III KRS 28/11 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 24 stycznia 2012 r.

III KRS 28/11

1. Od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa w sprawie o przeniesienie sędziego w stan spoczynku przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego (art. 73

§ 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.U.

Nr 98, poz. 1070 ze zm.), także pod rządem ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr 126, poz. 714 ze zm.).

2. Przeniesienie sędziego w stan spoczynku na wniosek kolegium właściwego sądu ze względu na roczny okres niepełnienia służby z powodu choroby (art. 71 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych) jest dopuszczalne, pomimo niestwierdzenia trwałej niezdolności do pracy na stanowisku sędziego.

Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Halina Kiryło,

Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r.

sprawy z odwołania Anny K. od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa […] z dnia 14

września 2011 roku w sprawie odmowy przeniesienia sędziego w stan spoczynku

u c h y l i ł zaskarżoną uchwałę i przekazał sprawę Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy rozpatrzył odwołanie Anny K. sędziego Sądu Rejonowego w

B. od uchwały […] Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 14 września 2011 r. Uchwałą

tą, na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa (Dz.U. Nr 126, poz. 714) i art. 73 § 1 w związku z art. 71 § 1 ustawy z

dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98 poz. 1070

ze zm. - powoływanej dalej jako u.s.p.) Krajowa Rada Sądownictwa odmówiła wnioskowanego przez Kolegium Sądu Okręgowego w L. przeniesienia Anny K. w stan

spoczynku. Z uchwały i jej uzasadnienia wynika, że rozpoznawany wniosek Kolegium

Sądu Okręgowego został złożony w trybie art. 71 § 1 u.s.p. w sytuacji, gdy przez

okres roku (od 22 kwietnia 2010 r.) sędzia Anna K. pozostawała na zwolnieniu lekarskim, jednakże zgodnie z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 11 stycznia

2011 r., nie jest trwale niezdolna do pracy na stanowisku sędziego. Wobec przedłużającej się niezdolności do pracy sędzi Anny K. Krajowa Rada Sądownictwa przed

podjęciem rozstrzygnięcia zwróciła się do wnioskodawcy o spowodowanie ponownego badania przez lekarza orzecznika ZUS. Badanie to nie zostało przeprowadzone,

gdyż sędzia Anna K. nie stawiła się na wyznaczone - dwukrotnie, na 11 lipca 2011 r. i

na 29 lipca 2011 r. - terminy, a z informacji prezesa Sądu wynikało, że „sędzia nie

kontaktuje się z sądem”. Powyższy stan rzeczy Krajowa Rada Sądownictwa oceniła

według art. 71 § 1 u.s.p., uznając, że „brak jest przesłanek dla przyjęcia trwałej niezdolności do pracy Pani sędzi Anny K., a zwolnienia lekarskie dotyczą różnych przyczyn, co wynika z podanych symboli”. Rozpatrywana uchwała KRS zawiera pouczenie stwierdzające przysługiwanie sędziemu odwołania od tej uchwały na podstawie

art. 73 § 2 i 3 u.s.p.

We wniesionym odwołaniu jego podstawy, których jednakże niezbędną konkretyzację przedstawiono dopiero w uzasadnieniu, dotyczą zarówno ustalonej sytuacji faktycznej jak i jej oceny w świetle art. 71 § 1 u.s.p. Odczytane - z uwzględnieniem

uzasadnienia odwołania - postawione uchwale KRS zarzuty odnoszą się przede

wszystkim do kwestionowania zawartej w uchwale oceny co do braku przesłanek dla

przyjęcia trwałej niezdolności do pracy Anny K. i że jej zwolnienia lekarskie dotyczą

różnych przyczyn. Według odwołującej się samo orzeczenie lekarza orzecznika ZUS

nie stwarza wystarczającej podstawy do ustalenia, że nie zachodzi w jej przypadku

trwała niezdolność do wykonywania stanowiska sędziego. Podniesiono, że nie została rozpatrzona dokumentacja leczenia zainteresowanej i to, że jej zwolnienia lekarskie były trzykrotnie weryfikowane przez odpowiednią komisję lekarską, natomiast

orzeczenie lekarza orzecznika ZUS nie ma uzasadnienia i nie zostało poddane kontroli w trybie, który przysługuje każdemu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych w ramach możliwości wniesienia odwołania do sądu (art. 477 9 § 1 k.p.c.) i

poprzez sprzeciw do komisji lekarskiej, na zasadach określonych w rozporządzeniu

Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy. Ponadto odwołująca się stwierdziła, że nie wiedziała o skierowaniu jej

na ponowne badania przez lekarza orzecznika ZUS w lipcu 2011 r., bo w okresie tym

nie przebywała w miejscu swego zamieszkania dokąd przesłano zawiadomienia.

