III KRS 2/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KRS 2/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło (przewodniczący)

SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Staryk

w sprawie z odwołania U. Z.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr […] z dnia 9 października 2013 r

w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego

Sądu Apelacyjnego w […], ogłoszone w Monitorze Polskim z 2013 r., poz. 155,

z udziałem E. J.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 marca 2014 r.,

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

Sędzia Sądu Okręgowego w Z. - U. Z. wniosła odwołanie od uchwały nr […]

Krajowej Rady Sądownictwa z 9 października 2013 r., którą postanowiono:

I. przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie

do pełnienia

urzędu na stanowisko

sędziego Sądu Apelacyjnego w

[…]

kandydaturę E. J. sędziego Sądu Okręgowego w L.; II. nie przedstawić

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej sześć innych kandydatur, w tym sędzi

U. Z.. W uzasadnieniu uchwały podano, że na jedno wolne stanowisko sędziowskie

w Sądzie Apelacyjnym w […] zgłosiło się 7 kandydatów. Zespół członków Krajowej

Rady Sądownictwa postanowił jednogłośnie rekomendować Radzie kandydaturę

sędzi E. J.. Zespół wziął pod uwagę oceny kwalifikacyjne kandydatów,

opinie przełożonych,

rekomendacje,

dokumenty

dotyczące

doświadczenia

zawodowego kandydatów, opinie Kolegium, ocenę Zgromadzenia Ogólnego

Sędziów.

W uzasadnieniu

doświadczenie

dobre wyniki

w

rekomendacji

zawodowe,

bardzo

zakresie

terminowości

sędzi

pozytywną

J. wskazano

na

jej

duże

opinię

sędziego

wizytatora,

sporządzania

uzasadnień

wyroków,

stabilność orzecznictwa, delegowanie do pełnienia obowiązków sędziego w Sądzie

Apelacyjnym w […]. Kolegium Sądu Apelacyjnego w […] jednogłośnie pozytywnie

zaopiniowało jej kandydaturę. Na Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów Apelacji […]

otrzymała 39 głosów poparcia i 39 głosów przeciw. Był to drugi w kolejności

najwyższy wynik wszystkich kandydatów. Krajowa Rada Sądownictwa podjęła

uchwałę, kierując się przedstawioną przez Zespół rekomendacją. Uznała, że jest

najlepszą kandydatką. Studia prawnicze ukończyła w 1987 r. z oceną dobrą.

Egzamin sędziowski złożyła w 1989 r. z wynikiem dobrym. W 1991 r. rozpoczęła

pracę jako asesor w Sądzie Rejonowym w R. i w 1993 r. została powołana

na stanowisko

sędziego.

Od 1 października

1994

r.

została

przeniesiona

na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w L.. W 1999 r. została powołana

na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w L. i pełniła obowiązki w Wydziale

Karnym Odwoławczym tego Sądu. Była Zastępcą Rzecznika Dyscyplinarnego

od września 2002 r. do 14 października 2003 r. Od maja 2012 r. jest wizytatorem

do spraw karnych. Była delegowana do pełnienia obowiązków sędziego w Sądzie

Apelacyjnym w […] w 2012 r. Rada zwróciła uwagę na bardzo pozytywną ocenę

pracy kandydatki przez sędziego wizytatora. Dotyczy obciążenia, terminowości

sporządzonych uzasadnień wyroków, braku uchyleń wyroków w trybie kasacji,

rozległej wiedzy z zakresu prawa karnego wspartej należytym doświadczeniem

zawodowym oraz umiejętnością zastosowania jej w praktyce, bardzo dobrego

opanowania warsztatu sędziowskiego, o czym przekonuje wysoki poziom

uzasadnień wyroków. Kandydatka podczas całego okresu pracy w wymiarze

sprawiedliwości dała się poznać jako osoba pracowita, sumienna, zdyscyplinowana

oraz potrafiąca dobrze organizować sobie pracę. Rada przeanalizowała poparcie

środowiska sędziowskiego pozostałych kandydatów a także uwzględniła oceny

z ukończenia studiów oraz egzaminu sędziowskiego. Inni kandydaci uzyskali takie

same lub wyższe oceny, jednakże Rada uznała, że nie jest to czynnik, któremu

należy nadać szczególne znaczenie i wyróżnić go spośród pozostałych kryteriów,

jeśli uwzględnić, że od ukończenia studiów i zakończenia aplikacji upłynął znaczny

