III KRS 19/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KRS 19/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

Protokolant Anna Gryżniewska

w sprawie z odwołania I. N.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 28 lipca 2010 roku.,

w sprawie odmowy przywrócenia na poprzednio zajmowane stanowisko ,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 20 stycznia 2011 r.,

oddala odwołanie.

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 16 maja 2010 r. I. N., sędzia Sądu Rejonowego […] w

stanie spoczynku, zgłosiła zamiar powrotu na stanowisko sędziego tego Sądu. W

uzasadnieniu zgłoszenia podała, że jest zdolna do pełnienia obowiązków sędziego,

załączając zaświadczenie lekarskie z dnia 8 marca 2010 r. wystawione przez

kierownika Kliniki 10 Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką, prof. dr hab. n.

med. M. H.

stwierdzające, że pani I. N. może podjąć pracę na poprzednio

zajmowanym stanowisku.

Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia 28 lipca 2010 r., odmówiła

uwzględnienia wniosku sędziego.

W odwołaniu do Sądu Najwyższego sędzia I. N. zarzuciła sprzeczność

uchwały z art. 180 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 32 ust. 1

Konstytucji RP oraz art. 1 i art. 2 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 o Krajowej

Radzie Sądownictwa (Dz.U. z 2010 r., Nr 11, poz. 67) poprzez nieuwzględnienie jej

wniosku o przywrócenie na poprzednio zajmowane stanowisko sędziego Sądu

Rejonowego pomimo ustania przyczyn będących przyczyną przeniesienia w stan

spoczynku. Na zasadzie art. 13 ust. 5 k.r.s. wniosła o uchylenie zaskarżonej

uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Krajową Radę

Sądownictwa. W uzasadnieniu wskazała, że mimo wad ustawy Prawo o ustroju

sądów powszechnych dotyczących powrotu na stanowisko sędziego (art. 74 § 1 w

związku z art. 71 § 3), istnieją w systemie prawnym normy pozwalające na

przywrócenie do stanu czynnego sędziego, który został przeniesiony w stan

spoczynku na skutek wypadku przy pracy, na wniosek tego sędziego i wobec

poprawy zdrowia pozwalającej na pełnienie służby sędziowskiej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie jest nieuzasadnione. Zgodnie z art. 74 § 1 ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 11, poz. 67),

sędzia przeniesiony w stan spoczynku z powodu zmiany ustroju sądów lub zmiany

granic okręgów sądowych, ma prawo powrócić na stanowisko zajmowane

poprzednio albo otrzymać stanowisko równorzędne poprzednio zajmowanemu,

jeżeli ustały przyczyny będące podstawą przeniesienia w stan spoczynku.

Sąd Najwyższy w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 8 marca

2006 r., III KRS 1/06 (OSNP 2007, nr 7-8, poz. 118), w którym przedmiotem sprawy

była również kwestia zgodności z prawem uchwały Krajowej Rady Sądownictwa

odmawiającej prawa powrotu do czynnej służby sędziowskiej z uwagi na ustanie

trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego stwierdził, że sędzia

przeniesiony w stan spoczynku na podstawie art. 70 § 1 prawa o u.s.p. nie ma

prawa powrotu na poprzednio zajmowane stanowisko w przypadku ustania trwałej

niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego. W uzasadnieniu wskazano, że

według wykładni Trybunału Konstytucyjnego zawartej w uchwale z dnia 6 listopada

1991 r., W 2/91 (OTK 1991 nr 1, poz. 20) prawo powrotu sędziego na stanowisko

zajmowane poprzednio stanowi zagwarantowane przez przepisy ustawowe prawo

podmiotowe. Aby tak rozumiane „prawo powrotu” było możliwe, konieczne jest

wskazanie przepisu ustawowego, który je przewiduje. W prawie o u.s.p. takie prawo

przewidziane jest jedynie w dwóch przypadkach, a to w art. 74 i w art. 98 § 3, co

oznacza, że sędzia przeniesiony w stan spoczynku na podstawie art. 70 § 1 prawa

o u.s.p. nie ma prawa powrotu na poprzednio zajmowane stanowisko, także w

przypadku ustania trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego.

Wobec braku zmiany ustawy w tym zakresie, Sąd Najwyższy nie znajduje

podstaw do odstąpienia od tego stanowiska. Wykładnia ustawy zgodnie z

wnioskiem skarżącego musiałaby bowiem być wykładnią contra legem, gdyż

przepisy wyraźnie i wyczerpująco przewidują, kiedy możliwy jest powrót sędziego w

stanie spoczynku do czynnej służby. Dołączenie do tego katalogu sytuacji, w której

ustała trwała niezdolność do pełnienia obowiązków sędziego, może być rozważane

jedynie jako postulat de lege ferenda.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.