Natomiast „niekontaktowanie się jej z sądem” wynika z ustnego uzgodnienia z Prezesem Sądu, ażeby odczekać na rozpatrzenie sprawy przez Krajową Radę Sądownictwa. Dotyczący podstawy prawnej zaskarżonej uchwały zarzut odwołania sprowadza się do zarzucenia naruszenia art. 71 § 1 u.s.p., poprzez, po pierwsze, ograniczenie oceny KRS do budzącego zastrzeżenia ustalenia o braku trwałej niezdolności do

wykonywania stanowiska sędziego oraz po drugie, błędnego ocenienia stanu zdrowia zainteresowanej, jakoby z symboli uwidocznionych na zwolnieniach lekarskich

wynikało, że za każdym razem przyczyną zwolnień były inne stany chorobowe, chociaż powołane symbole nie odnoszą się do rodzaju choroby, a jedynie wskazują na

liczbę dni udzielonego przez lekarza zwolnienia od pracy. Odwołująca się sędzia

Anna K. wskazała ponadto na sytuację, w jakiej się znajduje na skutek utraty wynagrodzenia w związku z przedłużającą się ponad rok niezdolnością do pracy, w

szczególności, że wyłącznie na jej męża spadła konieczność utrzymania czteroosobowej rodziny i ponoszenia kosztów jej leczenia.

Odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie

sprawy KRS do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła w pierwszym

rzędzie o odrzucenie odwołania ze względu na ograniczenie zaskarżalności uchwał

w sprawie przeniesienia sędziego w stan spoczynku, wynikające z art. 44 ust. 1 w

związku z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa. Ponadto na odrzucenie odwołania - zdaniem KRS - wskazuje brak w odwołaniu odpowiedniego

określenia podstawy odwołania w zakresie zarzutu naruszenia prawa procesowego.

Niezależnie od tego w odpowiedzi na odwołanie wyrażony został pogląd Krajowej

Rady Sądownictwa, że chociaż rzeczywiście KRS w uchwale na skutek omyłki błędnie zinterpretowała kody zamieszczone w zwolnieniach lekarskich, to jednakże

omyłka ta nie ma istotnego znaczenia, ponieważ o tym, że schorzenia odwołującej

się nie były „tożsame”, wskazują okoliczności i miejsca wydania zaświadczeń lekarskich. W przypadku zatem przyjęcia przez Sąd Najwyższy odwołania sędzi Anny K.

do merytorycznego rozpoznania Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o oddalenie

odwołania jako nieuzasadnionego. Zdaniem Krajowej Rady Sądownictwa załączone

do sprawy zwolnienia lekarskie nie stanowią wystarczającego przeciwdowodu dla

orzeczenia lekarza orzecznika ZUS. Nie można na podstawie tych zaświadczeń

ustalić zaistnienia trwałej niezdolności do pracy Anny K., natomiast nie stawiła się

ona na wyznaczone terminy powtórnych badań.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Krajowa Rada Sądownictwa w odpowiedzi na odwołanie uznaje, jak to wyżej

przedstawiono, że w sprawie o rozpatrzenie wniosku o przeniesienie sędziego w stan

spoczynku, a więc w sprawie takiej jak przedmiotowa, odwołanie nie przysługuje, bo

tak stanowi art. 44 ust. 1 obowiązującej obecnie ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o

Krajowej Radzie Sądownictwa. Jest to stanowisko odmienne od stanowiska, jakie w

tej samej kwestii Krajowa Rada Sądownictwa zajęła w zaskarżonej uchwale z dnia 14

września 2011 r., która zawiera pouczenie stwierdzające prawo do odwołania się do

Sądu Najwyższego, przysługujące na podstawie art. 73 § 2 i 3 ustawy Prawo o

ustroju sądów powszechnych sędziemu, prezesowi właściwego sądu oraz kolegium

sądu, które złożyło wniosek.