czas i kandydaci swoimi osiągnięciami (na dotychczasowych stanowiskach)

i kompetencjami mogli wykazać się w okresie wykonywania powierzonych im

obowiązków służbowych. O przedstawieniu kandydatury sędzi J. zdecydował

całokształt okoliczności, natomiast pozostali kandydaci nie spełniają na takim

poziomie kryteriów z art. 35 ust. 2 ustawy z 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa. To spowodowało, że za jej kandydaturą głosowało 13 członków

Rady, przy braku głosów „przeciw” i „wstrzymujących się”. Pozostali kandydaci

nie otrzymali głosów poparcia „za” i głosów „przeciw”, każdy miał 13 głosów

„wstrzymujących się”.

W odwołaniu sędzia U. Z. zaskarżyła uchwałę w zakresie punktu I w całości

i punktu II w części jej dotyczącej. Zarzuciła uchwale niezgodne z prawem

pominięcie jej kandydatury na stanowisko sędziego Sądu Apelacyjnego w […]

przez brak kompleksowego rozważenia jej kwalifikacji, opinii dotyczących jej

kandydatury,

w

szczególności

w

zakresie

doświadczenia

zawodowego,

osiągniętych wyników stabilności i wydajności, terminowości sporządzanych

uzasadnień

oraz

ocen

osiągniętych

na

zakończenie

studiów,

egzaminu

sędziowskiego i ocen ukończenia studiów podyplomowych, a nadto pozostałych

kryteriów oceny kandydatur na wakujące stanowisko sędziego, ujętych w art. 35

ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o KRS, w kontekście tych samych kryteriów przyjętych

za najlepsze co do kandydatki przedstawionej Prezydentowi RP w punkcie

I uchwały. W uzasadnieniu odwołania wskazano na brak kompleksowej oceny

kandydatur w stosunku do wszystkich kandydatów z uwzględnieniem wszystkich

ocen i rekomendacji. W przypadku skarżącej nie rozważono oceny kwalifikacyjnej

sporządzonej przez sędziego wizytatora Sądu Apelacyjnego w […]. Znaczenie miał

wynik

głosowania

na

Zgromadzeniu

Ogólnym

Sędziów

Apelacji

[…]

na poszczególnych kandydatów, choć KRS jednocześnie pominęła osobę, która

uzyskała najwyższą liczbę głosów co stanowi o sprzeczności. Odwołująca się

podała, że jej doświadczenie zawodowe i przygotowanie do objęcia wolnego

stanowiska jest lepsze. Z ocenami bardzo dobrymi ukończyła studia i złożyła

egzamin

sędziowski.

Przygotowanie

teoretyczne

pogłębiała

na

studiach

podyplomowych na Uniwersytecie […] z zakresu Polski Proces Karny w 2008 r.,

które ukończyła z wynikiem bardzo dobrym i na Uniwersytecie […] z zakresu

Prawo Karne Skarbowe i Gospodarcze, które z wynikiem bardzo dobrym ukończyła

we

wrześniu

2013

r.

Wiedzę

uzupełnia

w

dalszych

szkoleniach.

Wcześniej rozpoczęła służbę w sądownictwie i posiada dłuższy staż orzeczniczy

niż kontrkandydatka. Pełniła też funkcję przewodniczącego wydziału w Sądzie

Rejonowym, rzecznika prasowego w Sądzie Okręgowym i przez ponad 10 lat

wizytatora ds. karnych. Od 1 października 2002 r. do 31 stycznia 2003 r. była

delegowana do Sądu Apelacyjnego w […], zaś sędzia J. była na delegacji

przez okres 10 dni w 2012 r. Jej obciążenie liczbą sesji jest nieco wyższe,

jednak orzekała w pełnym obciążeniu nie pełniąc żadnej funkcji. Korzystała jednak

z pomocy asystenta. Na korzyść odwołującej się przemawia statystyka w zakresie

wydajności, przy uwzględnieniu, iż do ogólnej liczby analizowanych spraw wchodzą

sprawy pierwszoinstancyjne, a sprawy odwoławcze stanowią nieco ponad 60%.

