III KRS 9/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KRS 9/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 kwietnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Krzysztof Staryk

w sprawie z odwołania R. P.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr […] z dnia 5 listopada 2013 r.,

w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu

na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G.,

ogłoszonym w Monitorze Polskim z 2012 r., poz. 289 ,

z udziałem K. K.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 kwietnia 2014 r.,

oddala odwołanie.

Uzasadnienie

R. P. wniósł odwołanie od uchwały nr […] Krajowej Rady Sądownictwa

z dnia 5 listopada 2013 r. podjętej na podstawie na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2

i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa

(Dz.U. Nr 126, poz. 714 ze zm., dalej jako ustawa o KRS). Zaskarżoną uchwałą

Rada postanowiła przedstawić Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie

do pełnienia

urzędu

na

stanowisku

sędziego

Wojewódzkiego

Sądu

Administracyjnego w G. kandydaturę K. K. i nie przedstawić z takim wnioskiem

Prezydentowi RP kandydatury R. Z. P.. Zaskarżona uchwała została podjęta

po wydaniu przez Sąd Najwyższy wyroku z dnia 5 czerwca 2013 r., III KRS 199/13,

którym Sąd Najwyższy uchylił uchwałę Rady nr […] z dnia 10 stycznia 2013 r.

w odniesieniu do R. P. i K. K. i w tym zakresie przekazał sprawę Radzie

do ponownego rozpoznania. Zaskarżona uchwała jest wynikiem owego ponownego

rozpoznania sprawy. Na mocy poprzedzającej ją uchwały nr […], uchylonej

wyrokiem Sądu Najwyższego III KRS 199/13, K. K. został przedstawiony przez

Radę Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego

Wojewódzkiego

Sądu

Administracyjnego

magisterskiego pozostawał on

w

G..

Po

uzyskaniu

dyplomu

na wymaganych stanowiskach w administracji

publicznej jedynie około czterech lat, przez co art. 6 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 25 lipca

2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269

ze zm., dalej jako: p.u.s.a.) nie mógł być samodzielną podstawą stwierdzenia jego

kwalifikacji praktycznych. Dlatego Rada oparła się na art. 6 § 3 p.u.s.a.,

dopuszczającym „w wyjątkowych przypadkach” powołanie na stanowisko sędziego

kandydata mającego krótszy staż pracy niż wymagany przez art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a.

Sąd Najwyższy uznał, że ocena, czy zachodzi wyjątkowy przypadek umożliwiający

przedstawienie kandydata nieposiadającego pełnego stażu pracy określonego

w art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a., należy wyłącznie do Rady. Wynika stąd, że kandydat

spełniający pozostałe wymagania, przewidziane w art. 6 § 1 pkt 1-6 p.u.s.a.,

ma prawo uczestniczenia w postępowaniu kwalifikacyjnym, mimo że legitymuje się

stażem pracy krótszym niż wymagany przez art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a. W odniesieniu

do takiego kandydata zasadne jest jednak, aby opiniujące go podmioty i organy

zajęły stanowisko, czy zachodzi wyjątkowy przypadek uzasadniający zastosowanie

przez Radę przepisu art. 6 § 3 p.u.s.a. W szczególności chodzi o ich ocenę, czy

kandydat posiada na tyle wyjątkowe kwalifikacje, aby pozwoliły zrównoważyć

niepełnienie przesłanki pełnego stażu pracy przewidzianego w art. 6 § 1

pkt 7 p.u.s.a. Sąd Najwyższy wskazał, że Rada musi rozważyć te opinie, gdyż –

poza ewentualną rozmową z kandydatem przeprowadzoną przez zespół członków

Rady – nie dysponuje ona innymi informacjami o kandydacie niż zebrane

w postępowaniu kwalifikacyjnym. W rozpoznawanej sprawie rozważania Rady

dotyczące kandydata przedstawionego do powołania były zaś, w ocenie Sądu

Najwyższego, tylko ogólnikowe.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Radę, Zespół jej członków w dniu

9 września 2013 r. przeprowadził posiedzenie w przedmiocie przygotowania

stanowiska dotyczącego rozpatrzenia i oceny na posiedzeniu Krajowej Rady

Sądownictwa

kandydatów

na

stanowisko

sędziego

Wojewódzkiego

Sądu

Administracyjnego w G.. W posiedzeniu uczestniczył przedstawiciel Krajowej Rady

Radców Prawnych radca prawny W. C.. Członkowie Zespołu zapoznali się z treścią

orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III KRS 199/13

i zdecydowali, że zgromadzone materiały nie są wystarczające do zajęcia

stanowiska w sprawie. Po przeprowadzeniu narady członkowie Zespołu postanowili

wystąpić z wnioskiem do Rady o zwrócenie się do K. K. aby nadesłał on informacje

na jakim etapie jest proces obrony jego pracy doktorskiej, a jeśli praca została już

obroniona to o podanie szczegółowych informacji na ten temat. Wobec powyższego

członkowie Zespołu Krajowej Rady sądownictwa postanowili odroczyć posiedzenie

Zespołu do czasu uzyskania tych informacji. Pismami z dnia: 26 i 30 września

oraz 7 i 11 października 2013 r. żądane informacje zostały przedstawione.

W dniu 4 listopada 2013 r. Zespół odbył posiedzenie w celu przygotowania

stanowiska

do

rozpatrzenia

i

oceny

na

posiedzeniu

Rady

kandydatów

na stanowisko objęte niniejszym postępowaniem konkursowym. W posiedzeniu

Zespołu nie uczestniczył prawidłowo zawiadomiony przedstawiciel Krajowej Rady

Radców Prawnych. Po przedstawieniu kandydatur K. K. i R. P. Zespół przystąpił

do odbycia narady, podczas której uwzględnił oceny kwalifikacyjne kandydatów,

opinie

przełożonych,

rekomendacje,

doświadczenie

zawodowe,

publikacje,

opinię Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ocenę Zgromadzenia

Ogólnego Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, oceny ze studiów

i z egzaminu zawodowego oraz inne dokumenty dołączone do kart zgłoszenia

kandydatów. Po szczegółowym omówieniu wniosków obu kandydatów Zespół

postanowił rekomendować Krajowej Radzie Sądownictwa kandydaturę pana K. K.

(3 głosami „za”, przy braku głosów „przeciw” i głosów „wstrzymujących się”)

na stanowisko objęte tym postępowaniem. Zdaniem Zespołu w niniejszej sprawie

zachodzi wyjątkowy przypadek umożliwiający przedstawienie na stanowisko

sędziego

Wojewódzkiego

Sądu

Administracyjnego

w

G.,

kandydata

nieposiadającego stażu pracy, określonego w art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a.

W szczególności Zespół rozważył, czy pan K. K. posiada na tyle wyjątkowe

kwalifikacje, które pozwoliłyby mu zrównoważyć niespełnienie przesłanki pełnego

stażu pracy. Zdaniem Zespołu, o wysokich kwalifikacjach K. K. w zakresie

administracji publicznej oraz prawa administracyjnego i innych dziedzin prawa

związanych z działaniem organów administracji publicznej świadczą zyskane

przez niego listy rekomendacyjne oraz opinie znajdujące się w aktach sprawy.

Ponadto K. K. jest doktorantem w Akademii […] w W. w Kolegium Prawa

Finansowego i Prawa Podatkowego. Złożona w styczniu 2013 r. praca doktorska

uzyskała pozytywną ocenę promotora, termin jej obrony przypadnie na pierwsze

półrocze 2014 roku. W opinii promotora pracy doktorskiej kandydata

-

prof. zw. dr. hab. A. P.- K. K. jest bardzo zaangażowany w przygotowanie

rozprawy,

i

systematycznie

Okoliczności świadczących

o

wnikliwie

wyróżniającym

prowadził

się

badania

przygotowaniu

naukowe.

do

pracy

w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w G. - zdaniem Zespołu - nie można

natomiast znaleźć w odniesieniu do Z. P..

K. K. urodził się w 1964 r. w C.. W 1990 r. ukończył […] Szkołę […] w O.

z oceną dobrą. Następnie w 1998 r. ukończył studia podyplomowe w zakresie

Prawa Gospodarczego i Handlowego Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu

[…], a w 2003 r. studia podyplomowe w zakresie Prawa Podatkowego Unii

Europejskiej na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu […] w T.. W okresie

od 1 lipca 1998 r. do 27 maja 1999 r. odbywał aplikację administracyjną, którą

zakończył z bardzo dobrym wynikiem. W 2008 r. ukończył wyższe studia prawnicze

na Uniwersytecie […] z ogólną oceną dobrą. Aktualnie uczestniczy w Prawniczym

Seminarium Doktoranckim Akademii […] w W. - jest doktorantem w Kolegium

Prawa Finansowego i Prawa Podatkowego. Przygotowuje rozprawę doktorską

z zakresu prawa podatkowego materialnego. W dniu 26 kwietnia 2012 r. Senat

Akademii […] w W., wszczął K. K. przewód doktorski w dziedzinie nauk prawnych

w dyscyplinie

prawo

pt.:

„Opodatkowanie

dochodów

[…]”

oraz

powołał

na promotora ww. rozprawy prof. dr hab. A. P..

Od 1 lipca 1998 r. K. K. zatrudniony jest w Izbie Skarbowej w […], przy czym

od 1998 r. zajmował stanowisko orzecznicze związane ze stosowaniem prawa,

od 2001 roku stanowisko specjalistyczne, od 2003 r. stanowisko kierownicze,

a od 1 sierpnia 2013 r. zajmuje stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w […].

Od 2011 r. prowadzi zajęcia dydaktyczne w […] Szkole […] w W., na Wydziale

Ekonomicznym w O., na kierunkach administracja oraz ekonomia dla studentów

studiów niestacjonarnych. W semestrze zimowym 2013/2014 prowadzi wykłady

oraz ćwiczenia z następujących przedmiotów: „Prawo kontroli skarbowej”,

„Audyt oraz kontrola podatkowa, skarbowa i finansowa” oraz „Prawo podatkowe

w Polsce i w Unii Europejskiej”. Ponadto, prowadzi na tejże uczelni zajęcia

dla studentów

studiów

Z dniem 1 czerwca

2001

podyplomowych

r.

powołany

z

zakresu

został

na

prawa

podatkowego.

pozaetatowego

członka

samorządowego Kolegium Odwoławczego w […] na okres sześcioletniej kadencji.

Kandydat jest autorem wielu publikacji naukowych oraz komentarza z dziedziny

prawa administracyjnego.

Ocenę

kwalifikacji

K.

K. sporządził

sędzia

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego W. M., który stwierdził, że spełnia on wymagania przewidziane

w art. 6 § 1 pkt 1, 3-5 (z zastrzeżeniem, że czyni to na podstawie oświadczeń

kandydata co do pkt 1, 3, 5) p.u.s.a. Opiniujący wyraził pogląd, że nie neguje

nieskazitelnego charakteru kandydata, mimo że nie wykazał on przesłanki z punktu

2 przywołanego przepisu. Uznał również, na podstawie wstępnych materiałów, że

poziom wiedzy opiniowanego w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa

administracyjnego i innych dziedzin prawa związanych z działaniem organów

administracji publicznej jest niewystarczający dla objęcia stanowiska sędziego

wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 6 § 1 pkt 6 p.u.s.a.). W jego ocenie

kandydat nie spełnia też przesłanki uregulowanej w art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a.,

a ze względu na brak materiałów źródłowych nie jest w stanie ocenić poziomu jego

publikacji naukowych. W konkluzji opiniujący stwierdził, że pozostawia ostateczną

ocenę kandydatury K. K. dalszym gremiom, poprzestając na stwierdzeniu o braku

wykazania wspomnianych wyżej przesłanek ustawowych, w tym szczególnych cech

pozwalających na jej zaakceptowanie.

K. K., pismem z dnia 10 września 2012 r. odniósł się do przedstawionych

przez sędziego wizytatora zarzutów i stwierdził, że w swojej ocenie spełnia

wymagania przewidziane w art. 6 § 1 pkt 2, 6 i 7 p.u.s.a. Ponownej oceny

kwalifikacji K. K. - z uwzględnieniem wniesionych przez niego uwag - dokonali trzej

sędziowie wizytatorzy: sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego B. B.,

sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. T.-B., sędzia Naczelnego Sądu

Administracyjnego K. W.. Stwierdzili oni, że kandydat spełnia przesłanki

przewidziane w art. 6 § 1 pkt 2 i 7 p.u.s.a., natomiast przedłożony przez niego

materiał źródłowy nie pozwala na w pełni odpowiedzialną ocenę, że spełnia

przesłankę z art. 6 § 1 pkt 6 tej ustawy. Jednocześnie przedłożone akta nie dają

jednak żadnych powodów do przypuszczeń, że przesłanki tej nie spełnia.

Kandydat pismem z dnia 13 października 2012 r. odniósł się do stanowiska

sędziów wizytatorów, w którym przedstawiono ocenę wykazania przez niego

spełnienia warunku określonego w art. 6 § 1 pkt 6 p.u.s.a. oraz załączył do niego

swoje wybrane publikacje.

Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. na posiedzeniu

w dniu 8 października 2012 r. jednogłośnie stwierdziło, że K. K. spełnia kryteria

uregulowane w art. 6 § 1 p.u.s.a., lecz Kolegium nie dopatrzyło się szczególnych

okoliczności uzasadniających poparcie jego kandydatury (między innymi uwagi

na wąski

zakres

stosowania

przez

kandydata

prawa

administracyjnego,

ograniczającego się w zasadzie do prawa podatkowego i to wyłącznie w zakresie

podatków dochodowych). Wątpliwości zdaniem Kolegium budzi też spełnienie

przez kandydata przesłanki uregulowanej w art. 6 § 1 pkt 7 tej ustawy.

Zgromadzenie Ogólne Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w G. na posiedzeniu w dniu 15 października 2012 r., w którym uczestniczyło

34 członków (wszyscy brali udział w głosowaniu), zaopiniowało kandydaturę K. K.

18 głosami „za”, przy 16 głosach „przeciw” i braku głosów „wstrzymujących się”.

Ocenę kandydatury K. K. sporządził Prezes Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w G., który wyraził pogląd, że bez wątpienia spełnia on

wszystkie

wymagania

adresowane

do

sędziów

wojewódzkich

sądów

administracyjnych, które zostały określone w art. 6 § 1 pkt 1-5 p.u.s.a.

Wątpliwość dotyczy spełnienia przezeń pozostałych przesłanek wynikających

z wspomnianego przepisu (art. 6 § 1 pkt 6 i 7 p.u.s.a.). Opiniujący przywołał

w tym zakresie opinię wizytatora - sędziego NSA W. M., pisemne uwagi złożone

przez kandydata, opinię trzech sędziów wizytatorów (sędziego NSA B. B.,

sędziego WSA M. T.-B. i sędziego NSA K. W.) oraz stanowisko Kolegium

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G.. Biorąc pod uwagę wszystkie

okoliczności sprawy opiniujący podzielił opinię Kolegium zarówno co do tego, że

kandydat spełnia wszystkie wymagania adresowane do kandydatów na sędziów,

jednak

brak

szczególnych

okoliczności

i

uzasadniających

poparcie

jego

kandydatury, jak i co do tego, że istnieje uzasadniona wątpliwość, co do spełnienia

przez niego przesłanki z art. 6 § 1 pkt 7 ustawy. Podkreślił też, że niniejsza opinia

jest w istocie rzeczy tożsama z tą, jaką sporządził w odniesieniu do kandydata, gdy

ubiegał się on o stanowisko sędziowskie w związku z obwieszczeniem

Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2012 r. o wolnych

stanowiskach

sędziowskich

w

wojewódzkich

sądach

administracyjnych

(M.P. z 2012 r., poz. 9), albowiem od tego czasu nie zaistniały jakiekolwiek

okoliczności uzasadniające zmianę dokonanej wcześniej oceny.

R. Z. P. urodził się w 1964 r. w W.. Wyższe studia prawnicze ukończył

na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu […] w K. w 1992 r. z wynikiem

dobrym. Po ukończeniu studiów, od września 1992 r. rozpoczął pracę w wymiarze

1/2 etatu w […] „P.” Spółce z o.o. z siedzibą w M., w której zatrudniony był do lipca

1993 r. W listopadzie 1992 r. podjął zatrudnienie w Miejskim Ośrodku Pomocy

Społecznej w T., na stanowisku specjalisty ds. organizacyjno - prawnych.

W maju 1995 r. został zatrudniony w Samorządowym Kolegium Odwoławczym

w […], w charakterze etatowego członka. W lutym 2004 r. został powołany

na stanowisko wiceprezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w […].

Po odbyciu w latach 1996 - 1999 aplikacji radcowskiej złożył egzamin

radcowski z wynikiem dostatecznym. Po wpisie na listę radców prawnych,

równolegle z zatrudnieniem w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w […],

wykonywał zawód radcy prawnego w Kancelarii Radcy Prawnego w T.

(do listopada 2004 r.). Obecnie wykonuje zawód radcy prawnego w ramach

stosunków cywilnoprawnych. W swojej praktyce zawodowej zajmował się również

(przez okres około 4 lat) doradztwem prawnym na rzecz Rady Miejskiej w C..

Jest współautorem

publikacji:

„Pomoc

społeczna.

[…]”

wydanej

przez

Wydawnictwo I..

Oceny pracy i kwalifikacji R. P. dokonał sędzia Naczelnego Sądu

Administracyjnego K. W., który stwierdził, że spełnia on wymagania przewidziane

przepisami prawa do ubiegania się o stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego oraz że wyróżnia się wysokim poziomem wiedzy w dziedzinie

administracji publicznej, prawa administracyjnego i innych dziedzin prawa

związanych

z

działaniem

organów

administracji

publicznej,

a

jakość

przedstawionych do zaopiniowania prac ocenić należy wysoko.

Kolegium

Wojewódzkiego

Sądu

Administracyjnego

w

G.,

podczas

posiedzenia w dniu 8 października 2012 r. uznało, że R. P. spełnia wszelkie kryteria

uregulowane w art. 6 § 1 ustawy p.u.s.a., a jego kandydatura powinna zostać

uznana za ponad dobrą.

Podczas posiedzenia Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w G., które odbyło się w dniu 15 października 2012 r.

na R. P. oddano 25 głosów „za”, przy 9 głosach „przeciw” i braku głosów

„wstrzymujących się”. W głosowaniu udział wzięło 34 sędziów uprawnionych

do głosowania.

Krajowa Rada Sądownictwa wskazała, że kandydat do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego musi spełniać wymogi

określone w art. 6 § 1 pkt 1-7 p.u.s.a., z tym zastrzeżeniem, że z uwagi na

uprawnienie Rady wynikające z art. 6 § 3 tej ustawy, wymóg przewidziany w pkt 7

może być spełniony tylko częściowo. Ponieważ chodzi tu o częściowe odstąpienie

od przesłanki dotyczącej okresu praktycznego stosowania prawa, to - im więcej

brakuje kandydatowi do osiągnięcia wymaganego stażu, tym poważniejsze muszą

być czynniki przemawiające za skorzystaniem przez Radę z tego wyjątkowego

uprawnienia. Chodzi tu o okoliczności leżące po stronie kandydata i wskazujące na

jego wyróżniające się kwalifikacje, ustalone na podstawie kryteriów wskazanych w

art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, które pozwolą zrównoważyć

niespełnienie przesłanki pełnego stażu pracy przewidzianego w art. 6 § 1 pkt 7

p.u.s.a.

Procedura wyboru kandydata na urząd sędziego ma charakter konkursowy a

Rada ma za zadanie wybrać najlepszego, spośród bardzo dobrych i dobrych

kandydatów. Ponadto, zgodnie z art. 6 § 1 pkt 6 p.u.s.a., kandydat ubiegający się o

stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego musi się wyróżniać

wysokim poziomem wiedzy w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa

administracyjnego i innych dziedzin prawa związanych z działaniem organów

administracji publicznej. Po wszechstronnym rozważeniu całokształtu okoliczności

Krajowa Rada Sądownictwa uznała, że w obecnej procedurze nominacyjnej

najlepszym kandydatem jest K. K..

Rada uwzględniła duże doświadczenie zawodowe tego kandydata zdobyte

w pracy, szczególnie w Izbie Skarbowej w […] od 1998 r. na stanowiskach:

referenta, inspektora, komisarza skarbowego, kierownika referatu, kierownika

oddziału i obecnie dyrektora tej Izby, stanowisku księgowo - podatkowym

w prywatnym

przedsiębiorstwie

handlowym

w

latach

1990

-

1996,

w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w […] w latach 2001 - 2007

oraz na stanowisku dydaktycznym w […] Szkole […] w W. od 2011 r. Swoją wiedzę

specjalistyczną

kandydat

zdobywał

poprzez

uczestnictwo

w

studiach

podyplomowych, kursach i szkoleniach z zakresu księgowości, rachunkowości,

rozpoznawania autentyczności dokumentów, ochrony informacji niejawnych,

antykorupcyjnych i innych, a także uczestnictwo w seminarium doktoranckim

Akademii […] w W. - Kolegium Prawa Finansowego i Prawa Podatkowego,

w ramach

którego

przygotowuje

rozprawę

doktorską

w

zakresie

prawa

podatkowego. Według Rady K. K. osiągnął wysoki poziom wiedzy specjalistycznej,

szczególnie z dziedziny prawa, którą potrafi dobrze wykorzystać w trakcie

wykonywania

obowiązków

służbowych.

Posiada

łatwość

w

uczeniu

się

i opanowywaniu nowych umiejętności. W dorobku naukowym K. K. znajdują się

publikacje z dziedzin związanych z pracą zawodową oraz zainteresowaniami

naukowymi. Wyjątkową pozycję zajmuje - opublikowany w 2011 r. przez

Wydawnictwo W. - Komentarz do ustawy o kontroli skarbowej, którego jest nie tylko

współautorem ale i redaktorem naczelnym. W ramach pracy w Stowarzyszeniu

Prawa […] wygłosił szereg wykładów, w tym na temat kontroli skarbowej

oraz dochodów nieujawnionych. Rada zauważyła także, że podczas posiedzenia

Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G.,

K. K. wyjaśnił, że w swojej pracy od wielu lat zajmuje się podatkami, w tym

związanymi

z

podatkiem

dochodowym

od

osób

fizycznych

i

prawnych.

Wskazał też, że w Izbie Skarbowej koordynacja wszystkich spraw spoczywa

na osobie zajmującej kierownicze stanowisko, wobec czego nie mógł przedstawić

dokumentów samodzielnie sporządzonych, albowiem pełniona przez niego funkcja

polega na analizie pracy pracowników, a ponadto na kierowaniu prowadzonymi

postępowaniami w zakresie wyznaczania kierunków postępowania i weryfikacji prac

podwładnych.

Rada podkreśliła również, że K. K. cieszy się nieposzlakowaną opinią

oraz szacunkiem osób z nim współpracujących. Jak wynika z opinii na temat jego

pracy - swoją postawą w wykonywaniu obowiązków służbowych oraz relacjach

międzyludzkich zbudował naturalny autorytet. Jest osobą o wysokiej kulturze

osobistej, która postępuje zgodnie z etyką zawodową. K. K. dał się poznać jako

osoba kompetentna, dociekliwa, staranna w wykonywaniu swoich obowiązków

oraz w pełni w nie zaangażowana. Kandydat ten posiada zdolności interpersonalne

oraz

umiejętność

Przy wykonywaniu

radzenia

sobie

obowiązków

w

sytuacjach

wykazuje

on

trudnych

dbałość

o

i

stresowych.

przedstawianie

wiarygodnych danych, faktów i informacji, po wnikliwym rozpoznaniu sytuacji

z wykorzystaniem dostępnych źródeł. Nie unika podejmowania decyzji w złożonych

i trudnych sprawach. Przyjmuje odpowiedzialność za skutki podjętych decyzji.

Rada wskazała, że życiorys zawodowy i naukowy oraz cechy jakimi

wyróżnia się K. K. zadecydowały o jego wyborze na stanowisko objęte niniejszym

postępowaniem

konkursowym.

Jego

kwalifikacje,

wiedzę

i

doświadczenie

w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa administracyjnego i innych

dziedzinach prawa związanych z działaniem organów administracji publicznej

potwierdzają dołączone do akt osobowych opinie i oceny zawodowe oraz jakość

orzecznictwa podatkowego kierowanej przez niego komórki organizacyjnej.

Od ponad 15 lat zatrudniony jest w Izbie Skarbowej w […] na stanowiskach

związanych ze stosowaniem prawa. W ramach wykonywanych obowiązków

zajmował się między innymi prowadzeniem postępowań podatkowych, w tym

gromadzeniem materiału dowodowego, ustalaniem okoliczności faktycznych

sprawy, przeprowadzaniem czynności procesowych, a ponadto przygotowywaniem

projektów pism lub rozstrzygnięć. Na wagę zasługuje również fakt, że K. K.

godzi umiejętnie pracę zawodową pracą dydaktyczną na uczelniach wyższych,

ukończył studia podyplomowe oraz ma otwarty przewód doktorski.

Kandydatura R. P. także została oceniona przez Krajową Radę Sądownictwa

pozytywnie, aczkolwiek nie w tak wysokim stopniu jak kontrkandydata - K. K..

R. P. jest radcą prawnym o wieloletnim oświadczeniu, które zdobywał

również w pracy członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego w […].

Kandydat ten legitymuje się również znacznym dorobkiem orzeczniczym poprzez

orzekanie w sprawach administracyjnych w ramach spraw rozstrzyganych przez

Samorządowe Kolegium Odwoławcze z odwołań od decyzji organów gminy,

powiatu i województwa. Wielokrotnie występował jako pełnomocnik stron

w postępowaniach przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, Naczelnym

Sądem Administracyjnym oraz sądami powszechnymi i innymi organami Państwa.

Posiadanie wyróżniającego i wysokiego poziomu wiedzy, szczegółowo

określonego w art. 6 § 1 ust. 6 p.u.s.a., jest kryterium o charakterze ocennym.

Zdaniem Krajowej Rady Sądownictwa to K. K. spełnia tę przesłankę w stopniu

wyższym niż kontrkandydat, albowiem poza zdobywaniem wiedzy w swojej pracy

zawodowej, uzupełnia ją poprzez systematyczne prowadzenie wykładów i ćwiczeń,

poprzez przygotowanie rozprawy doktorskiej, która wymaga znacznego wkładu

intelektualnego, a także poprzez uczestnictwo w kursach i szkoleniach, co świadczy

o stałej chęci doskonalenia swoich umiejętności i kwalifikacji, a co jest jedną

z niezbędnych cech w zawodzie sędziego. Doświadczenie zawodowe K. K.

związane jest z zatrudnieniem na różnych stanowiskach w Izbie Skarbowej w […].

Kandydat wykonując obwiązki służbowe w organach skarbowych stosował

w praktyce regulacje zawarte w prawie podatkowym i procedurze administracyjnej,

co korzystnie świadczy o kwalifikacjach zawodowych przez niego nabytych.

Krajowa Rada Sądownictwa wskazała ponadto na okoliczność, że wybrany

do przedstawienia z wnioskiem kandydat uzyskał drugie, po R. P. poparcie

środowiska sędziowskiego na Kolegium i Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., mimo że jest osobą spoza

opiniującego środowiska.

Rada uwypukliła, że każde postępowanie nominacyjne stawia szczególne

wymagania

kandydatom

do

pełnienia

urzędu

na

stanowisku

sędziego.

W postępowaniu konkursowym przed Radą stosowane są jednakowe wobec

wszystkich kandydatów kryteria i procedury. Rada dokonując rozpoznania i oceny

każdej ze zgłoszonych kandydatur ma na uwadze także przymioty wymagane

do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, a które to - jak wynika z opinii

na temat K. K. - wybrany kandydat posiada.

Te okoliczności spowodowały, że w trakcie posiedzenia Krajowej Rady

Sądownictwa dniu 5 listopada 2013 r. na K. K. oddano 17 głosów „za”, przy braku

głosów „przeciw” i 1 głosie „wstrzymującym się” - udzielając poparcie tej

kandydaturze; na R. P. nie oddano głosów „za”, oddano 8 głosów „przeciw”,

przy 10 głosach „wstrzymujących się”, wobec czego kandydat nie uzyskał

wymaganej względnej większości głosów.

W odwołaniu od tej uchwały R. P. zarzucił naruszenie:

1. art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a. poprzez przyjęcie, iż kandydat którego

postanowiono przedstawić Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia

urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G.

przez fakt odbywania studiów doktoranckich posiada wyjątkowe kwalifikacje

pozwalające na powołanie go na stanowisko sędziego mimo krótszego (w dacie

rozpoczęcia postępowania konkursowego, o około 6 lat) okresu pozostawania

w instytucji

publicznej

na

stanowisku

związanym

ze

stosowaniem

prawa

administracyjnego;

2. art. 33 ust. 1 ustawy o KRS w związku z art. 32 ust. 1 zdanie drugie oraz

art. 60 Konstytucji RP przez:

-

naruszenie

zasady

równego

traktowania

przez

organ

władzy

publicznej wszystkich uczestników postępowania kwalifikacyjnego i ich dostępu do

służby publicznej na jednakowych zasadach;

-

sprzeczną z prawem, dowolną i niezgodną ze zgromadzonym

materiałem dowodowym ocenę skarżącego jako kandydata na wolne stanowisko

sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., z pominięciem rzetelnej

oceny jego kwalifikacji;

-

podjęcie uchwały w oparciu o pozaustawowe kryteria doboru

kandydatów i oparcie jej o ustalenia sprzeczne ze zgromadzonym materiałem lub

też nie znajdujących oparcia w tym materiale;

-

pominięcie bez podania i wyjaśnienia motywów takiej decyzji,

korzystnych dla

skarżącego opinii i rekomendacji zawartych

w: analizie

sporządzonej przez sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego K. W.,

prezentacji Zgromadzeniu Ogólnemu Sędziów WSA w G. sylwetki skarżącego

przez sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego P. D. oraz opinii Prezesa

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. - sędziego Naczelnego Sądu

Administracyjnego R. M., jak i rekomendacji zawartej w opinii Prezesa

Samorządowego Kolegium Odwoławczego w […] i opinii innych (wcześniejszych)

pracodawców skarżącego, a także i tej okoliczności, że Prezydent RP w uznaniu

szczególnych zasług skarżącego (w tym dla jego wieloletniej pracy orzeczniczej

w zakresie szeroko rozumianego prawa administracyjnego) we wrześniu 2010 r.

odznaczył go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski;

-

pominięcie

bez

podania

motywów

takiej

decyzji,

korzystnych

dla skarżącego opinii Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G.

oraz oceny

dokonanej

przez

Zgromadzenie

Ogólne

Sędziów

tego

Sądu,

a w szczególności pozostawienie bez jakiejkolwiek analizy przyczyn motywujących

te organy sądu do wyróżnienia skarżącego wobec pozostałych kandydatów;

-

pominięcie bez podania motywów takiej decyzji, opiniujących

kontrkandydata stanowisk sędziów wizytatorów, zastrzeżeń zgłoszonych wobec

jego kandydatury przez Kolegium i Zgromadzenie Ogólnego Sędziów oraz Prezesa

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. - którzy to wszyscy kwestionowali

wyjątkowość jego kwalifikacji w zakresie znajomości przez niego prawa

administracyjnego (nakaz rozważenia ww. opinii został wprost zawarty w wyroku

Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III KRS 199/13, a przez to że został

pominięty należy uznać, że wyrok Sądu Najwyższego nie został wykonany);

-

pominięcie bez uzasadnienia tej okoliczności, że Rada (w innym

postępowaniu kwalifikacyjnym) podejmując w dniu 4 grudnia 2012 r. uchwałę nr […]

o przedstawieniu Prezydentowi RP wniosku o powołanie do pełnienia urzędu

na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. Pana P. B.

(a tym samym odrzucając wówczas kandydaturę K. K.) nie dostrzegała

szczególnych kwalifikacji tego ostatniego (mimo, że wówczas również był on

doktorantem oraz autorem publikacji z zakresu prawa podatkowego), nawet

w zestawieniu z kandydatem, który wówczas (jako sędzia sądu powszechnego)

nie posiadał większego doświadczenia w stosowaniu prawa administracyjnego.

Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości i

przekazania Radzie do ponownego rozpoznania sprawy przedstawienia wniosku do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w G., złożonego przez skarżącego oraz o przyjęcie niniejszego odwołania

na podstawie art. 3989 § 1 pkt. 1 i 4 k.p.c. w zw. z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS.

W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że w ramach ponownego

rozpatrzenia sprawy przez Radę, wystąpiono do K. K. o przedstawienie informacji,

czy obronił on pracę doktorską (o której wspominał na wcześniejszym etapie

postępowania kwalifikacyjnego) i ewentualnie kiedy miało to miejsce. Występując

tylko do K. K. o dodatkowe informacje mające rzekomo świadczyć o jego

szczególnych kwalifikacjach, zdaniem skarżącego naruszono konstytucyjną zasadę

równości. W tym samym czasie gdy pozwolono K. K. uzupełnić informacje

dotyczące jego osoby, chociaż zdaniem skarżącego to, że jest on obecnie

na studiach doktoranckich nie może być obecnie traktowane w kategoriach

nadzwyczajnej okoliczności pozwalającej skrócić staż pracy wymagany do objęcia

urzędu sędziego, z podobną inicjatywą nie wystąpiono wobec skarżącego, chociaż

on tylko z tego tytułu, że jako radca prawny zobowiązany do ustawicznego

kształcenia byłyby w stanie dowieść, że posiada szeroką wiedzę specjalistyczną

(nie tylko w zakresie prawa podatkowego jak jego kontrkandydat) zdobywaną

w praktycznym

działaniu

orzeczniczym

organu

reprezentacjach przed sądami administracyjnymi

administracji

publicznej

i powszechnymi (w tym

współpracy z Prokuratorią Generalną w reprezentacji Skarbu Państwa), ale także

poprzez systematyczny udział w licznych kursach i szkoleniach, nie wspominając

o doświadczeniu związanym z wieloletnim zarządzaniem jednym z największych

samorządowych kolegiów odwoławczych w Polsce. Odwołujący się wskazał, że

według Rady, kontrkandydat skarżącego nie musiał przedkładać żadnych

dokumentów samodzielnie przez niego sporządzonych w administracyjnej pracy

orzeczniczej (chociaż jak wynika z opinii sędziego wizytatora takie dokumenty były

szczątkowo przedłożone i wizytator złożył wobec nich zastrzeżenia), gdyż jako

osoba zajmująca kierownicze stanowisko jego funkcja polegała na analizie pracy

pracowników i ich weryfikacji. Wobec tego, zdaniem odwołującego się, również i

jemu, poza wskazanymi wcześniej decyzjami administracyjnymi i postanowieniami

wydanymi przez niego jako sprawozdawcę, czy tych w których uczestniczył jako

przewodniczący składów orzekających, należało na zasadzie równego traktowania

przypisać pracę jego podwładnych, nad którymi sprawuje bieżący, codzienny

nadzór.

Skarżący podniósł także, że Rada podejmując uchwałę nie odniosła się

merytorycznie do tego, czy i dlaczego rekomendowany przez Zespół członków

Rady kandydat na stanowisko sędziowskie spełnia w rzeczywistości przesłanki

określone w art. 6 § 1 pkt. 6 p.u.s.a. oraz ewentualnie dlaczego kierowane wobec

niego zastrzeżenia i wątpliwości (pochodzące od sędziów i organów sądu,

do którego aplikuje) nie zostały uwzględnione, a tym samym dlaczego pozostają

one w tak zasadniczej sprzeczności z obecnym stanowiskiem Rady. Powyższa

okoliczność była o tyle istotna, że ww. sędziowie i organy WSA w G.

na wcześniejszych etapach postępowania konkursowego zgłaszali zastrzeżenia

i wątpliwości wobec K. K., a takich wątpliwości nie było nigdy wobec skarżącego.

Odwołujący się dodał także, że powyższe wątpliwości i zastrzeżenia wobec

K. K. były jednym z głównych elementów rozstrzygających o wyniku postępowania

konkursowego, które zakończyło się podjęciem przez Radę uchwały nr […]

z dnia 4 grudnia 2012 r. w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie

do pełnienia urzędu na wolne stanowisko sędziowskie w Wojewódzkim Sądzie

Administracyjnym

w

G. –

P. B..

W

postępowaniu

tym,

postanowiono

nie przedstawiać Prezydentowi RP wniosku o powołanie K. K. (wówczas również

będącego

doktorantem

i

autorem

przywoływanych

obecnie

publikacji)

na stanowisko sędziowskie (spośród 9 kandydatów ww. otrzymał w Radzie

największą liczbę głosów „przeciw” - 13, przy 4 „wstrzymujących się” i 0 „za”).

Odwołujący

się

zauważył,

że

K.

K. przegrał

postępowanie

konkursowe

z kandydatem nie mającym większego doświadczenia w stosowaniu prawa

administracyjnego i wówczas (tj. zaledwie rok temu) nie dostrzegano u niego

żadnych szczególnych okoliczności pozwalających na powołanie go na urząd

sędziego sądu administracyjnego). Wybrano natomiast wówczas kandydata

legitymującego się odpowiednio długim okresem (wynikającym z art. 6 § 1 pkt 7

p.u.s.a.) pozostawania na stanowisku prokuratora, a potem sędziego sądu

powszechnego.

Odwołujący się wskazał nadto, że w jego przypadku pozytywne dla niego

opinie przełożonych, rekomendacje udzielone przez: prof. dr hab. C. M. - Prezesa

Samorządowego Kolegium Odwoławczego w […] (zarazem dziekana Wydziału

Prawa i Administracji Uniwersytetu […]), sędziego NSA K. W. oraz stanowiska

Kolegium WSA w G., Zgromadzenia Ogólnego Sędziów WSA w G., czy też

Prezesa tego Sądu, jak również fakt „swoistej rekomendacji” jaką było odznaczenie

go przez Prezydenta RP we wrześniu 2010 r. Krzyżem Kawalerskim Orderu

Odrodzenia

Polski

-

nie

zostały

uwzględnione.

Pominięto

je,

bądź

zmarginalizowano bez podania przyczyny.

System konkursowy zmierzający do powołania do służby sędziowskiej,

zdaniem skarżącego, powinien być oparty na rzetelnym porównaniu wszystkich

kandydatów. W przedmiotowej sprawie tego zabrakło. K. K. wykonywał pracę

w instytucji publicznej związaną ze stosowaniem prawa po ukończeniu wyższych

studiów prawniczych zaledwie przez okres ok. 4 lat (liczonym do czasu rozpoczęcia

postępowania

kwalifikacyjnego).

Rzetelnie

dokumentowanym

kwalifikacjom

skarżącego, opiniom i rekomendacjom dotyczącym jego osoby (które generalnie

pominięto w uchwale Rady) przeciwstawiono informacje i zapewnienia płynące

z ustnego przekazu lub pisemnych wyjaśnień K. K. kierowanych do Zespołu

członków KRS, który w dalszym działaniu je przyjął nie zważając na to, że

sędziowie wizytatorzy w oparciu o przedłożone przez kandydata materiały pisemne

kwestionowali przynajmniej częściowo spełnienie przez niego przesłanki określonej

w art. 6 § 1 pkt 6 p.u.s.a., albo stwierdzali, że przedłożony przez kandydata materiał

nie pozwala na jednoznaczne uznanie, że ta przesłanka jest spełniona.

Zdaniem skarżącego, w sytuacji gdy z zestawienia będących w posiadaniu Rady

dokumentów dotyczących osoby, którą w uchwale nr […] postanowiono

przedstawić Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu

sędziowskiego, z dokumentami dotyczącymi skarżącego wynika, że ten ostatni

posiada większe doświadczenie zawodowe i to w szerokim stosowaniu prawa

administracyjnego, trudne do zaakceptowania jest to, że o preferowaniu jednego

lub drugiego kandydata może decydować jedynie krótkie ich wysłuchanie przez

Zespól

członków

Rady,

lub

odebranie

pisemnej

informacji

od

jednego

z uczestników o przebiegu jego pracy nad dysertacją doktorską i uczynienie

z tej pracy wyjątkowej okoliczności, pozwalającej na odstąpienie wobec niego

od wymogu posiadania 10 letniego stażu pracy w instytucjach publicznych

na stanowisku

związanym

ze

stosowaniem

lub

tworzeniem

prawa

administracyjnego. Taki stan rzeczy musi prowadzić do stwierdzenia, że

w postępowaniach

kwalifikacyjnych

do

pełnienia

urzędu

sędziego

sądu

administracyjnego istotniejszym jest samo rozpoczęcie studiów doktoranckich

(czy też nawet posiadanie stopnia naukowego doktora nauk prawnych) niż

wieloletnia praktyka zawodowa adwokata, radcy prawnego lub notariusza, czy też

pozostawianie na stanowisku sędziego, prokuratora, prezesa, wiceprezesa,

starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa - wobec których

to osób bezwzględnie egzekwuje się posiadanie co najmniej 8-letniego stażu pracy

na tych stanowiskach.

W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o jego

oddalenie.

Zdaniem Rady podniesione przez skarżącego zarzuty, nie zasługują na

uwzględnienie.

Pozbawione podstawy prawnej są zarzuty nieuwzględnienia przez Radę

wysokich kwalifikacji zawodowych odwołującego się, które w jego ocenie

przewyższają kwalifikacje zawodowe K. K.. Element ten, tak jak wszystkie inne, był

brany pod uwagę w procedurze kwalifikacyjnej i sporządzaniu przez Zespół listy

rekomendowanych. Skarżący - jak wynika z uzasadnienia odwołania - dowodzi, że

elementem rozstrzygającym o kolejności na liście powinna być przede wszystkim

ocena kwalifikacji kandydatów. Rada odwołała się jednak do poglądu wyrażonego

przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 sierpnia 2010 r. KRS 10/10 że: „(...)

żadne z kryteriów nie ma charakteru decydującego, ani też nie jest koniecznie

wymagane uszeregowanie kandydatów w oparciu o każde z nich. Decyduje ocena

całościowa wynikająca z łącznego zastosowania tych kryteriów (...)”. Krajowa Rada

Sądownictwa uczyniła zadość temu wymogowi, prezentując - w uzasadnieniu

swojej uchwały kandydaturę K. K. oraz wskazując przesłanki mające najistotniejsze

znaczenie przy ocenie kandydatów ubiegających się o stanowisko sędziowskie

w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w G..

Rozpatrując i oceniając kandydatury zgłoszone na wolne stanowisko

sędziowskie w tym Sądzie, Rada dysponowała obszerną dokumentacją dotyczącą

osób biorących udział w konkursie oraz stanowiskiem rekomendacyjnym Zespołu

członków

Rady,

sporządzonym

po

zapoznaniu

się

z

tą

dokumentacją.

Oczywiście uzasadnienie uchwały, nie może stanowić powtórzenia treści całego,

zgromadzonego w sprawie materiału sprawy. Krajowa Rada Sądownictwa, z uwagi

na cel jaki ma spełniać uzasadnienie uchwały, nie ma możliwości szczegółowego

omawiania wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach osobowych

kandydatów, co nie oznacza wcale, że dokumenty takie są pomijane w pracy

Zespołu, jak i przy podejmowaniu uchwał. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały

jednoznacznie wynika tryb procedowania przez Radę oraz to, że Rada rozpatrując

kandydatury na wakujące stanowisko sędziowskie wzięła pod uwagę wszystkie

okoliczności dotyczące uczestników postępowania, rzutujące na ocenę ich

predyspozycji do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego. Rada, kierując się

interesem wymiaru sprawiedliwości, przyjmuje w jawnym postępowaniu zespół

mierników i ocen pozwalających - w drodze konfrontacji poszczególnych

kandydatur - na wybór najlepszej spośród zgłoszonych w danej procedurze

nominacyjnej.

Rada zauważyła również, że ustawa nie precyzuje pojęcia kwalifikacji

kandydatów. Z pewnością kwalifikacji nie można utożsamiać tylko z wymogami

stawianymi kandydatom w przepisach Prawa o ustroju sądów administracyjnych,

gdyż te wyznaczają minimum standardów dla osoby ubiegającej się o stanowisko

sędziego. Chodzi raczej o uwzględnienie w ocenie kandydatów - poza owym

ustawowym minimum - dodatkowych elementów składających się na teoretyczne i

praktyczne umiejętności potrzebne do wykonywania zawodu sędziego, jak wyniki

ukończenia studiów i egzaminu zawodowego, uzyskane stopnie naukowe,

ukończone studia podyplomowe i szkolenia, reprezentowana w toku wykonywania

dotychczasowej pracy i analizowana przez sędziów wizytatorów oraz przełożonych

wiedza prawnicza, sposób organizowania pracy i wywiązywania się z obowiązków

(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2013 r., III KRS 179/13). Rada podziela

również zapatrywanie, że adwokat wykonujący zawód przez co najmniej 6 lat

nie korzysta z domniemania wyższych kwalifikacji w porównaniu z asystentem

sędziego (wyrok SN z 12 czerwca 2013 r., KRS 200/13). Analogicznie, w niniejszej

sprawie, skarżący nie może podważać kwalifikacji merytorycznych wybranego

kandydata, tylko dlatego, że okoliczności jakie zadecydowały o jego wyborze

przybrały dla niego postać niekorzystną. Rada wprost wskazała w swoim

uzasadnieniu, że K. K. posiada duże doświadczenie zawodowe i wiedzę

specjalistyczną, wykazuje aktywność na stanowisku dydaktycznym, ukończył studia

podyplomowe, kursy i szkolenia, a obecnie uczestniczy w Prawniczym Seminarium

doktoranckim Akademii […] w W. - w Kolegium Prawa Finansowego i Prawa

Podatkowego, w ramach którego przygotowuje rozprawę doktorską w zakresie

prawa podatkowego. Rada zwróciła także uwagę na poparcie udzielone

wybranemu kandydatowi przez organy środowiska sędziowskiego. Jest ono nieco

mniejsze niż w przypadku skarżącego, ale dowodzi tego, że K. K. choć jest osobą

spoza opiniującego środowiska, to jednak został obdarzony przez nie zaufaniem.

Rada dokonała analizy dotychczasowej drogi zawodowej obu kandydatów i uznała,

że w procedurze do objęcia stanowiska sędziego w Wojewódzkim Sądzie

Administracyjnym w G., to K. K. jest najlepszym kandydatem. W uchwale teza ta

została wykazana między innymi poprzez wskazanie kolejnych dotychczasowych

miejsc pracy kandydata i zajmowanych przez niego stanowisk. Dlatego zdaniem

Rady pozbawione są podstaw zarówno zarzuty, jak i argumentacja mająca

uzasadniać naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy o KRS w zw. z art. 32 i art. 60

Konstytucji RP. Utrwalone i jednolite jest orzecznictwo Sądu Najwyższego

wielokrotnie podkreślające, że kandydat na stanowisko sędziego nie ma roszczenia

o nabór do służby lecz jedynie roszczenie o sprawiedliwe procedowanie

(wyrok Sądu

Najwyższego

z

dnia

lipca

2009

r.,

III

KRS

7/09).

Dobrem chronionym przez powoływany w odwołaniu art. 60 Konstytucji RP jest

transparentność

i

jawność

reguł

stosowanych

przy

określaniu

wymagań

związanych z objęciem określonych funkcji oraz weryfikowalność stosowanych

kryteriów do służby. Wymagania te zostały dochowane.

Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy o KRS, Rada

zauważyła, że zobowiązuje on ją, aby przed podjęciem uchwały w indywidualnych

sprawach należących do jej kompetencji, wszechstronnie rozważyła sprawę na

podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania

lub innych osób, jeśli zostały złożone. Naruszenie tego przepisu polegać zatem

może na pominięciu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wynikających

z owej dokumentacji lub wyjaśnień, albo dokonaniu ustaleń sprzecznych z tymże

materiałem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2013 r., III KRS 179/13).

W niniejszym postępowaniu sytuacja taka nie miała miejsca.

Według Rady chybione i pozbawione podstawy prawnej są także obszerne

zarzuty skarżącego dotyczące ustalenia faktów i dokonanej w sprawie oceny

dowodów. Konstytucyjną i ustawową kompetencją Krajowej Rady Sądownictwa jest

dokonywanie oceny poszczególnych kandydatów, zgłaszających się do objęcia

stanowiska sędziego. W przedmiotowej sprawie zachowane zostały wymagania

proceduralne dotyczące toku postępowania, jak też przejrzystość i jawność zasad

stosowanych w odniesieniu do obu kandydatów, przy określaniu wymagań

związanych z objęciem funkcji sędziego. Zastosowane kryteria - szczegółowo

przedstawione w uzasadnieniu uchwały - cechuje przejrzystość i weryfikowalność w

aspekcie zgromadzonego materiału dowodowego. Skoro skarżący nie wykazał

przekroczenia granic uznania, to odwoływanie się do art. 60 Konstytucji RP jest

chybione, bowiem prawa zagwarantowane przez powołany artykuł mają w istocie

co do zasady charakter proceduralny i wykluczający dowolność działania władzy

publicznej. Wywody skarżącego mające ukazać sposób i poziom pełnienia przez

niego obowiązków służbowych, opinię środowiska i katalog cech oraz przymiotów i

walorów stanowią - w przeważającym zakresie - wyraz subiektywnych odczuć i

poglądów bądź też wyraz niezadowolenia. Nie czynią jednakże uzasadnionym

zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP, wyrażający zasadę ogólną. Istotne w tym

względzie okoliczności zostały - w niezbędnym zakresie - przytoczone w

uzasadnieniu

zaskarżonej

uchwały.

Skarżący

nie

wykazał

aby

mające

zastosowanie w tym postępowaniu normy rangi ustawowej zostały naruszone.

Uzasadnienie zaskarżonej uchwały jednoznacznie wyklucza posługiwanie się przez

Radę

zróżnicowanymi

bądź

niedozwolonymi

kryteriami

oceny.

Jednocześnie decyzja Rady nie może być interpretowana - co zostało podkreślone

w

uzasadnieniu

uchwały

-

jako

pominięcie

lub

też

brak

uznania

dla dotychczasowego dorobku zawodowego R. P., jego stażu pracy, posiadanego

doświadczenia zawodowego, opinii służbowych i wizytacyjnych potwierdzających

jego kwalifikacje.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie jest nieuzasadnione.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o KRS do kompetencji Rady należy

rozpatrywanie i ocena kandydatów do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziów

Sądu Najwyższego oraz stanowiskach sędziowskich w sądach powszechnych,

sądach administracyjnych i sądach wojskowych oraz przedstawianie Prezydentowi

RP wniosków o powołanie sędziów w tych sądach.

W sprawach indywidualnych Rada podejmuje uchwały po wszechstronnym

rozważeniu sprawy, na podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień

uczestników postępowania lub innych osób, jeżeli zostały złożone (art. 33 ust. 1

ustawy o KRS). Jeżeli na stanowisko sędziowskie zgłosił się więcej niż jeden

kandydat, listę rekomendowanych kandydatów opracowuje zespół (art. 35 ust. 1

ustawy o KRS). Przy ustalaniu kolejności kandydatów na liście zespół kieruje się

przede wszystkim oceną kwalifikacji kandydatów, a ponadto

uwzględnia:

1) doświadczenie zawodowe, opinie przełożonych, rekomendacje, publikacje i inne

dokumenty dołączone do karty zgłoszenia; 2) opinię kolegium właściwego sądu

oraz ocenę właściwego zgromadzenia ogólnego sędziów (art. 35 ust. 2 ustawy o

KRS). Jeżeli na stanowisko sędziowskie zgłosił się więcej niż jeden kandydat, Rada

rozpatruje i ocenia wszystkie zgłoszone kandydatury łącznie. W takim przypadku

Rada

podejmuje

uchwałę

obejmującą

rozstrzygnięcia

w

przedmiocie

przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego w stosunku do

wszystkich kandydatów (art. 37 ust. 1 ustawy o KRS).

Na podstawie art. 44 ust. 1 i 3 ustawy o KRS Sąd Najwyższy ocenia

zgodność zaskarżonej uchwały z prawem, stosując przy tym przepisy Kodeksu

postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej. Oceniając zgodność uchwały z

prawem Sąd Najwyższy nie dokonuje ponownej oceny kandydatów do objęcia

stanowiska sędziowskiego, lecz jedynie sprawdza, czy nastąpiło zarzucone w

odwołaniu naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na jego wynik,

w tym w szczególności, czy Rada stosowała właściwe kryteria oceny kandydatów i

czy nie przekroczyła granic swobodnego uznania. Żadna z tych okoliczności nie

zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

W ocenie Sądu Najwyższego Rada procedowała prawidłowo, stosując

kryteria oceny kandydata określone w art. 35 ust. 2 ustawy o KRS, a także nie

naruszyła

przepisów

Konstytucji

zakazujących

dyskryminacji

(art.

32)

i

gwarantujących dostęp do służby publicznej na jednakowych zasadach (art. 60) w

demokratycznym państwie prawnym (art. 2). W odwołaniu skarżący przedstawił

własną ocenę swej przydatności do pełnienia funkcji sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego i na jej podstawie stwierdził, że to on powinien być wybrany

przez Radę, a nie K. K.. Wybór kandydata do objęcia stanowiska sędziego jest

jednak konstytucyjną (art. 179) i ustawową (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o KRS)

kompetencją Rady i także Sąd Najwyższy nie może go zakwestionować, gdy został

dokonany z poszanowaniem wymagań przewidzianych prawem, co w ocenie Sądu

Najwyższego miało miejsce w niniejszej sprawie.

Sąd Najwyższy ocenił, że Krajowa Rada Sądownictwa podejmując

zaskarżoną uchwałę nie naruszyła wskazanych przez skarżącego przepisów. W

szczególności uzasadnienie uchwały przekonuje, że Rada przy ponownym

rozpatrzeniu sprawy zastosowała się do wskazań Sądu Najwyższego zawartych w

wyroku z dnia 5 czerwca 2013 r., III KRS 199/13. Z uzasadnienia tego wyroku

wynika, że Sąd Najwyższy nie przyznaje sobie prawa do oceny, czy zachodzi

wyjątkowy przypadek umożliwiający przedstawienie kandydata nieposiadającego

pełnego stażu pracy określonego w art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a. Przeciwnie, Sąd

Najwyższy wyraźnie wskazał, że ocena ta należy wyłącznie do Rady. Ocenę tę

musi jednak poprzedzać wykazane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Rady

rozważenie tej okoliczności, czego brakowało w zakwestionowanym przez Sąd

Najwyższy postępowaniu poprzedzającym podjęcie uchylonej przez Sąd Najwyższy

uchwały Rady nr […]. W ocenie Sądu Najwyższego, to uchybienie Rady zostało

usunięte przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zarówno w stanowisku Zespołu

członów Rady jak i samej Rady zaznaczone jest wyraźnie, że rozpatrzono

zachodzenie

wyjątkowego

przypadku

umożliwiającego

przedstawienie

do powołania na urząd sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego kandydata

nieposiadającego pełnego stażu pracy określonego w art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a.

W ocenie Sądu Najwyższego analiza uzasadnienia zaskarżonej uchwały weryfikuje

to pozytywnie. Rada wykazała, dlaczego jej zdaniem zachodzi taki wyjątkowy

przypadek powołując się na czytelne, weryfikowalne i niedyskryminujące kryteria,

w doborze których nie zostały przekroczone granice swobodnego uznania Rady.

Kryteria te w całości wiążą się bowiem z oceną kwalifikacji kandydatów, która

jak wypada przypomnieć, odgrywa szczególną rolę przy porównaniu przydatności

do pełnienia urzędu sędziego przez poszczególnych kandydatów biorących udział

w postępowaniu konkursowym (art. 35 ust. 2 ustawy o KRS). To, że podniesione

przez Radę okoliczności nie stanowią, w ocenie skarżącego, wystarczającego

powodu, dla którego to nie on, ale K. K. został przedstawiony z wnioskiem

do Prezydenta RP o powołanie na urząd sędziego Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w G., nie implikuje oceny, że Rada podjęła tę decyzję

z naruszeniem prawa.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.

aw