III KS 26/25 · Sąd Najwyższy

III KS 26/25 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba po rozpoznaniu w Izbie Karnejna posiedzeniu w dniu 15 lipca 2025r.w sprawie K.W.oskarżonego z art. 286§1 k.k. i in. skargi prokuratora oraz pełnomocników oskarżycieli posiłkowych – M.K. i R.S.na wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 16 grudnia 2024r., sygn. akt III Ka 637/24, uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Leżajsku z dnia 5 czerwca 2024r., sygn. akt II K 37/23,na podstawie art. 539e§2 k.p.k. postanowił:

1) oddalić skargę, 2) kosztami postępowania skargowego obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIESkargi prokuratora oraz pełnomocników oskarżycieli posiłkowych nie są zasadne.Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018r., sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017r., sygn. akt IV KS 6/16).

Z powyższego wynika również, że uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd Okręgowy podzielił argumentację zaprezentowaną w apelacji obrońcy oskarżonego, dotyczącą wątpliwości co do prawidłowości poczynionej w sprawie przez Sąd I instancji oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.I o ile przywołana we wszystkich złożonych skargach argumentacja dotycząca powinności, co do zasady, uzupełnienia materiału dowodowego i samodzielnego rozstrzygnięcia powziętych wątpliwości przez Sąd Odwoławczy na skutek uzupełniającego postępowania dowodowego, w odmiennych warunkach mogłaby zostać uznana za przekonującą, o tyle, w niniejszej sprawie, ze stosunkowo obszernego uzasadnienia orzeczenia Sądu II instancji wynika, że skala niezbędnych czynności do przeprowadzenia, „uzupełnień” materiału dowodowego i konieczność jego ponownej oceny (i to nie tylko jednostkowych dowodów, ale przede wszystkim we wzajemnym powiązaniu ich ze sobą i poczynienia w wyniku tej oceny szczegółowych ustaleń co do szeregu wymienionych przez Sąd Okręgowy okoliczności – str. 7 motywów pisemnych), winna być na tyle szeroka i szczegółowa, że w istocie równoznaczna jest z koniecznością powtórnego przeprowadzenia postępowania w całości.Sąd Najwyższy rozpoznający sprawę w postępowaniu skargowym nie jest sądem III instancji.

Stąd jego rolą nie jest przedstawienie własnych ocen w sprawie a jedynie badanie, czy zaistniały warunki do wydania przez sąd odwoławczy wyroku kasatoryjnego. Sąd ten takie argumenty niewątpliwie przedstawił, co przemawia za prawidłowością jego rozstrzygnięcia.W świetle powyższego skarga nie została uznana za zasadną.Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. [WB][r.g.] ‎