W porównaniu podano, że kontrkandydatka ma bardzo dobre wyniki w zakresie

terminowości sporządzania uzasadnień - sporządziła 214. Jednak w tym czasie

odwołująca

się

sporządziła

pełniąc

funkcję

wizytatora.

Ma

wyższe

przygotowanie teoretyczne i praktyczne, gdyż nie rozpoznaje tylko spraw

odwoławczych, lecz także pierwszoinstancyjne. Wyższe jest też jej poparcie

środowiskowe odwołującej się, gdy uwzględni się „matematykę wyborczą”

wynikającego z tego, że w skład Zgromadzenia Ogólnego wchodzi jedynie

11 sędziów Sądu Okręgowego w Z., stąd uzyskując 27 głosów ma poparcie

sędziów z jej okręgu (teoretycznie) i otrzymała niemal dwukrotnie więcej głosów

sędziów z innych okręgów. Na kontrkandydatkę oddano 38 głosów, co przy

wielokrotnie liczniejszej reprezentacji Sądu Okręgowego w L. oraz liczniejszej

reprezentacji Sądu Apelacyjnego w […], dowodzi, że nie uzyskała poparcia nawet

„własnego” środowiska. Odwołująca się zakwestionowała wnioski z jej oceny

sporządzonej przez sędziego wizytatora. Końcowy wniosek tej oceny jest

nieadekwatny do całej treści. KRS powinna również analizować akta osobowe,

które zawierają nadal aktualną oceną (obejmującą 2010 – styczeń 2012) kwalifikacji

sporządzoną przez wizytatora ds. karnych SA w […]. Opinia ta jest bardzo dobra.

W odpowiedzi na odwołanie Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa

wniósł o odrzucenie odwołania z powodu niespełnienia wymagań określonych

w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c., a w wypadku nieuwzględnienia tego wniosku,

wniósł o oddalenie

odwołania

jako

pozbawionego

uzasadnionych

podstaw

(art. 39814 k.p.c.). W zakresie wniosku o odrzucenie odwołania wskazano

na orzeczenie Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 2004 r., III KRS 2/04, stwierdzające,

że odwołanie powinno zawierać wskazanie jego podstaw, rozumianych jako

podstawy kasacyjne. W warstwie merytorycznej zauważono, że procedura wyboru

kandydata ma charakter konkursowy i KRS ma za zadanie wybrać najlepszego

spośród bardzo dobrych i dobrych kandydatów. Zarzuty odwołania nie są zasadne.

Posiedzenie

KRS

poprzedzało

posiedzenie

Zespołu,

który

przeprowadził

wymagane analizy i oceny wszystkich kandydatów, po których postanowił

rekomendować Radzie przedstawienie z wnioskiem o powołanie kandydatury

sędzi J.. Rada po wszechstronnym rozważeniu całokształtu okoliczności sprawy –

kierując się kryteriami ustawowymi – podjęła uchwałę. W odniesieniu do skarżącej

uwzględniła określone okoliczności wymienione w odpowiedzi w punktach 1-6,

do których skarżąca nawiązuje w odwołaniu. W ocenie Rady skarżąca jest dobrym

kandydatem na urząd sędziego sądu apelacyjnego, niemniej nie jest kandydatem

lepszym czy też bardziej odpowiednim od kandydatury sędzi J.. Rada porównała jej

kandydaturę z każdą z pozostałych kandydatur, w tym również z kandydaturą

skarżącej. Za kandydaturą sędzi J. przemawia jednak bardziej korzystna ocena

kwalifikacyjna sporządzona przez sędziego wizytatora, doświadczenie zdobyte

przy rozpoznawaniu

spraw

o

większym

niż

skarżąca

stopniu

trudności

oraz zdecydowanie lepszy wynik głosowania na Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów

Apelacji […]. W odniesieniu do pracy skarżącej sędzia wizytator stwierdził, iż

sprawy poddane analizie (wybrane losowo) nie cechowały się dużym stopniem

trudności. W ocenie tej zwrócono uwagę na uchybienia, które nie miały wprawdzie

charakteru rażącego ale wpływają na ogólną ocenę pracy sędziego ubiegającego

się o stanowisko sędziego sądu apelacyjnego. „Dla przykładu” wskazano

uchybienia w czterech punktach. We wnioskach końcowych sędzia wizytator

podkreślił, że merytoryczny poziom pracy skarżącej oraz wyniki postępowania

odwoławczego należy oceniać jako dobre i przeciętne. To, że w aktach osobowych

kandydatki

znajduje

się

wcześniejsza

ocena

kwalifikacyjna

sporządzona

na potrzeby innego postępowania konkursowego nie skutkuje tym, że ocena

sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania jest wadliwa czy też mniej

wartościowa. Natomiast w odniesieniu do kandydatki przedstawionej z wnioskiem

o powołanie sędzia wizytator zwrócił uwagę, że w żadnej sprawie nie doszło

do uchylenia lub zmiany wyroku, co daje jej stuprocentową stabilność orzecznictwa.

Kasacje zostały uznane jako oczywiście bezzasadne. Skarżąca uzyskała mniejsze

poparcie Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Apelacji […]. Rada nie podzieliła

twierdzeń skarżącej, że wynik głosowania jest rezultatem „matematyki wyborczej”

i wynika z faktu, iż w skład Zgromadzenia wchodzi więcej sędziów z okręgu

Sądu Okręgowego

Odwołanie nie może

w

L. aniżeli

obejmować

z

okręgu

oceny

Sądu

Okręgowego

w

Z..

pozostałych

kandydatów,

którzy

nie zaskarżyli uchwały. W części odnoszącej się do tych osób uchwała jest

prawomocna i nie podlega wzruszeniu. Ocenom ze studiów i z egzaminu

sędziowskiego

nie

należało

nadać

szczególnego

znaczenia

i

wyróżnić

z pozostałych kryteriów, ponieważ upłynął znaczny okres czasu i każdy

z kandydatów mógł nabyć dodatkowe doświadczenie i umiejętności (wyrok Sądu

Najwyższego z 11 kwietnia 2012 r., III KRS 6/12). Na wyniki pracy kandydatki

przedstawionej z wnioskiem o powołanie nie miało wpływu to, że korzystała

z pomocy asystentki, która współpracowała stale z dwójką sędziów i ponadto

wspomagała innych sędziów. Skarżąca na delegacji w Sądzie Apelacyjnym była

ponad dziesięć lat temu, z kolei sędzia J. orzekała na delegacjach w 2012 r.,

a więc jej doświadczenia są w dalszym ciągu aktualne. Zespół przedstawionych

elementów został uwzględniony w ramach realizacji obowiązku wszechstronnego

rozważenia sprawy. Skarżąca, skupiając się na krytyce uchwały, pomija bezsporne

i omówione informacje. Decydująca o wyborze kandydata jest ocena całościowa,

dokonana w oparciu o zastosowanie wszystkich kryteriów (wyroki Sądu

Najwyższego z 17 sierpnia 2010 r., III KRS 10/10 i III KRS 6/10).

Bezspornym faktem jest, że Rada nie omawiała szczegółowo w uchwale

poszczególnych dokumentów załączonych do zgłoszenia skarżącej. Nie oznacza

to, że zostały przez Radę pominięte. Rada, z uwagi na cel jaki ma spełniać

uzasadnienie do uchwały skupiła się na kwestiach przesądzających o dokonanym

wyborze. Skarżąca nie wykazała, że uchwała została podjęta z naruszeniem prawa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie nie jest zasadne i dlatego zostało oddalone.

Nie był zasadny wniosek o odrzucenie odwołania. Obecny skład nie podzielił

poglądu o konieczności odrzucenia odwołania, gdy nie zawiera wskazania jego

podstaw rozumianych tak jak podstawy kasacyjne, czyli zgodnie z reżimem

wymaganym dla skargi kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 kwietnia

2004 r., III KRS 2/04, OSNP 2005 nr 3, poz. 48). Zasadnie wskazuje się w dalszym

orzecznictwie Sądu Najwyższego, że odrzucenie odwołania z powodu niespełnienia

wymagań

stawianych

skardze

kasacyjnej

naruszałoby

konstytucyjnie

gwarantowane prawo odwołującej się do sądu (art. 45 Konstytucji RP). Poddanie

odwołania rygorom kasacyjnym niezasadnie zawężałoby zakres kontroli zgodności

uchwały Krajowej Rady Sądownictwa w sferze faktycznej i dowodowej (art. 3983

§ 3 k.p.c. i art. 39813 § 2 k.p.c.) – por. wyroki Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2007

r., III KRS 5/07, LEX nr 737273 i z 19 grudnia 2008 r., III KRS 3/08, LEX nr 658202.