Oba sprzeczne ze sobą stanowiska Krajowej Rady Sądownictwa odnoszą się

do tego samego stanu faktycznego i podjęte zostały w odniesieniu do przepisów tej

samej ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa, jednakże o ile

w uchwale Krajowa Rada Sądownictwa uwzględniła procedurę odwoławczą w sprawach o przeniesienie sędziego w stan spoczynku wyraźnie przewidzianą w przepisach ustrojowych sędziów (art. 73 u.s.p.), to w odpowiedzi na odwołanie - bez wyjaśnienia przyczyn zmiany stanowiska - KRS powołała się wyłącznie na art. 44 ust. 1

ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa. Zmienione stanowisko Krajowej Rady Sądownictwa i związany z tym jej wniosek o odrzucenie odwołania nie są zasadne, bo

zostały oderwane od ustawy ustrojowej sądów i sędziów. O sędziach stanowi ustawa

z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, która sędziom poświęca przepisy działu II, a w jego ramach - przepisy rozdziału 1 określające status

sędziego. Tak więc status sędziego jest określony w ustawie Prawo o ustroju sądów

powszechnych, to ta ustawa dopełnia zawarte w Konstytucji określenia, między innymi w odniesieniu do przeniesienia sędziego w stan spoczynku (por. art. 180 ust. 3 i

4 Konstytucji RP). Zakresem regulacji statusu sędziego znajdujących się we właściwej dla statusu sędziego ustawie ustrojowej objęte jest przechodzenie i przenoszenie

sędziów w stan spoczynku. Przepisy te (por. art. 69-74 u.s.p.) określają nie tylko warunki przechodzenia i przenoszenia sędziego w stan spoczynku, ale także kompetencję Krajowej Rady Sądownictwa w sprawach, które wymagają rozstrzygnięć i procedurę ich podejmowania. W sprawach przeniesienia sędziego w stan spoczynku, o

których mowa w art. 70 i 71 u.s.p., podejmuje decyzję Krajowa Rada Sądownictwa,

na wniosek sędziego, kolegium właściwego sądu albo Ministra Sprawiedliwości (art.

73 § 1 u.s.p.). Od decyzji Krajowej Rady Sądownictwa w sprawach, o których mowa

w art. 70 i 71 przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego (art. 73 § 2 u.s.p.). Odwołanie wnosi się, za pośrednictwem Krajowej Rady Sądownictwa, w terminie miesiąca od doręczenia skarżącemu decyzji. Odwołanie przysługuje sędziemu i prezesowi właściwego sądu, a w sprawach, w których wniosek został złożony przez kolegium sądu albo przez Ministra Sprawiedliwości, także temu kolegium albo Ministrowi

Sprawiedliwości (art. 73 § 3 u.s.p.).

Wyżej powołane regulacje zawarte w ustawie (u.s.p.) w zakresie statusu sędziów obowiązują bez zmian po wejściu w życie nowej, tj. z dnia 12 maja 2011 r.,

ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa. Ustawa ta zawiera - w przepisach rozdziału

4 - zmiany w przepisach obowiązujących, w tym w odniesieniu do ustawy z dnia 27

lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, wyłącznie zmianę w art. 70 polegającą na tym, że po § 3 dodany został § 3a określający prawo wniesienia sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika. Z zakresu zmian w ustawie Prawo o ustroju

sądów powszechnych wynika zatem, że z nową ustawą o Krajowej Radzie Sądownictwa, nie powinny się wiązać zmiany w zakresie statusu sędziów, w szczególności

w zakresie procedury przenoszenia sędziów w stan spoczynku, określonych w ustawie - Prawo o ustroju sądów powszechnych. Należy zauważyć, że w uzasadnieniu

projektu ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa nie ma postanowień, które mogłyby

wskazywać na to, że zamierzano wprowadzić zmianę w dotychczasowym stanie

prawnym, w którym prawo wniesienia odwołania od rozstrzygnięć Krajowej Rady

Sądownictwa w sprawach, o których mowa w art. 70 i 71 u.s.p., było nie tylko wyraźnie określone, ale w ogóle nie było kontestowane. Ponadto za tym, że celem ustawy

