III KRS 17/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KRS 17/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Andrzej Wróbel (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania W. B.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 8 czerwca 2010 roku w sprawie

nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 13 grudnia 2010 r.,

oddala odwołanie.

Uzasadnienie

Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą Nr 792/2010 z dnia 18 czerwca 2010 r.

w sprawie nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego

postanowiła, że Pan sędzia Sądu Okręgowego W. B. nie zostanie przedstawiony

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia

urzędu na stanowisko sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W uzasadnieniu uchwały Krajowa Rada Sądownictwa podniosła między

innymi, że W. B. zgłosił swoją kandydaturę na wolne stanowisko sędziowskie w

Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w {…]; na jedno wolne stanowisko

sędziowskie zgłosiło się 4 kandydatów.

Oceny kwalifikacji

Kandydata

dokonał sędzia Wojewódzkiego

Sądu

Administracyjnego L. K. wyrażając pogląd, że spełnia warunki do pełnienia urzędu

sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego […] wystawił Kandydatowi

opinię z oceną „dostateczną”, zaś Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego

przedłożył opinię z oceną „dobrą”

Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na posiedzeniu w dniu 12

kwietnia 2010 r. zaopiniowało pozytywnie Kandydata na urząd sędziego

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stosunkiem głosów: cztery glosy „za”, bez

głosów sprzeciwu i wstrzymujących się.

Zgromadzenie Ogólne Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego […]

na posiedzeniu w dniu 23 kwietnia 2010 r., w którym wzięło udział 16 członków,

zaopiniowało negatywnie Kandydata następującym stosunkiem głosów: 1 „za”, 12

„przeciw”, 3 głosy „wstrzymujące się.”

Biorąc powyższe pod rozwagę, Krajowa Rada Sądownictwa postanowiła nie

przedstawiać powyższej kandydatury Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z

wnioskiem

o

powołanie

do

pełnienia

urzędu

na

stanowisko

sędziego

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Kontrkandydat J. W. oceniony najwyżej

przez Krajową Radę Sądownictwa został jednogłośnie pozytywnie zaopiniowany

przez Kolegium oraz uzyskał najwyższe poparcie zgromadzenia ogólnego: 14

głosów „za”, 1 „przeciw” i 1 głos „wstrzymujący się”, a także uzyskał ocenę „bardzo

dobrą” od Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego i Prezesa Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego.

Te okoliczności, zdaniem Krajowej Rady Sądownictwa, spowodowały, że na

posiedzeniu Rady w dniu 8 czerwca 2010 r. nie oddano głosów „za”, oddano 13

głosów „przeciw” i jeden głos „wstrzymujący się.” Tym samym przedmiotowa

kandydatura nie uzyskała wymaganej, bezwzględnej większości głosów.

W. B. wniósł do Sądu Najwyższego odwołanie od powyższej uchwały,

zarzucając naruszenie: 1) art. 2 i 60 Konstytucji RP w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 i

3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (jednolity tekst:

Dz.U. z 2010 r. Nr 11, poz. 67 ze zm.)polegające na pominięciu jednakowych zasad

dostępu do służby publicznej przy ocenie kryteriów powołania na stanowisko

sędziego, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa w związku z § 20 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego

trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz postępowania przed Radą (Dz.U.

Nr 219, poz. 1623) poprzez niedokonanie przez Radę własnej oceny kandydata

oraz odstąpienie od wszechstronnego rozważenia okoliczności, w zakresie

porównania kandydatów, ich drogi zawodowej, osiąganych wyników orzecznictwa

oraz podnoszenia kwalifikacji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 3)

naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa w związku z § 20 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego

trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz postępowania przed Radą

poprzez niedokonanie przez Radę własnej oceny kandydata oraz odstąpienie od

wszechstronnego rozważenia okoliczności w sytuacji, gdy w treści opinii

sporządzonej przez sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która

została odczytana podczas Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w dniu 23 kwietnia 2010 r., zostały zawarte, jako podstawa

opiniowania, nieprawdziwe i niepotwierdzone zarzuty dotyczące niewłaściwego

postępowania kandydata W. B., poprzez przytoczenie treści pomówień i oszczerstw

zawartych w pismach osób postronnych, które to pisma zostały załączone do akt

osobowych kandydata niezgodnie z art. 67 Prawa o ustroju sądów powszechnych

w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 marca 2002

r. w sprawie wzoru wykazów dla sędziów sądów powszechnych oraz sposobu ich

prowadzenia (Dz.U. Nr 26, poz. 262 ze zm.), co miało istotny wpływ na wynik

sprawy.

Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości i

przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpatrzenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 13 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa, sędzia albo osoba, której praw lub obowiązków dotyczy uchwała

Rady wydana w indywidualnej sprawie, może odwołać się od takiej uchwały do

Sądu Najwyższego, z powodu sprzeczności uchwały z prawem, o ile przepisy

odrębne nie stanowią inaczej. Prawo to, w odniesieniu do uchwały odmawiającej

przedstawienia

Prezydentowi

RP

wniosku

o

powołanie

sędziego

zostało

wprowadzone przez art. 1 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. (Dz.U. Nr 54, poz. 440)

zmieniającej ustawę o KRS z dniem 17 kwietnia 2009 r. w następstwie wyroku

Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2008 r., SK 57/06 (Dz.U. Nr 96, poz. 621,

OTK-A 2008 nr 4, poz. 63), zgodnie z którym art. 13 ust. 2 zdanie drugie ustawy o

KRS w zakresie, w jakim wyłączał tę możliwość został uznany, z dniem 5 czerwca

2008 r., za sprzeczny z Konstytucją.

Kognicja Sądu Najwyższego do oceny uchwał Krajowej Rady Sądownictwa

obejmuje – zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o KRS - wyłącznie badanie, czy uchwała

nie pozostaje w sprzeczności z prawem. Oznacza to, że Sąd Najwyższy nie ma

kompetencji do merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji kandydata na sędziego.

Z tego też względu, zgodnie z art. 13 ust. 5 ustawy o KRS, Sąd Najwyższy uchwałę

Rady uchyla i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania albo odwołanie

oddala; nie może natomiast jej uchylić i orzec co do istoty sprawy (zob. wyrok Sądu

Najwyższego z 10 czerwca 2009 r., III KRS 10/08; wyrok Sądu Najwyższego z dnia

20 października 2009 r. III KRS 13/09).

W związku z zarzutami zawartymi w odwołaniu należy zważyć, że zasady i

tryb

powoływania

sędziów sądów

powszechnych

zostały

uregulowane

w

szczególności w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm., dalej jako „Prawo o ustroju sądów

powszechnych) oraz w ustawie o Krajowej Radzie Sądownictwa. Zgodnie z

przepisami Prawa o ustroju sądów powszechnych o każdym wolnym stanowisku

sędziowskim Minister Sprawiedliwości niezwłocznie obwieszcza w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".

Postępowanie kwalifikacyjne składa się zasadniczo z dwóch etapów, a

mianowicie

postępowania

postępowania

przed

przed

Krajową

organami

Radą

samorządu

Sądownictwa,

która

sędziowskiego

jest

i

swoistym,

samodzielnym, centralnym organem państwowym, którego funkcje powiązane są z

władzą sądowniczą. KRS zgodnie z art. 186 ust. 1 Konstytucji, stoi na straży

niezależności sądów i niezawisłości sędziów ( wyrok TK z 15 grudnia 1999 r., sygn.

P. 6/99, OTK ZU nr 7/1999, poz.164).

Każdy,

kto

spełnia

warunki

objęcia

stanowiska

sędziego

sądu

powszechnego, może zgłosić swoją kandydaturę na jedno wolne stanowisko

sędziowskie w ciągu miesiąca od obwieszczenia Ministra Sprawiedliwości o

wolnym stanowisku sędziowskim. Kandydaturę zgłasza się prezesowi sądu

okręgowego - gdy zgłoszenie dotyczy stanowiska, jak w niniejszej sprawie,

sędziego sądu rejonowego. W wypadku, gdy swoją kandydaturę zgłosiła osoba,

która nie spełnia warunków do objęcia stanowiska sędziego sądu powszechnego, o

których mowa w art. 61 § 1 pkt 1, 3, 4 oraz 6 i 7 Prawa o ustroju sądów

powszechnych, albo gdy zgłoszenie nastąpiło po upływie terminu, o którym mowa

w art. 57 § 1 prawa o ustroju sądów powszechnych, lub gdy zgłaszający się nie

spełnia wymogów formalnych określonych w tym przepisie, prezes sądu

zawiadamia zgłaszającego o pozostawieniu zgłoszenia bez rozpatrzenia, podając

przyczynę. Osoba, której zgłoszenie pozostawiono bez rozpatrzenia, może, w

terminie 7 dni, złożyć pisemne zastrzeżenie. Jeżeli prezes sądu nie uwzględni

zastrzeżenia, niezwłocznie przekazuje je, wraz ze zgłoszeniem, Krajowej Radzie

Sądownictwa. W sprawie pozostawienia zgłoszenia bez rozpatrzenia rozstrzyga

Krajowa Rada Sądownictwa.