Po wtóre trudno wymagać w odwołaniu szczególnej precyzji, skoro literalna treść

uzasadnienia uchwały w istocie pomija indywidualną ocenę odwołującej się,

natomiast skupia się tylko na walorach kandydatury przedstawionej z wnioskiem

o powołanie.

Ta ostatnia uwaga formalnie tłumaczy odwołanie skarżącej. Chodzi o

aprobatę

orzecznictwa

dla

uchwał

Krajowej

Rady

Sądownictwa,

nieprzedstawiających w uzasadnieniach uchwał szczegółowej charakterystyki

kandydatów, których Rada postanowiła nie przedstawiać Prezydentowi RP z

wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego. W kolegialnej ocenie obecnego

składu nie narusza to art. 42 ust. 1 w związku z art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja

2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa. Uzasadnienie uchwały nie musi być

powtórzeniem treści całego zgromadzonego materiału. Rada może poprzestać na

szczegółowym przedstawieniu kandydata, co do którego podjęła uchwałę o

przedstawieniu z wnioskiem o powołanie, nie opisując równocześnie w sposób

równie szczegółowy indywidualnej sytuacji każdego z pozostałych kandydatów.

Pozostali kandydaci znają własną sytuację i mogą ją porównać z opisaną w

uzasadnieniu uchwały sytuacją kandydata wybranego przez Radę. Taką formułę

uzasadnienia uchwały usprawiedliwia też konieczność wyboru z uwzględnieniem

wielu kryteriów z grona kandydatów bardzo dobrych i dobrych, który nie może być

redukowany do wyniku określonego algorytmu punktowego (matematycznego) za

poszczególne kryteria (por. wyroki Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2012 r.,

III KRS 15/12, OSNP 2013 nr 13, poz. 166, z 13 listopada 2012 r., III KRS 32/12,

niepublikowany, z 15 stycznia 2013 r., III KRS 33/12, LEX nr 1294479, z 12

czerwca 2013 r., III KRS 201/13, LEX 1402636). Decyzję Rady o przedstawieniu

Prezydentowi RP kandydata na stanowisko sędziego wystarczająco uzasadnia

wymienienie wyróżniających cech pozytywnych kandydata rekomendowanego do

nominacji i ogólne wskazanie, że pozostali - traktowani łącznie - takich cech nie

wykazywali. Innymi słowy trafne jest stwierdzenie, że jeżeli na stanowisko

sędziowskie zgłosił się więcej niż jeden kandydat, to Krajowa Rada Sądownictwa

rozpatruje i ocenia wszystkie zgłoszone kandydatury łącznie. Nie inaczej wszak

wynika z art. 37 ust. 1 ustawy o KRS. Ma to takie znaczenie, że wyłonienie

kandydata, który ma zostać przedstawiony do nominacji sędziowskiej nie ma cech

bezpośredniej rywalizacji poszczególnych kandydatów między sobą. Nie chodzi o

szczegółowe porównanie każdego z każdym, tak żeby ważone były cechy

kandydata przedstawionego z każdym z tych, którzy nie przeszli procedury z

pozytywnym skutkiem. W takim przypadku stanowisko Rady odzwierciedla sumę

wielu cech każdego z kandydatów dającą obraz jednego, jako „najlepszego” ze

wszystkich. W takim wypadku poszczególne cechy „gorszych” kandydatów nie są

eksponowane i tylko subiektywnie wynik głosowania Rady może być oceniany jako

ich przegrana (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2013 r., III KRS 201/13,

LEX 1402636).