o Krajowej Radzie Sądownictwa nie może być wyłączenie możliwości wniesienia odwołania od rozstrzygnięć Krajowej Rady Sądownictwa w sprawie o przeniesienie

sędziego w stan spoczynku przemawia dokonana przez tę ustawę zmiana w odniesieniu do ustawy o Sądzie Najwyższym (art. 49), w której nie tylko nie zostało ograniczone prawo zaskarżalności uchwał Krajowej Rady Sądownictwa w sprawach o

przeniesienie sędziego w stan spoczynku, ale prawo to zostało proceduralnie rozszerzone w ten sposób, że przyznano prawo wniesienia odwołania także Kolegium Sądu

Najwyższego, jeżeli z wnioskiem o przeniesienie sędziego w stan spoczynku wystąpiło to Kolegium.

Jak w świetle powyższych ustaleń można rozumieć zdanie drugie art. 44 ust. 1

ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa stwierdzające, że

„odwołanie nie przysługuje w sprawach określonych w art. 3 ust. 2 pkt 2 niniejszej

ustawy...”, skoro w art. 3 ust. 2 pkt 2 mowa jest o zadaniu Krajowej Rady Sądownictwa dotyczącym rozpatrywania wniosków o przeniesienie sędziego w stan spoczynku? Otóż w świetle obowiązujących regulacji w ustawach Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz w ustawie o Sądzie Najwyższym, których ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa nie zmienia, a nawet potwierdza wynikającą z ustaw ustrojowych

zaskarżalność uchwał Krajowej Rady Sądownictwa w sprawach indywidualnych (por.

w tej kwestii też zdanie pierwsze art. 44 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa) - zdaniu drugiemu art. 44 ust. 1 nie można przypisać normatywnie zrozumiałego

znaczenia. Zdanie to wprowadza ograniczenie możliwości odwołania się do Sądu

Najwyższego z powodu sprzeczności uchwały Rady z prawem - sprzecznie nie tylko

z regulacjami ustaw właściwych w zakresie statusu sędziów, a też sprzecznie z własnymi regulacjami odnoszącymi się do tych ustaw. Dodać do tego trzeba uwagę, że

w świetle poprzedniej ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa (ustawy z dnia 27 lipca

2001 r.) przysługiwanie prawa do wniesienia odwołania w sprawie indywidualnej, w

tym w sprawie o przeniesienie sędziego w stan spoczynku (por. art. 13 ust. 2 w

związku z art. 2 ust. 1 pkt 4), nie nasuwało żadnej wątpliwości. Przeciwnie wątpliwe

było i ostatecznie zostało usunięte pewne ograniczenie odwołania w innych sprawach (dotyczących powołania sędziów - por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z

dnia 27 maja 2008 r., SK 57/06, Dz.U. z 2008 r. nr 96, poz. 621). Poprzednie uregulowanie tej sprawy jest znaczące dlatego, że z uzasadnienia projektu ustawy nowej nie wynika, ażeby celem ustawodawcy było wprowadzenie zmian w zakresie

ograniczenia zaskarżalności uchwał Krajowej Rady Sądownictwa wydawanych w

sprawach indywidualnych.

Sąd Najwyższy miał na uwadze to, że pozbawienie sędziego możliwości odwołania się od decyzji Krajowej Rady Sądownictwa w sprawie o przeniesienie sędziego w stan spoczynku, nie podlegałoby zastosowaniu, wobec sprzeczności z art.

45 ust. 1 i z art. 77 ust. 2 w związku z art. 180 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP. Ustawa

nie może bowiem nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw (art. 77 ust. 2 Konstytucji), a w tym przypadku chodzi przecież o szczególne prawa sędziów, konstytucyjnie określone, których ustawa nie może ograniczyć;

ustawa ma określać - a nie wykluczać - tryb postępowania oraz sposób odwołania się

do sądu (art. 180 ust. 3 Konstytucji).

Sąd Najwyższy rozpoznał zatem odwołanie sędzi Anny K. na podstawie art.

73 § 1 i § 2 u.s.p. oraz art. 44 ust. 1 zdanie pierwsze, art. 44 ust. 2 i ust. 3 ustawy z

dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa.