Następnie, prezes sądu, po stwierdzeniu spełniania warunków przez

kandydata, przedstawia jego kandydaturę właściwemu kolegium sądu, wraz z

oceną jego kwalifikacji, oraz określa termin zgromadzenia ogólnego sędziów, na

którym będzie prezentowana kandydatura, wraz z opinią kolegium o kandydacie.

Zgromadzenie ogólne sędziów ocenia zgłoszonych kandydatów w drodze

głosowania i przekazuje prezesowi właściwego sądu wszystkie zgłoszone

kandydatury, ze wskazaniem liczby uzyskanych głosów. Prezes właściwego sądu

przekazuje

Krajowej

Radzie

Sądownictwa,

za

pośrednictwem

Ministra

Sprawiedliwości, ocenione kandydatury. Ponadto kandydata na każde wolne

stanowisko sędziowskie może zgłosić Radzie Minister Sprawiedliwości.

Minister

komendanta

Sprawiedliwości

zasięga

od

wojewódzkiego

(Stołecznego)

Policji informacji o kandydatach na stanowiska sędziowskie,

niezajmujących stanowiska sędziego lub prokuratora,

a następnie przedstawia

kandydatury Krajowej Radzie Sądownictwa, wyrażając o każdym z kandydatów

opinię wraz z uzasadnieniem oraz przekazując informację uzyskaną od

komendanta wojewódzkiego (Stołecznego) Policji.

Dalszy etap postępowania reguluje ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa.

Krajowa Rada Sądownictwa rozpatruje i ocenia kandydatury na stanowiska

sędziów sądów powszechnych, a następnie podejmuje uchwałę w sprawie

przedstawienia bądź nieprzedstawienia Prezydentowi RP wniosku o powołanie

danej osoby na stanowisko sędziowskie. Z kolei, zgodnie z art. 13 ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa sędzia albo osoba, której praw lub obowiązków

dotyczy uchwała, wydana w indywidualnej sprawie, może odwołać się od takiej

uchwały do Sądu Najwyższego, z powodu sprzeczności uchwały z prawem, o ile

przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Odwołanie nie przysługuje w sprawach

określonych w art. 2 ust. 1 pkt 6. Natomiast w myśl art. 179 Konstytucji Prezydent

powołuje sędziów na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa; nie może powołać

osoby nieobjętej wnioskiem tego organu.

Ponadto, zgodnie z § 20 ust. 1 rozporządzenia w sprawach indywidualnych

Rada podejmuje uchwały po wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności

sprawy na podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników

postępowania. Rada nie rozważa okoliczności objętych ochroną informacji

niejawnych, jeżeli nie zostały jej one przedstawione w sposób przewidziany

prawem. W ust. 2 tego przepisu stwierdza się, że sprawy indywidualne

umieszczone w porządku obrad przedstawia na posiedzeniu plenarnym referent

sprawy lub w jego zastępstwie inny członek zespołu. Referent przedstawia zwięźle

stan sprawy, zaznaczając okoliczności istotne dla podjęcia uchwały przez Radę,

stanowisko zespołu w rozstrzyganej sprawie oraz odpowiada na pytania członków

Rady zmierzające do uzupełnienia referatu oraz wyjaśnienia motywów zajętego

stanowiska.

Z powołanych przepisów wynika, że kwalifikacje kandydata na stanowisko

sędziowskie są sprawdzane i oceniane wielokrotnie na etapie postepowania

kwalifikacyjnego przez właściwego prezesa sądu, następnie kolegium sądu, które

wyraża opinię o kandydacie, a następnie przez zgromadzenie ogólne sądu, które

głosuje kandydatury na wolne stanowiska sędziowskie. Opinię o kandydacie

wyraża także Minister Sprawiedliwości . Ponadto, utrwaliła się prawidłowa praktyka

wyrażania opinii o kandydacie przez sędziego (wizytatora), na zlecenie prezesa

sądu.

W sprawach powołania na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego stosuje się przepisy Prawa o ustroju sądów administracyjnych, a

w sprawach nieuregulowanych w tym prawie stosuje się odpowiednio przepisy o

ustroju sądów powszechnych, a w tych przepisach uprawnienia Ministra

Sprawiedliwości przysługują Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego ( art.