Brak opisania indywidualnej oceny kandydatury skarżącej w uzasadnieniu

skarżonej uchwały usprawiedliwia tylko z tej przyczyny jej zarzut braku

kompleksowej oceny kandydatów. Błędnie jednak skarżąca zarzuca, że nie

dokonano kompleksowej oceny kandydatów. Skoro aprobuje się przedstawioną

wyżej formułę uzasadnienia uchwał KRS, to w przypadku kandydatury nie

przedstawionej z wnioskiem o powołanie kontrola wyboru musi opierać się na

dalszych argumentach odpowiedzi na odwołanie. W tej sprawie zostały one

przedstawione przez Przewodniczącego Rady. Ich treść (wyżej zrelacjonowana)

dowodzi, że analizowano wszystkie kryteria. Przykładowo można odwołać się do

analizy oceny przedstawionej przez sędziego wizytatora, z konkretnym wskazaniem

uwag do pracy odwołującej się, co też ona sama zauważyła (kontestując te uwagi)

w odwołaniu, czyli jeszcze przed podniesieniem tej kwestii w odpowiedzi na jej

odwołanie od uchwały. Natomiast ocena innego sędziego wizytatora pracy

skarżącej mogła różnić się z oceną braną aktualnie pod uwagę przez Radę, co też

wyjaśniono tym, że dotyczyła innego postępowania konkursowego. Skarżąca nie

może też zasadnie podważyć oceny Rady dotyczącej przygotowania zawodowego i

kwalifikacji jej i kontrkandydatki. Rada nie stwierdziła, że nie są wystarczające po

stronie skarżącej, lecz, iż lepsze są po stronie kandydatki przedstawionej z

wnioskiem o powołanie, bowiem już tylko w liczbach bezwzględnych osądziła

niemało (więcej) spraw i jej orzeczenia nie były kasowane ani reformowane w

postępowaniu odwoławczym (kasacyjnym). Takie oceny można prowadzić w

odniesieniu do dalszych kryteriów, jednak ostatecznie wybór nie jest oparty na

określonym algorytmie punktowym, lecz na kompleksowej ocenie wszystkich

kryteriów. Sąd Najwyższy kontroluje przestrzeganie prawa według którego

następuje wybór i w zakresie samego wyboru nie może zastąpić kolegialnej decyzji

Krajowej Rady Sądownictwa (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o KRS i art. 179

Konstytucji). Kontrola zasadniczo ograniczona jest do oceny zgodności uchwały z

prawem, czyli przestrzegania reguł procedowania i granic uznania Rady (por.

wyroki Sądu Najwyższego z 5 sierpnia 2011 r., III KRS 10/11, LEX nr 1001316 i

III KRS 11/11, LEX nr 1001318, z 10 października 2012 r., III KRS 29/12,

niepublikowany, z 13 listopada 2012 r., III KRS 30/12, niepublikowany). W tej

sprawie należy stwierdzić, że Rada stosowała właściwe kryteria i nie przekroczyła

granic przysługującego jej uznania. Nie zostały pominięte kryteria ujęte w art. 35

ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o KRS. Nie ma podstaw do uchylenia uchwały, gdyż Rada

mogła uznać, że kandydatura przedstawiona z wnioskiem o powołanie jest lepsza

niż kandydatura skarżącej, przede wszystkim wobec bardzo pozytywnej oceny

pracy i orzecznictwa sędzi J.. Przyjmując taki punkt odniesienia nieznaczne różnice

w ocenach ze studiów i egzaminów sędziowskich nie musiały być uznane

za argument silniejszy niż aktualna ocena pracy zawodowej. Sędzia J. otrzymała

też wyższe poparcie środowiska sędziowskiego na Zgromadzeniu Ogólnym

Sędziów i różnica głosów w odniesieniu do poparcia kandydatury odwołującej się

nie była tylko nieznacznie wyższa (odpowiednio 39 głosów za i 39 głosów przeciw

oraz 27 głosów za i 51 głosów przeciw). Zarzut, że Rada pominęła wynik

kandydatki, która uzyskała na Zgromadzeniu najwyższy wynik nie ma znaczenia

(gdyż nie jest rozpatrywane odwołanie tej kandydatki) i nie jest zasadny, gdyż już

tylko treść uzasadnienia skarżonej uchwały dowodzi, że nie zostało to pominięte

(podano w niej, że sędzia J. miała drugi w kolejności najwyższy wynik).

Reasumując odwołanie nie daje podstaw do stwierdzenia, że uchwała jest

niezgodna z prawem. Dokonany wybór Rady nie oznacza, że skarżąca nie spełnia

wymogów przewidzianych dla objęcia stanowiska sędziego sądu apelacyjnego.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c. w

związku z art. 44 ust. 1 ustawy o KRS.

aw