W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa trafnie przedstawiła

tryb w jakim następuje przeniesienie sędziego w stan spoczynku, określony w art. 70

§ 1-3 u.s.p., „jeżeli z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza

orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia

obowiązków sędziego”. Właściwość Krajowej Rady Sądownictwa w sprawach o

przeniesienie sędziego w stan spoczynku wynika z przepisów ustrojowych sędziów

(art. 73 § 1 u.s.p.) i tylko w przepisach ustrojowych oraz w ustawie o Krajowej Radzie

Sądownictwa, a nie w przepisach określających sprawy z ubezpieczenia społecznego, znajduje się określenie postępowania, w którym następuje ustalenie trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego. Uzyskanie orzeczenia lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o którym mowa w art. 70 § 1 u.s.p., nie następuje w postępowaniu przeznaczonym dla ustalenia niezdolności do pracy będącej

przesłanką świadczenia z powszechnego ubezpieczenia społecznego. Sędziowie

temu powszechnemu ubezpieczeniu w zakresie emerytury i rent nie podlegają. Nie

stosuje się zatem do nich wskazanego w odwołaniu sędzi Anny K. rozporządzenia

Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy. Natomiast wydanie przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych orzeczenia, o którym mowa w ustawie ustrojowej sędziów (art. 70 § 1 i

§ 3 u.s.p.), następuje na podstawie szczególnego zadania powierzonego Zakładowi

Ubezpieczeń Społecznych (por. art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o

systemie ubezpieczeń społecznych) realizowanego praktycznie w formie cywilnoprawnej umowy zlecenia pomiędzy prezesem sądu a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych (por. w tych kwestiach wyjaśnienia Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z

dnia 19 stycznia 2005 r., III KRS 9/04, OSNP 2005 nr 12, poz. 182 i w wyroku z dnia

10 maja 2006 r., III KRS 3/06, OSNP 2007 nr 11-12, poz. 177). Aż do wprowadzenia

zmiany w art. 70 Prawa o ustroju sądów powszechnych, tej zmiany, o której była wyżej mowa, wynikającej z art. 47 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa, od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS nie przysługiwał sprzeciw do komisji lekarskiej. Pod rządem poprzedniego uregulowania Krajowa Rada Sądownictwa

nie mogła - wbrew zarzutowi odwołującej się - uzyskać weryfikacji orzeczenia lekarza

orzecznika przez komisję lekarską ZUS i z tego powodu podjęła dostępny wówczas

sposób weryfikacji polegający na przeprowadzeniu ponownych badań przez lekarza

orzecznika. Chociaż podjęte w tym zakresie postępowanie wydaje się odpowiednie

do okoliczności, bo umożliwiało weryfikację orzeczenia o braku trwałej niezdolności

Anny K. do pełnienia obowiązków sędziego, to należy zgodzić się z odwołującą się,

iż z faktu nieprzeprowadzenia ponownego badania w tym trybie nie powinno się wysuwać wniosku co do poprawności orzeczenia niezweryfikowanego i niezasadności

zastrzeżeń w tym przedmiocie przedstawionych przez sędzię Annę K. Sędzia Anna

K. twierdzi bowiem, że o terminach ponownego badania nie została zawiadomiona i

tylko z tego powodu się im nie poddała. Brak ustalenia przez Krajową Radę Sądownictwa przyczyny niestawienia się przez zainteresowaną na badania uniemożliwia

weryfikację oceny niekorzystnej dla sędzi; nie można bowiem wykluczyć, że oceniana sytuacja nie została przez Annę K. zawiniona. Podobnie niewystarczające jest

ustalenie, iż „z informacji Prezesa Sądu wynika, że Pani sędzia nie kontaktuje się z

sądem”. Nie wiadomo jakie są okoliczności owego niekontaktowania się, a w szczególności czy sędzia Anna K. zaniedbuje w ten sposób wykonywanie obowiązków

wynikających z zajmowanego stanowiska sędziego.

