III KRS 166/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KRS 166/13

POSTANOWIENIE

Dnia 28 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)

SSN Katarzyna Gonera (sprawozdawca)

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z odwołania G. S.

od decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 grudnia 2012 r., w przedmiocie

odmowy przeniesienia na inne miejsce służbowe,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 maja 2013 r.,

umarza postępowanie.

UZASADNIENE

Minister Sprawiedliwości decyzją z 20 grudnia 2012 r. nr […] wydaną na

podstawie art. 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) przeniósł G. S. – sędziego

Sądu Rejonowego w X. z dniem 1 stycznia 2013 r. na stanowisko sędziego Sądu

Rejonowego w Y.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył sędzia G. S., wnosząc o jej zmianę

przez orzeczenie przeniesienia do Sądu Rejonowego w Z.

W dniu 25 kwietnia 2013 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo

odwołującego się z 12 kwietnia 2013 r. o cofnięciu odwołania od decyzji Ministra

Sprawiedliwości z 20 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych

sędzia może zostać przeniesiony na inne miejsce służbowe bez jego zgody w

przypadkach zniesienia stanowiska wywołanego zmianą w organizacji sądownictwa

lub zniesienia danego sądu lub wydziału zamiejscowego albo przeniesienia

siedziby sądu. W takiej sytuacji, na podstawie art. 75 § 4 ustawy Prawo o ustroju

sądów powszechnych, od decyzji Ministra Sprawiedliwości sędziemu przysługuje

odwołanie do Sądu Najwyższego. Przepis ten nie reguluje trybu rozpoznania

odwołania sędziego od decyzji Ministra Sprawiedliwości.

Należy w związku z tym przyjąć, że do postępowania toczącego się w

wyniku wniesienia takiego odwołania należy stosować odpowiednio przepisy

Kodeksu postepowania cywilnego o postępowaniu przed Sądem Najwyższym

wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej, z wyłączeniem jedynie przepisów o tzw.

przedsądzie.

Zawarty w Dziale Va Kodeksu postępowania cywilnego dotyczącym skargi

kasacyjnej art. 39821 k.p.c. stanowi, że jeżeli nie ma szczególnych przepisów o

postępowaniu przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się

odpowiednio przepisy o apelacji, z tym że skargę kasacyjną cofnąć może również

sama strona, a termin na sporządzenie uzasadnienia orzeczenia przez Sąd

Najwyższy wynosi miesiąc. Wymieniony Dział Kodeksu postępowania cywilnego

nie zawiera równocześnie przepisu, który regulowałby sposób postępowania Sądu

Najwyższego w sytuacji cofnięcia przez stronę wniesionej przez nią skargi

kasacyjnej. Dlatego w odniesieniu do tej sytuacji należy odpowiednio stosować

art. 391 § 2 k.p.c., zgodnie z którym w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji

umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu.

Cofnięcie skargi kasacyjnej nie wymaga zgody strony przeciwnej.

Prowadzi to do wniosku, że skoro w razie cofnięcia skargi kasacyjnej Sąd

Najwyższy obligatoryjnie umarza postępowanie kasacyjne, to również w przypadku

cofnięcia

przez

sędziego

odwołania

od

decyzji

Ministra

Sprawiedliwości

postępowanie wywołane wniesieniem tego odwołania podlega obligatoryjnie

umorzeniu bez konieczności uzyskania stanowiska strony przeciwnej.

Z tych względów, orzeczono jak w sentencji.