29 Prawa o ustroju sądów administracyjnych).

Skarżący zarzuca zaskarżonej uchwale, że została podjęta w

sytuacji

niedokonania przez Krajową Radę Sądownictwa własnej oceny kandydata oraz

odstąpienia od wszechstronnego rozważenia okoliczności. Stanowisko to nie jest

trafne. Nie ma bowiem wątpliwości, że wszystkie wymagane prawem opinie o

kandydacie zostały rozważone i ocenione przez Krajową Radę Sądownictwa, o

czym

świadczy

uzasadnienie

zaskarżonej

uchwały.

Ocena

kwalifikacji

i

przydatności kandydatów na sędziów należy do Krajowej Rady Sądownictwa, która

zgodnie

§ 20 ust. 1 rozporządzenia podejmuje w tej sprawie uchwałę „na

podstawie udostępnionej dokumentacji,” a zatem na podstawie dokumentów

przekazanych przez Ministra Sprawiedliwości, w tym rzeczonych opinii o

kandydacie

ewentualnie

innych

dokumentów

przekazanych

przez

zainteresowanego kandydata. Skarżący nie zarzuca, że udostępniona Krajowej

Radzie Sądownictwa dokumentacja dotycząca jego kandydatury, była niepełna.

Nieusprawiedliwiony jest zarzut, że Krajowa Rada Sądownictwa nie

dokonała własnej oceny własnej kandydata i odstąpiła od wszechstronnego

rozważenia okoliczności sprawy. Skarżący wydaje się nie dostrzegać, że Krajowa

Rada Sądownictwa rozstrzyga sprawę indywidualną na podstawie przekazanych

dokumentów, w tym opinii o kandydacie. Niewątpliwie przedmiotowe opinie

stanowią materiał dowodowy, który jest oceniany przez Krajową Radę Sądownictwa

zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. Dokonując takiej oceny

zgromadzonych opinii, Krajowa Rada Sądownictwa dokonuje tym samym własnej

oceny kwalifikacji i przydatności kandydata na urząd sędziego, zwłaszcza wtedy,

gdy jak w niniejszej sprawie, wśród wystawionych w toku postępowania

kwalifikacyjnego opinii o kandydacie, są zarówno opinie pozytywne jak i negatywne.

Uwzględnianie przez Krajową Radę Sądownictwa opinii o kandydacie nie może być

zatem kwalifikowane jako zaniechanie wszechstronnego rozważenia okoliczności

sprawy, a oparcie się na jednej jako niedokonanie własnej oceny kandydata.

okoliczności sprawy. Opinie o kandydacie,

formułowane przez upoważnione

podmioty, zawierają bowiem ocenę jego kwalifikacji zawodowych, osiąganych przez

niego wyników w orzecznictwie czy przebiegu służby, a zatem stanowią – w

zwykłych okolicznościach - wystarczającą podstawę do rzetelnej oceny kandydata

na urząd sędziego przez Krajową Radę Sądownictwa.

Odnośnie zaś do zarzutu naruszenia art. 60 Konstytucji w związku z art. 61

Prawa o ustroju sądów powszechnych, to należy zważyć, że zgodnie z utrwalonym

orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, przepis ten gwarantuje każdemu

obywatelowi, korzystającemu z pełni praw publicznych, prawo ubiegania się o

przyjęcie do służby publicznej, nie gwarantuje natomiast przyjęcia do tej służby.

Ustawodawca uprawniony jest bowiem do sformułowania dodatkowych warunków,

uzależniając od ich spełnienia uzyskanie określonych stanowisk w służbie

publicznej, z uwzględnieniem ich rodzaju oraz istoty. Organy władzy publicznej

muszą ponadto określić liczbę obsadzanych stanowisk stosownie do potrzeb

państwa. W tym kontekście z art. 60 Konstytucji wynika zapewnienie równości

szans dla osób podejmujących starania o pełnienie funkcji w służbie publicznej.

Analizowany przepis z jednej strony wymaga od ustawodawcy ustanowienia

regulacji

materialnoprawnych,

określających

przejrzyste

kryteria

selekcji

kandydatów i obsadzania poszczególnych stanowisk w służbie publicznej, a z

drugiej strony, nakazuje stworzenie odpowiednich gwarancji proceduralnych,

zapewniających weryfikowalność decyzji w sprawie naboru do służby. Brak

odpowiednich procedur kontrolnych i odwoławczych stanowić może istotną

przeszkodę w stosowaniu przyjętych reguł, a tym samym naruszać będzie

konstytucyjny wymóg traktowania starających się o dostęp do służby na

jednakowych zasadach (por. w szczególności wyroki: z 9 czerwca 1998 r., sygn. K.

28/97, OTK ZU nr 4/1998, poz. 50, z 14 grudnia 1999 r., sygn. SK 14/98, OTK ZU

nr 7/1999, poz. 163, z 8 kwietnia 2002 r., sygn. SK 18/01, OTK ZU nr 2/A/2002,

poz.

16).

"Art.

Konstytucji

stanowi

źródło

precyzyjnie

określonych

konstytucyjnych praw podmiotowych, które muszą być przestrzegane przez organy

władzy publicznej" (wyrok z 29 listopada 2007 r., sygn. SK 43/06).

Ponadto, prawo wynikające z art. 60 Konstytucji ma charakter gwarancji

formalnej, jako że normy konstytucyjne, poza wymogiem obywatelstwa polskiego,

nie określają przesłanek, jakie muszą być spełnione przez osoby ubiegające się o

stanowisko w służbie publicznej. Przepis ten nie może być zatem podstawą

dochodzenia przed sądem roszczenia o dopuszczenie do pracy czy pełnienie

konkretnej funkcji, zajmowanie określonego stanowiska. Dobrem chronionym przez

art. 60 Konstytucji jest przejrzystość i jawność reguł stosowanych przy określaniu

wymagań związanych z objęciem funkcji w służbie publicznej. W prawie

gwarantowanym tym przepisem Konstytucji mieści się również weryfikowalność

stosowanych kryteriów naboru do służby - władza publiczna uprawniona jest do

ustalania szczególnych warunków dostępu do konkretnej służby, a więc

selekcyjnego naboru do służby publicznej. Konieczne jest jednak stworzenie

odpowiednich gwarancji praworządności decyzji dotyczących dostępu do służby

publicznej, tak aby wykluczyć wszelką dowolność działania władzy publicznej (por.

wyrok z 9 czerwca 1998 r., sygn. K. 28/97).

Należy w związku z powyższym zważyć, że w wyroku z 29 listopada 2007 r.

(sygn. SK 43/06), Trybunał stwierdził również, że nie ulega wątpliwości, iż prawo

dostępu do służby publicznej obejmuje także stanowiska sędziowskie. "Szczególna

ranga oraz rola sądów w zakresie realizacji konstytucyjnych wolności i praw

wymaga, aby przedstawione wyżej zasady konstytucyjne były respektowane w

sposób szczególnie skrupulatny przy obsadzaniu stanowisk sędziowskich. Biorąc

pod uwagę konstytucyjną zasadę niezawisłości sędziów, należy wykluczyć wszelką

arbitralność i dowolność w tym zakresie. Art. 60 Konstytucji nie gwarantuje prawa

do awansu osobom przyjętym do służby publicznej. Z drugiej jednak strony

ubieganie się o przeniesienie na wyższe stanowisko zbiega się z reguły z

kandydowaniem na to stanowisko nie tylko osób, które już zostały przyjęte do

służby publicznej, ale także osób, które ubiegają się o dane stanowisko, nie

należąc jeszcze do służby publicznej. Z tego względu konstytucyjne prawo dostępu

do służby publicznej musi zostać odniesione do poszczególnych rodzajów

stanowisk w obrębie służby publicznej. Rozważane prawo obejmuje nie tylko

ogólne prawo do ubiegania się o przyjęcie do służby publicznej w ogóle, ale także

prawo do ubiegania się o określone stanowisko w obrębie tej służby, a

przedstawione wyżej gwarancje dotyczące dostępu do służby publicznej muszą

odnosić się do procedur obsadzania poszczególnych rodzajów stanowisk w służbie

publicznej. Gwarancje te zapewniają jednakową ochronę kandydatów już

zatrudnionych w służbie publicznej i kandydatów spoza tej służby".

Ponadto, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego

art. 60 Konstytucji nie gwarantuje przyjęcia do służby publicznej, gwarantuje jednak

każdemu obywatelowi, korzystającemu z pełni praw publicznych, prawo dostępu do

służby publicznej na jednakowych zasadach. Z art. 60 Konstytucji wynika więc

konstytucyjne prawo każdego do ubiegania się o przyjęcie do służby publicznej na

jednakowych

zasadach.