Wobec niewyjaśnienia w zaskarżonej uchwale przyczyny niestawienia się sędzi Anny K. na badania przez lekarza orzecznika i wobec niewyjaśnienia sytuacji

sprawowania przez Annę K. urzędu sędziego po upływie rocznego niepełnienia

służby z powodu choroby okazuje się, że Krajowa Rada Sądownictwa rozstrzygnęła

sprawę na podstawie wadliwie określonych przesłanek przysługującego Krajowej

Radzie Sądownictwa uznania. Z zaskarżonej uchwały wynika bowiem, że Krajowa

Rada Sądownictwa miała na uwadze dwie okoliczności, po pierwsze, iż „brak jest

przesłanek dla przyjęcia trwałej niezdolności do pracy Pani sędzi Anny K.” i po drugie: „a zwolnienia lekarskie dotyczą różnych przyczyn, co wynika z podanych symboli”. Jeżeli zachodziłaby sytuacja, której brak stwierdza się w zaskarżonej uchwale,

tj. trwałej niezdolności pełnienia obowiązków sędziego, to sędzia trwale niezdolny do

pełnienia obowiązków podlegałby przeniesieniu w stan spoczynku na podstawie art.

70 § 1 u.s.p. Jednakże w rozpatrywanej sprawie nie chodziło o ustalenie prawnej

konsekwencji stanu rzeczy polegającego na trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego. Przedmiotem sprawy był wniosek Kolegium Sądu Okręgowego

złożony w trybie art. 71 § 1 u.s.p., ze względu na zaistnienie przewidzianej w tym

przepisie sytuacji niepełnienia przez Annę K. służby przez okres roku z powodu choroby. Inaczej niż w art. 70 § 1 u.s.p., zajście sytuacji określonej w art. 71 § 1 u.s.p.

(wniosek kolegium właściwego sądu i roczny okres niepełnienia przez sędziego

służby z powodu choroby) nie stwarza konsekwencji prawnej przeniesienia sędziego

w stan spoczynku. Konstrukcja art. 71 § 1 u.s.p., oprócz określonych w nim wyżej

wskazanych przesłanek, opiera się na kompetencji Krajowej Rady Sądownictwa, na

jej uznaniowym rozstrzygnięciu. Wykonując uznaniową kompetencję z art. 71 § 1

u.s.p. Krajowa Rada Sądownictwa powinna oprzeć się na sytuacji poddanej uznaniu,

a nie na innej sytuacji, która z mocy ustawy, ma inną, określoną kwalifikację prawną.

Wniosek kolegium właściwego sądu oraz roczny okres niepełnienia przez sędziego służby z powodu choroby, o których mowa w art. 71 § 1 u.s.p., otwierają, a nie

zamykają, kompetencję Krajowej Rady Sądownictwa, która korzystając ze swych

konstytucyjnych atrybutów (art. 186 ust. 1 Konstytucji RP), rozstrzyga sprawę

uwzględniając okoliczności złożenia wniosku i okoliczności choroby sędziego, która

uniemożliwiała wykonywanie służby przez okres roku; potrzebne może być w szczególności wyjaśnienie jaka to była choroba (choroby) i jakie w związku z tym wynikają

prognozy na przyszłość; potrzebne jest rozpatrzenie usprawiedliwionego interesu

sędziego, który po upływie roku niepełnienia służby zostaje pozbawiony wynagrodzenia i interesu Sądu, który przez długi okres czasu wykonuje zadania w uszczuplonym składzie Sądu.

Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika, ażeby Krajowa Rada Sądownictwa rozpatrzyła okoliczności związane z przesłankami uznania, z tymi przesłankami - jak to podniesiono wyżej - o których mowa w art. 71 § 1 u.s.p. Wynika natomiast z tego uzasadnienia, że Krajowa Rada Sądownictwa ograniczyła się do ustalenia, że nie zachodzi przesłanka przeniesienia w stan spoczynku, o której mowa w art.

70 § 1 u.s.p., przy czym o rodzaju choroby - że nie odnosi się ona do tych samych

funkcji organizmu - wnioskowała Krajowa Rada Sądownictwa z wadliwej oceny zwolnień lekarskich. Tę ostatnią wadliwość - zarzuconą w odwołaniu - jako ocenę omyłkową Krajowa Rada Sądownictwa przyznała w odpowiedzi na odwołanie.

Z powyższych przyczyn uznając, że zasadnie w odwołaniu zarzucono naruszenie art. 71 § 1 u.s.p., Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w

związku z art. 44 ust. 3 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa.