III KRS 20/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KRS 20/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Romualda Spyt

Protokolant Anna Gryżniewska

w sprawie z odwołania R. G.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 22 czerwca 2009 r.,

w sprawie nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego ,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 6 listopada 2009 r.,

oddala odwołanie.

Uzasadnienie

Sędzia Sądu Rejonowego R. G. wniósł odwołanie od uchwały Krajowej Rady

Sądownictwa z dnia 22 czerwca 2009 r. Zaskarżoną uchwałą postanowiono, że nie

zostanie on przedstawiony Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o

powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w […].

W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada stwierdziła, że wnioskodawca

jest sędzią Sądu Rejonowego od 16 grudnia 2003 r. Ukończył studia podyplomowe

z zakresu prawa europejskiego w 2004 r. z wynikiem pozytywnym, roczne

seminarium organizowane przez Biuro Informacji Rady Europy w 2006 r. oraz

studia podyplomowe Ekonomia i Prawo Gospodarcze dla Sędziów w 2008 r. z

wynikiem celującym. Według oceny sędzi wizytatora S. F. jego kwalifikacje są

dobre, jednakże zaaprobowanie jego kandydatury na stanowisko sędziego Sądu

Okręgowego jest przedwczesne.

Kolegium Sądu Okręgowego w […] opiniowało kandydaturę wnioskodawcy

dwukrotnie negatywne. Na posiedzeniu dnia 25 marca 2009 r. oddano 5 głosów

„przeciw” i 2 głosy „wstrzymujące się”, a po zapoznaniu się ze zgłoszonymi przez

wnioskodawcę uwagami do oceny sędzi wizytatora i po jej wysłuchaniu, w

ponownym głosowaniu dnia 27 marca 2009 r. oddano 6 głosów „przeciw” i 1 głos

„wstrzymujący się”. Na Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów […] Okręgu Sądowego

dnia 27 marca 2009 r. odwołujący się uzyskał 6 głosów „za”, 86 głosów „przeciw” i 9

głosów „wstrzymujących się”. Minister Sprawiedliwości w stanowisku z dnia 21

maja 2009 r. pozytywnie ocenił kandydaturę wnioskodawcy. Te okoliczności

spowodowały, że na posiedzeniu Rady dnia 22 czerwca 2009 r. wnioskodawca

otrzymał 0 głosów „za”, 12 głosów „przeciw” i 1 głos „wstrzymujący się”, czyli że nie

uzyskał wymaganej bezwzględnej większości głosów „za”.

W odwołaniu wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z

dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr 100, poz. 1082 ze

zm.) w związku z § 20 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego trybu działania Krajowej Rady

Sądownictwa oraz postępowania przed Radą (Dz.U. Nr 219, poz. 1623) przez

zaniechanie wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a przez

to brak samodzielnej oceny wnioskodawcy oraz naruszenie art. 13 ust. 1 tej ustawy

w związku z § 21 ust. 2 rozporządzenia przez sporządzenie uzasadnienia, które nie

wskazuje przyczyn podjęcia negatywnej uchwały.

W odpowiedzi na odwołanie Prezes Sądu Okręgowego wniósł o jego

oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Odwołanie jest nieuzasadnione. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o KRS

nakłada na Radę obowiązek rozpatrzenia i ocenienia kandydatury do pełnienia

urzędu sędziowskiego, zaś § 20 ust. 1 powołanego rozporządzenia nakazuje

Radzie, w sprawach indywidualnych, podejmowanie uchwał po wszechstronnym

rozważeniu

wszystkich

okoliczności

sprawy

na

podstawie

udostępnionej

dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania. Przepisy te nie zostały

naruszone. Wnioskodawca usiłuje na ich podstawie podważyć zasadność

stanowiska Rady. Tymczasem dokonanie oceny kandydatury i zajęcie stanowiska

jest ustawową kompetencją Rady, a podstawą odwołania od uchwały Rady – a co

za tym idzie i zakresem rozpoznania sprawy – jest zarzut sprzeczności uchwały z

prawem (art. 13 ust. 2 ustawy o KRS). Wynika stąd, że zasadność stanowiska

Rady nie podlega kontroli Sądu Najwyższego, chyba że to stanowisko przekracza

dopuszczalne granice swobodnego uznania. Może to być w szczególności

spowodowane użyciem przez Radę niedozwolonego kryterium oceny (na przykład

dyskryminującego – art. 32 ust. 2 Konstytucji). Nie zachodzi to jednak w

rozpoznawanej sprawie.

Drugi zarzut odwołania dotyczy uzasadnienia zaskarżonej uchwały. Z

powołanych w tym przedmiocie przepisów wynika, że ta uchwała powinna zawierać

uzasadnienie, nie określają one jednak bliżej wymaganej treści uzasadnienia.

Pośrednio treść wynika z przepisów powołanych przy pierwszym zarzucie, gdyż

nakazują

one

wszechstronne

rozważenie

wszystkich

okoliczności

sprawy.

Uzasadnienie powinno więc zawierać przedstawienie wszystkich okoliczności

istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz ich rozważenie. Te wymogi są spełnione

w zaskarżonej uchwale, w szczególności przez pokreślenie znaczenia negatywnej

opinii Kolegium i słabego poparcia Zgromadzenia Ogólnego.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 13 ust. 5

ustawy o KRS.