III KRS 4/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KRS 4/12

POSTANOWIENIE

Dnia 4 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z odwołania M. W.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 7 grudnia 2011 roku w sprawie

odmowy przeniesienia sędziego w stan spoczynku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 kwietnia 2012 r.,

oddala odwołanie.

Uzasadnienie

Sędzia Sądu Rejonowego M. W. wniosła odwołanie od uchwały Krajowej

Rady Sądownictwa z dnia 7 grudnia 2011 r., odmawiającej przeniesienia jej w stan

spoczynku na podstawie art. 73 § 1 w zw. z art. 71 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001

r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.).

W uzasadnieniu Rada wskazała, że dnia 22 kwietnia 1997 r. skarżąca

została powołana na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w /…/. W wykonaniu

wyroku Sądu Dyscyplinarnego Minister Sprawiedliwości przeniósł ją na stanowisko

sędziego Sądu Rejonowego w /…/ z dniem 1 lipca 2006 r. Postępowania o

przeniesienie skarżącej w stan spoczynku toczą się od 2007 r. Dnia 21

października 2007 r. skarżąca zwróciła się do Prezesa Sądu Okręgowego z

wnioskiem „o wystąpienie do lekarza orzecznika ZUS w sprawie orzeczenia w

przedmiocie niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego z powodu choroby i

utraty sił” argumentując, że od grudnia 2006 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim i

dołączając zaświadczenia o stanie zdrowia. W związku z tym wnioskiem oraz w

wykonaniu uchwały Kolegium Sądu Okręgowego, Prezes tego Sądu zwrócił się do

Głównego Lekarza Orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zbadanie

zdolności do pełnienia obowiązków sędziego przez skarżącą. Lekarz orzecznik

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych sporządził w dniu 4 marca 2008 r. orzeczenie,

w którym stwierdził, że Pani sędzia M. W. jest trwale niezdolna do pełnienia

obowiązków sędziego z powodu choroby lub utraty sił.

10 kwietnia 2008 r. skarżąca zwróciła się do Krajowej Rady Sądownictwa z

wnioskiem o przeniesienie w stan spoczynku z powodu trwałej niezdolności do

pełnienia obowiązków sędziego. Rada odroczyła rozpoznanie tego wniosku i

zwróciła się do Prezesa II Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z

wnioskiem o skontrolowanie orzeczenia lekarza orzecznika z dnia 4 marca 2008 r.

z powodu wątpliwości co do zasadności jego wydania. W związku z tym pismem

przeprowadzono postępowanie w trybie nadzoru Prezesa Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych nad wykonywaniem orzecznictwa o niezdolności do pracy przez

lekarzy orzeczników i komisje lekarskie, podczas którego poddano kontroli to

orzeczenie lekarza orzecznika. W dniu 3 września 2008 r. Komisja Lekarska

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w oparciu o wyniki bezpośredniego badania,

opinię specjalistyczną konsultanta Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz analizę

dokumentacji z przebiegu leczenia wydała orzeczenie ustalające, że Pani sędzia M.

W. nie jest trwale niezdolna do pełnienia obowiązków sędziego.

Wobec powyższego Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia 4 listopada

2008 r. odmówiła przeniesienia skarżącej w stan spoczynku, zaś jej odwołanie

zostało oddalone wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2009 r., III KRS

13/08.

