiotowej sprawie oskarżony został uniewinniony przez Sąd I instancji, zaś zdaniem Sądu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na zaaprobowanie takiego rozstrzygnięcia Sądu meriti, albowiem zgromadzone w sprawie dowody, gdyby zostały właściwie ocenione, świadczyłyby o popełnieniu przez M. S. zarzucanego mu przestępstwa.

W świetle powyższego, zgodnie z dyspozycją art. 454 § 1 k.p.k. w zw. z art. 437 § 2 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania”. Słusznie Sąd odwoławczy uznał w tej sytuacji, że przy uwzględnieniu art. 454 § 1 k.p.k. niemożliwe było wydanie wyroku reformatoryjnego, a więc konieczne było uchylenie zaskarżonego wyroku. W wyniku takiej konstatacji Sąd odwoławczy nie mógł dokonać zmiany wyroku na niekorzyść oskarżonego. Natomiast podkreślenia wymaga, że w tym trybie nie mogą podlegać ocenie szerokie rozważania obrońcy na temat samego sposobu oceny materiału dowodowego przez Sąd II instancji.

Sąd Najwyższy w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na wyrok sądu odwoławczego nie może oceniać, czy zaistniały merytoryczne podstawy określone w art. 454 k.p.k. do wydania wyroku zmieniającego – nie jest bowiem władny na podstawie przepisu art. 539a § 1 k.p.k. do oceniania materiału dowodowego przedstawionego w sprawie – rozpoznanie sprawy w tym zakresie należy bowiem do sądów powszechnych. Interwencja Sądu Najwyższego w ten zakres orzekania stanowiłaby naruszenie ich kompetencji do rozpoznania sprawy. Tak też w tym przypadku Sąd Najwyższy nie może ocenić, czy wnioski wysnute przez Sąd odwoławczy na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w sprawie materiału dowodowego są zgodne z zasadą prawdy materialnej, czy też nie.Tymczasem zgodnie z art. 454 § 1 k.p.k., sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono postępowanie.

W takim wypadku kontrola skargowa przeprowadzana przez Sąd Najwyższy w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 539a k.p.k. obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania tego przepisu pod kątem spełnienia warunku, że sąd odwoławczy „nie może skazać oskarżonego”. Wymaga to wykazania przez ten sąd, że gdyby nie stwierdzone uchybienie, to mógłby zapaść wyrok skazujący, ale jego wydanie nie jest dopuszczalne w instancji odwoławczej z uwagi na zakaz takiego orzekania. Skazanie w postępowaniu przed sądem II instancji oskarżonego, wobec którego sąd I instancji umorzył postępowanie lub go uniewinnił, doprowadziłoby do utraty przez oskarżonego prawa do postępowania dwuinstancyjnego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 2 lutego 2021 r., I KS 1/21, Lex nr 3168923; z dnia 14 czerwca 2021 r., I KS 6/21, LEX nr 3327332; z dnia 4 lutego 2020 r., V KS 2/20, Lex nr 3122734).W tej sytuacji Sąd odwoławczy nie miał możliwości dalszego procedowania w sytuacji, w której uznał, że zachodzą podstawy do wydania wyroku pogarszającego sytuację prawną oskarżonego.

Z analizy treści uzasadnienia wynika przy tym, że podstawą uchylenia wyroku Sądu I instancji nie była wyłącznie sama tylko możliwość wydania takiego wyroku w ponownym postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Goleniowie, a realne przekonanie o konieczności skazania oskarżonego (por. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2018 r., I KZP 10/18, OSKNKW 2018, z. 11, poz. 73; wyrok SN z dnia 24 lipca 2019 r., IV KS 30/19, LEX nr 269538). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. orzeczono jak w części wstępnej postanowienia.

Rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania skargowego znajduje uzasadnienie w treści art. 539f k.p.k. w zw. z art. 527 § 2 k.p.k. [SOP][ms]