Ustawodawca

uprawniony

jest

do

sformułowania

szczegółowych warunków, uzależniając od ich spełnienia ubieganie się o określone

stanowiska w służbie publicznej, z uwzględnieniem rodzaju stanowiska oraz jego

charakteru. Organy władzy publicznej muszą ponadto określić liczbę obsadzanych

stanowisk stosownie do potrzeb państwa. W tym kontekście celem art. 60

Konstytucji jest zapewnienie równości szans dla osób podejmujących starania o

pełnienie funkcji w służbie publicznej; realizacja art. 60 Konstytucji z jednej strony

wymaga

od

określających

ustawodawcy

przejrzyste

ustanowienia

kryteria

selekcji

regulacji

materialnoprawnych,

kandydatów

i

obsadzania

poszczególnych stanowisk w służbie publicznej, a z drugiej strony nakazuje

stworzenie

odpowiednich

gwarancji

proceduralnych,

zapewniających

weryfikowalność decyzji w sprawie naboru do służby.

Należy też przypomnieć, że zakres sądowej kontroli spraw powoływania na

stanowiska sędziowskie, powinien być powiązany z treścią samego prawa

gwarantowanego w art. 60 Konstytucji. „Nie można tracić z pola widzenia, że

przedmiotem tej ochrony jest przede wszystkim formalny aspekt dostępu do służby,

a więc związany z przestrzeganiem jednolitych kryteriów i procedur postępowania,

a nie sama ocena kwalifikacji czy też wiarygodności danej osoby z punktu widzenia

kryteriów stosowanych w ramach tego postępowania.(…)Kontrola sądowa nie

stwarza więc podstaw do wkraczania w zakres kompetencji Krajowej Rady

Sądownictwa, ponieważ mogłoby to oznaczać naruszenie konstytucyjnych

uprawnień i kompetencji Rady wynikających z art. 179 Konstytucji. Ochrona

sądowa,

udzielana

kandydatowi

na

określone

stanowisko

sędziowskie,

obejmowałaby zatem kontrolę tego postępowania pod względem jego zgodności z

prawem - w takim zakresie, jak to wyżej zostało określone, a więc byłaby

ograniczona do oceny zgodności z prawem zastosowanej in casu procedury oceny

kandydatury i w efekcie przedstawienia Prezydentowi RP wniosku o powołanie lub

odmowy objęcia danego kandydata takim wnioskiem. Poddanie kontroli sądowej

wyników postępowania przed KRS w takiej indywidualnej sprawie nie może

natomiast znaczyć, że sąd uczestniczyłby w decydowaniu o obsadzie określonego

stanowiska sędziowskiego”( wyrok TK z 27 maja 2008 r. SK 57/06, OTK-A 2009 nr

3 poz. 28).

Tymczasem skarżący nie wykazał, że Krajowa Rada Sądownictwa

podejmując zaskarżoną uchwałę nie zastosowała jednolitych kryteriów oceny

kwalifikacji obu kandydatów, w szczególności zaś nie wykazał czym różniły się

kryteria zastosowane wobec skarżącego od kryteriów, według których kandydatura

kontrkandydata do urzędu sędziowskiego zyskała akceptację Krajowej Rady

Sądownictwa.

Skarżący

Wojewódzkiego

zarzuca,

Sądu

że

opinia

Zgromadzenia

Administracyjnego

została

Ogólnego

podjęta

na

Sędziów

podstawie

niepotwierdzonych i nieprawdziwych zarzutów dotyczących rzekomo niewłaściwego

postepowania kandydata, zawartych w pismach załączonych do akt osobowych

kandydata niezgodnie z art. 67 Prawa o ustroju sądów powszechnych. Zarzut ten

jest bezpodstawny, bowiem przepis art. 67 Prawa o ustroju sądów powszechnych

reguluje prowadzenie osobnego wykazu służbowego dla sędziego według wzoru i

sposobu określonego w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 marca

2002 r. w sprawie wzoru wykazów dla sędziów sądów powszechnych oraz sposobu

ich prowadzenia (Dz.U. Nr 26, poz. 262 ze zm.). Tymczasem przedmiotowe pisma

zostały dołączone nie do wykazu służbowego, lecz do akt osobowych sędziego, a

zatem przepis art. 67 Prawa o ustroju sądów powszechnych nie został naruszony w

toku niniejszego postępowania kwalifikacyjnego.

Biorąc powyższe pod rozwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.