W maju 2009 r. Prezes Sądu Okręgowego przedstawił Krajowej Radzie

Sądownictwa wniosek Kolegium tego Sądu z dnia 14 kwietnia 2009 r. o

przeniesienie skarżącej w stan spoczynku. Rada uchwałą z dnia 4 czerwca 2009 r.

odmówiła przeniesienia skarżącej w stan spoczynku. W uzasadnieniu stwierdziła,

że skarżąca nie została uznana przez Komisję Lekarską Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych za trwale niezdolną do pracy. Ponadto Krajowa Rada Sądownictwa

uznała, że w sytuacjach innych niż przypadek losowy stan spoczynku powinien być

przywilejem związanym z prawidłową służbą sędziego. Skarżąca swoje obowiązki

wykonywała w sposób naganny i w dodatku jedynie przez okres trzech lat, tj. do

chwili zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych uchwałą Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 25 listopada 1999 r. z uwagi na rażące nieprawidłowości i

zaniedbanie w prowadzeniu spraw. Zdaniem Rady przyznanie skarżącej prawa do

stanu spoczynku po trzech latach wadliwie wykonywanej służby stałoby w

sprzeczności z zasadami współżycia społecznego i stanowiło nadużycie prawa.

Odwołanie skarżącej zostało odrzucone wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 20

października 2009 r., III KRS 17/09, ponieważ nie zawierało wniosku o uchylenie

uchwały i przekazanie jej sprawy do ponownego rozpoznania.

Dnia 8 grudnia 2009 r. skarżąca ponownie zwróciła się do Kolegium Sądu

Okręgowego z prośbą o wystąpienie do Krajowej Rady Sądownictwa z wnioskiem o

przeniesienie jej w stan spoczynku. Kolegium na posiedzeniu w dniu 6 stycznia

2010 r. podjęło uchwałę o odmowie wystąpienia z takim wnioskiem. Wobec

powyższego skarżąca zwróciła się dnia 22 stycznia 2010 r. do Prezesa Sądu

Rejonowego z wnioskiem o zbadanie jej zdolności do pełnienia obowiązków

sędziego. W wyniku przeprowadzonego badania Komisja Lekarska Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych wydała orzeczenie z dnia 23 września 2010 r.

stwierdzające, że Pani sędzia M. W. jest trwale niezdolna do pełnienia obowiązków

sędziego. Wobec powyższego pismo skarżącej z dnia 22 stycznia 2010 r. zostało

potraktowane jako wniosek o przeniesienie w stan spoczynku i w celu nadania mu

biegu Prezes Sądu Okręgowego nadesłał Krajowej Radzie Sądownictwa wyrażoną

na posiedzeniu w dniu 25 listopada 2010 r. pozytywną opinię Kolegium Sądu

Okręgowego w przedmiocie tego wniosku wraz z kopią orzeczenia Komisji

Lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Rozpatrując wniosek Rada dnia 24 grudnia 2010 r. zwróciła się do Prezesa

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o spowodowanie dokonania w trybie nadzoru

analizy orzeczenia Komisji Lekarskiej z dnia 23 września 2010 r. dotyczącego

skarżącej. Rada argumentowała swoje stanowisko tym, że w sprawie doszło już

wcześniej do podważenia orzeczenia lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 4 marca 2008 r. przez orzeczenie Komisji Lekarskiej z dnia 3

września 2008 r., która powołana została w trybie nadzoru nad wykonywaniem

orzecznictwa o niezdolności do pracy. Na to pismo odpowiedzi udzieliła

Wicedyrektor Departamentu Orzecznictwa Lekarskiego Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, która stwierdziła, że postępowanie orzecznicze w sprawie Pani sędzi

M. W. zostało poddane kontroli w trybie nadzoru Prezesa Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych i w jej wyniku stwierdzono, że orzeczenie Komisji Lekarskiej z dnia 23

września 2010 r., ustalające trwałą niezdolność do pełnienia obowiązków sędziego

z powodu choroby lub utraty sił nie budzi zastrzeżeń co do zgodności z zasadami

orzecznictwa lekarskiego.

Następnie Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia 8 lutego 2011 r.

postanowiła odroczyć rozpoznanie wniosku o przeniesienie w stan spoczynku i w

celu uzupełnienia zebranego w sprawie materiału zwróciła się do Instytutu

Psychiatrii i Neurologii Kliniki Psychiatrii Sądowej o wydanie opinii psychiatrycznopsychologicznej dotyczącej skarżącej. Ustalono, że najbliższym

możliwym

terminem przeprowadzenia badania i sporządzenie opinii przez biegłych sądowych

jest godzina 10.00 w dniu 15 listopada 2011 r. Pismem z dnia 28 października 2011

r. Krajowa Rada Sądownictwa zwróciła się do Prezesa Sądu Okręgowego z prośbą

o spowodowanie przybycia skarżącej w tym dniu w celu poddania się badaniu. W

związku z tym pismem Prezes Sądu Okręgowego– 15 listopada 2011 r. – nadesłał

Radzie kserokopię otrzymanego w tym dniu pisma skarżącej z dnia 8 listopada

2011 r. zawierającego odmowę poddania się badaniom zleconym w związku z

rozpatrywaniem jej wniosku o przeniesienie w stan spoczynku. Skarżąca

poinformowała,

że

nie

znajduje

podstaw

prawnych,

które

uzasadniałyby

poddawanie jej kolejnym badaniom. Fakt niestawiennictwa skarżącej został

potwierdzony pismem z Instytutu Psychiatrii i neurologii Kliniki Psychiatrii Sądowej z

dnia 16 listopada 2011 r.

Oceniając zgromadzony w sprawie materiał Rada uznała, że brak jest

podstaw do przeniesienia skarżącej w stan spoczynku. Rozpatrując jej wniosek z

dnia 22 stycznia 2010 r. należy zwrócić uwagę na całokształt okoliczności oraz

uwzględnić aspekt „dyscyplinarny” sprawy. To bowiem postępowanie wyjaśniające,

a następnie dyscyplinarne zakończone wyrokiem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego

z dnia 5 kwietnia 2006 r. i przeniesieniem na inne miejsce służbowe skutkowało

pogorszeniem stanu zdrowia skarżącej i zapoczątkowało kolejne próby zmierzające

do przeniesienia jej w stan spoczynku. Krajowa Rada Sądownictwa już dwukrotnie:

uchwałą z dnia 4 listopada 2008 r. oraz uchwałą z dnia 4 czerwca 2009 r.

odmawiała przeniesienia skarżącej w stan spoczynku wskazując za każdym razem

na brak przesłanki w postaci trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków

sędziego z powodu choroby lub utraty sił. Zajmując takie stanowisko oceniła

załączoną do akt dokumentację i uznając jej część, w postaci orzeczenia lekarza

orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 marca 2008 r., w którym

stwierdził on, że sędzia M. W. - jest trwale niezdolna do pełnienia obowiązków

sędziego z powodu choroby lub utraty sił, za budzącą wątpliwości zwróciła się o

przeprowadzenie postępowania w trybie nadzoru Prezesa Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych nad wykonaniem orzecznictwa o niezdolności do pracy przez lekarzy

orzeczników i komisje lekarskie. Wynikiem tego postępowania było orzeczenie

Komisji Lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 września 2008 r.

ustalające, że skarżąca nie jest trwale niezdolna dopełnienia obowiązków sędziego.

Podobne

wątpliwości

powzięła

Krajowa

Rada

Sądownictwa

przy

rozpatrywaniu wniosku z dnia 22 stycznia 2010 r. i w związku z tym zwróciła się do

Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o spowodowanie dokonania w trybie

nadzoru analizy orzeczenia Komisji Lekarskiej z dnia 23 września 2010 r. Mając na

uwadze, że w wyniku kontroli stwierdzono, iż orzeczenie Komisji Lekarskiej z dnia

23 września 2010 r. ustalające trwałą niezdolność do pełnienia obowiązków

sędziego z powodu choroby lub utraty sił nie budzi zastrzeżeń co do zgodności z

zasadami orzecznictwa lekarskiego Krajowa Rada Sądownictwa – chcąc uzupełnić

materiał w sprawie i rozstrzygnąć wszelkie wątpliwości wynikające z wcześniejszej

zmiany orzeczenia lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4

marca 2008 r. stwierdzającego trwałą niezdolność do pełnienia obowiązków

sędziego – postanowiła zwrócić się do Instytutu Psychiatrii i Neurologii Kliniki

Psychiatrii

Sądowej

o

wydanie

opinii

psychiatryczno-psychologicznej.

Do

sporządzenia opinii nie doszło, ponieważ skarżąca poinformowała, że nie znajduje

podstaw prawnych do poddania jej kolejnym badaniom i odmówiła stawiennictwa

na nie w dniu 15 listopada 2011 r.

Zdaniem Rady nie można się zgodzić z tym stanowiskiem. Podzielając

pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w uzasadnieniu wyroku z 19 stycznia 2005 r.,

sygn. III KRS 9/04 (OSNP 2005 nr 12, poz. 182), że „o tym, czy sędzia powinien

być przeniesiony w stan spoczynku, jeżeli z powodu choroby lub za trwale

niezdolnego

do

pełnienia

obowiązków

sędziego,

nie

może

decydować

bezkrytycznie oparcie się na uzyskanym orzeczeniu, które tylko wówczas stanowi

podstawę decyzji Krajowej Rady Sądownictwa, kiedy spełnia warunki wymagane od

takiego orzeczenia, a jego walor dowodowy jest niepodważalny (...). Orzeczenie

takie nie usuwa się bowiem spod rozważenia, sprawdzenia i oceny jego wartości

dowodowej przez KRS” Rada pojęła wyżej opisane czynności mające rozwiać

wszelkie wątpliwości co do zasadności przeniesienia Pani sędzi w stan spoczynku

z uwagi na jej trwałą niezdolność do pracy. Czynności podjęte przez Radę

mieszczą się w ramach jej ustawowych kompetencji i znajduje to odzwierciedlenie

w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2007 r., III KRS 5/07,

w którym stwierdzono, że „orzeczenie lekarza orzecznika ZUS jest jedynie

środkiem dowodowym w postępowaniu w sprawie o przeniesienie sędziego w stan

spoczynku na podstawie art. 70 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych, a

Krajowa Rada Sądownictwa nie jest związana treścią tego orzeczenia”. W

aktualnym stanie prawnym należy się zgodzić z dalszą argumentacją Sądu

Najwyższego, że „z jednej strony istnieje uprawnienie strony do przedstawienia

dowodów na okoliczność trwałej zdolności do wykonywania obowiązków sędziego,

z drugiej zaś obowiązek Krajowej Rady Sądownictwa podejmowania uchwał w

sprawach indywidualnych po wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności

sprawy na podstawie udostępnionej dokumentacji, a zatem po rozpatrzeniu całego

zebranego w sprawie materiału dowodowego”.

Krajowa Rada Sądownictwa podniosła, że zwracają się do Instytutu

Psychiatrii i Neurologii Kliniki Psychiatrii Sądowej o wydanie opinii psychologicznej

dotyczącej skarżącej nie kwestionuje faktu jej choroby, a jedynie zmierza do

ustalenia, jak ta choroba przekłada się na jej zdolność (lub niezdolność) do

pełnienia obowiązków oraz czy ewentualna niezdolność do pełnienia obowiązków

ma cechę trwałości. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo skarżącej w dniu 15

listopada 2011 r. w Instytucie Psychiatrii i Neurologii Kliniki Psychiatrii Sądowej na

badaniach biegłych sądowych uniemożliwia Radzie dokonanie wszechstronnej

oceny stanu zdrowia Pani sędzi i uniemożliwia ewentualne przeniesienie jej w stan

spoczynku. Takie stanowisko Rady podzielił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu

wyroku z dnia 10 listopada 2010 r., III KRS 14/10, który odnosząc się do faktu

niestawiennictwa na badanie stwierdził, „że z zasad doświadczenia życiowego

wynika, że takie postępowanie ma na celu uniemożliwienie przez osobę

zainteresowaną ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego”.

Wobec powyższego Rada uznała, że wniosek sędzi M. W. o przeniesienie w

stan spoczynku z dnia 22 stycznia 2010 r. nie zasługuje na uwzględnienie i w

trakcie posiedzenia w dniu 7 grudnia 2011 r. stosunkiem głosów 0 „za”, 14

„przeciw”, 1 „wstrzymujący się” postanowiła odmówić jego uwzględnienia.

W odwołaniu od tej uchwały skarżąca zarzuciła obrazę prawa materialnego i

procesowego oraz wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy Krajowej Radzie

Sądownictwa do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie art. 67 ust. 1

Konstytucji stanowiącego, że obywatel ma prawo do zabezpieczenia społecznego

w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo. Od 1

sierpnia 2008 r. nie otrzymuje ona bowiem wynagrodzenia za pracę ani żadnych

innych świadczeń, a jedyną instytucją przewidzianą w prawie o ustroju sądów

powszechnych dla sądów w przypadku długotrwałej choroby jest przeniesienie w

stan spoczynku. Została tego pozbawiona przez zaskarżoną uchwałę i dwie

uchwały wcześniejsze.

Skarżąca postawiła także zarzuty nieprawidłowego zastosowania art. 69-74

Prawa o ustroju sądów powszechnych w związku ze składanymi przez nią

wnioskami oraz zaświadczeniami lekarskimi oraz nieprawidłowe zastosowanie art.

70 tej ustawy w związku z kwestionowaniem orzeczeń wydanych przez osoby

wyłącznie do tego uprawnione i kierowanie jej, w oparciu o wyłącznie własne

opinie, na badania wskazane przez Radę. Krajowa Rada Sądownictwa nie

wskazała powodów, dla których opinie lekarskie miały być poddawane nadzorowi.

Poza powyższym Krajowa Rada Sądownictwa nie stosowała się do obowiązków

wynikających z art. 32 i art. 33 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa nie

informując uczestniczki postępowania o podejmowaniu części uchwał oraz nie

rozpatrując wszystkich zaświadczeń lekarskich przez nią przedstawionych. Krajowa

Rada Sądownictwa prowadziła postępowanie łamiąc główne zasady prawa, między

innymi doprowadzając do przewlekłości postępowania. Wzywanie na kolejne

badania, pomimo przedstawienia opinii lekarzy orzeczników ZUS, dodatkowo

skontrolowanych

w

postępowaniu

zainicjonowanym

przez

Krajową

Radę

Sądownictwa z powołaniem się na rzekome nieprawidłowości, skarżąca traktuje

jako nękanie oraz wskazuje na naruszenia konwencji, a w szczególności: art. 6 ust.

1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (przewlekłość postępowania), art. 13 w

zw. z art. 6 ust. 1 tej Konwencji (brak skutecznego środka odwoławczego) art. 14 tej

Konwencji (naruszenie zakazu dyskryminacji), art. 1 Protokołu nr 1 tej Konwencji

(naruszenie zasady poszanowania mienia), art. 1 Protokołu 12 tej Konwencji

(naruszenie zakazu dyskryminacji). Krajowa Rada Sądownictwa nie opiera się na

przesłankach warunkujących przejście sędziego w stan spoczynku wskazując

niejednokrotnie, że na jej decyzję ma wpływ kara dyscyplinarna nałożona na nią za

czyn sprzed 15 lat. Wskazane zachowanie Rady w odczuciu skarżącej jest

nieludzkie oraz poniżające i z tego względu łamie zakazy wynikające z art. 3

Konwencji o ochronie praw człowieka oraz art. 30, 32 i 45 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej. W trakcie postępowania skarżąca była nieprawidłowo

pouczona o przysługujących jej prawach, co mogło wpłynąć na nienależyte

przygotowanie się w sprawie.

W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o jej

oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Odwołanie

jest

nieuzasadnione.

Zdaniem

skarżącej

Krajowa

Rada

Sądownictwa naruszyła wskazane w odwołaniu przepisy przez to, że nie przeniosła

jej w stan spoczynku na podstawie art. 70 § 1 Prawa o ustroju sądów

powszechnych. Przepis ten stanowi, że sędziego przenosi się w stan spoczynku na

jego wniosek albo na wniosek właściwego kolegium sądu, jeżeli z powodu choroby

lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków sędziego.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa (Dz.U. Nr 126, poz. 714) w sprawach indywidualnych Rada

podejmuje uchwały po wszechstronnym rozważeniu sprawy, na podstawie

udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania lub innych

osób, jeżeli zostały złożone. Rada podejmując działania zmierzające do

wszechstronnego wyjaśnienia spełnienia przez skarżącą przewidzianej w art. 70

ust. 1 Prawo o ustroju sądów powszechnych przesłanki wymaganej do

przeniesienia sędziego w stan spoczynku, wypełnia swój ustawowy obowiązek. Już

na podstawie poprzedniej ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa orzecznictwo

Sądu Najwyższego jednolicie przyjmowało, że orzeczenie lekarza orzecznika

stwierdzające trwałą niezdolność do pełnienia obowiązków sędziego jest tylko

jednym ze środków dowodowych na tę okoliczność (por. powołane w zaskarżonej

uchwale i w odpowiedzi na odwołanie wyroki z 19 stycznia 2005 r., III KRS 9/04

oraz z 4 kwietnia 2007 r., III KRS 5/07). W obecnie obowiązującej ustawie o

Krajowej Radzie Sądownictwa zostało to potwierdzone w art. 38 ust. 3, według

którego, jeżeli rozważenie sprawy wymaga wiadomości specjalnych Rada może

zwrócić się do biegłego sadowego lub kilku biegłych albo do odpowiedniego

instytutu naukowego lub naukowo-badawczego o wydanie opinii. Niestawiennictwo

skarżącej na wyznaczone badania w Instytucie Psychiatrii i Neurologii Kliniki

Psychiatrii Sądowej uniemożliwiło przeprowadzenie niezbędnego dowodu trwałej

niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego. Ponieważ niestawiennictwo to

było nieuzasadnione, to Rada zasadnie odmówiła przeniesienia skarżącej w stan

spoczynku. Nie stanowi to jej dyskryminacji ani nękania.

Zaskarżona uchwała nie narusza art. 67 ust. 1 Konstytucji, przewidującego

prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu

na chorobę lub inwalidztwo. Przepis ten stanowi bowiem, że prawo to przysługuje w

zakresie i formie przewidzianej w ustawie. W odniesieniu do sędziów jest to

określone w Prawie o ustroju sądów powszechnych, a Rada działała zgodnie z tą

ustawą. Nie zachodzi przewlekłość postępowania, gdyż wniosek skarżącej o

przeniesienie w stan spoczynku wpłynął do Rady w grudniu 2010 r., a zaskarżona

uchwała

została

podjęta

grudnia

2011

r.

Z

uwagi

na

konieczność

przeprowadzenia dowodu ze specjalistycznych badań medycznych okres roku nie

może

być

uznany

za

nadmierny.

Zarzut

nieprawidłowego

pouczenia

o

przysługujących środkach odwoławczych jest uzasadniony, ale nie miało to wpływu

na przebieg postępowania. W zaskarżonej uchwale Rada błędnie pouczyła

skarżącą, że termin do wniesienia odwołania do Sądu Najwyższego wynosi 14 dni

od daty doręczenia decyzji, a w rzeczywistości wynosi on miesiąc od tej daty

(art. 73 § 3 Prawa o ustroju sądów powszechnych).

Z tych względów orzeczono jak w sentencji.