III KRS 16/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KRS 16/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Andrzej Wróbel (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania H. B.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 11 lutego 2010 roku o wznowieniu

postępowania i uchyleniu uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 9 stycznia

2009 roku w zakresie pkt 70,

oraz od uchwały z dnia 11 lutego 2010 roku w sprawie nieprzedstawienia wniosku o

powołanie do pełnienia urzędu sędziego sądu okręgowego w sądzie rejonowym,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 13 grudnia 2010 r.,

oddala odwołanie.

Uzasadnienie:

Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia 11 lutego 2010 r. o wznowieniu

postępowania i uchyleniu uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 9 stycznia

2009 r. w zakresie pkt 70 postanowiła wznowić postępowanie i uchylić uchwałę

Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 9 stycznia 2009 r. w przedmiocie

przedstawienia kandydatury sędziego Sądu Rejonowego H. B. Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w Sądzie Rejonowym.

W uzasadnieniu tej uchwały podniesiono, że po podjęciu przez Krajową Radę

Sądownictwa uchwały/.../ H. B. postanowieniem z dnia 1 lipca 2009 r. wytknięto w

trybie art. 40 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych uchybienie w postaci

rażącej obrazy art. 583 k.p.c. Jest to nowa okoliczność, istotna dla oceny

kandydatury, co uzasadnia wznowienie postępowania i uchylenie powyższej

uchwały.

Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie

nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego sądu

okręgowego w sądzie rejonowym postanowiła, że sędzia sądu rejonowego H. B. nie

zostanie przedstawiona Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o

powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego.

W uzasadnieniu podniesiono między innymi, że Krajowa rada Sądownictwa

analizując całokształt okoliczności zważył, że sędzia H. B. nie spełnia w dniu

procedowania nad jej wnioskiem (o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziego Sądu Okręgowego w Sądzie Rejonowym) przesłanki z art. 63a Prawa o

ustroju sądów powszechnych, gdyż po osiągnięciu drugiej stawki awansowej

postanowieniem z dnia 1 lipca 2009 r. wytknięto jej uchybienie w trybie art. 40 § 1

Prawa o ustroju sądów powszechnych.

Sędzia H. B. zaskarżyła obie uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z 11

lutego 2010 r.

z powodu ich sprzeczności z prawem, ponieważ „przypisana

obwinionej oczywista obraza przepisu art. 583 k.p.c.” w sprawie o sygn. Akt /.../ , w

której „obwiniona” była referentem, nie miała charakteru rażącego, na co wskazuje

analiza okoliczności związanych z tą sprawą opiekuńczą. Wskazując na powyższe

wniosła o uchylenie zaskarżonych uchwał.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 13 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa, sędzia albo osoba, której praw lub obowiązków dotyczy uchwała

Rady wydana w indywidualnej sprawie, może odwołać się od takiej uchwały do

Sądu Najwyższego, z powodu sprzeczności uchwały z prawem, o ile przepisy

odrębne nie stanowią inaczej. Prawo to, w odniesieniu do uchwały odmawiającej

przedstawienia

Prezydentowi

RP

wniosku

o

powołanie

sędziego

zostało

wprowadzone przez art. 1 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. (Dz.U. Nr 54, poz. 440)

zmieniającej ustawę o KRS z dniem 17 kwietnia 2009 r. w następstwie wyroku

Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2008 r., SK 57/06 (Dz.U. Nr 96, poz. 621,

OTK-A 2008 nr 4, poz. 63), zgodnie z którym art. 13 ust. 2 zdanie drugie ustawy o

KRS w zakresie, w jakim wyłączał tę możliwość został uznany, z dniem 5 czerwca

2008 r., za sprzeczny z Konstytucją.

Kognicja Sądu Najwyższego do oceny uchwał Krajowej Rady Sądownictwa

obejmuje – zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o KRS - wyłącznie badanie, czy uchwała

nie pozostaje w sprzeczności z prawem. Oznacza to, że Sąd Najwyższy nie ma

kompetencji do merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji kandydata na sędziego.

Z tego też względu, zgodnie z art. 13 ust. 5 ustawy o KRS, Sąd Najwyższy uchwałę

Rady uchyla i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania albo odwołanie

oddala; nie może natomiast jej uchylić i orzec co do istoty sprawy (zob. wyrok Sądu

Najwyższego z 10 czerwca 2009 r., III KRS 10/08; wyrok Sądu Najwyższego z dnia

20 października 2009 r. III KRS 13/09).

W postępowaniu odwoławczym - w zakresie nieuregulowanym w ustawie o

Krajowej Radzie Sądownictwa do postępowania przed Sądem Najwyższym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej (art. 13

ust. 6 ustawy. Taki kontekst normatywny stawia wysokie wymagania formalne i

konstrukcyjne temu środkowi zaskarżenia - odwołaniu od uchwały Krajowej Rady

Sądownictwa, które jest ustawowo ukierunkowane wyłącznie na zweryfikowanie

zarzutu jej sprzeczności z prawem. Oznacza to, że odwołanie, tak jak skarga

kasacyjna, może być oparte na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa

materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2)

naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ

na wynik sprawy. Przez obowiązek przytoczenia takich podstaw odwołania należy

rozumieć sformułowanie pod adresem zaskarżonej uchwały zarzutów naruszenia

konkretnie wskazanych przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego, z

którymi zaskarżona uchwała - według odwołującego się - pozostaje w sprzeczności,

a

także

uzasadnienie

konkretnie

wyartykułowanych

(nazwanych)

podstaw

odwołania ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2009 r. III KRS 8/08).

W odwołaniu skarżąca nie powołała się na naruszenie przez Krajową Radę

Sądownictwa - w zaskarżonych uchwałach z dnia 11 lutego 2010 r. - jakiegokolwiek

przepisu prawa materialnego. Nie podniosła również zarzutu naruszenia istotnych

przepisów

postępowania.

W

uzasadnieniu

odwołania

został,

co

prawda,

przytoczony przepis art. 40 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych, jednakże nie

w kontekście postawienia Krajowej Radzie Sądownictwa zarzutu naruszenia tego

przepisu. Odwołująca argumentowała jedynie, że jej zdaniem przepis art. 40 § 1

Prawa o ustroju sądów powszechnych jest niezgodny z Konstytucją RP z uwagi na

brak możliwości odwołania się od zapadłego orzeczenia.

W dalszej części uzasadnienia skarżąca przedstawia wiele argumentów

świadczących – jej zdaniem – o tym, że postanowienie w sprawie o sygn. /.../ nie

zostało wydane z rażącą obrazą art. 3535 k.p.c. Tymczasem okoliczność, czy

orzeczenie w sprawie, w której skarżącej wytknięto uchybienie w trybie art. 40 § 1

Prawa o ustroju sądów powszechnych, miało cechę naruszenia rażąca jest

całkowicie indyferentne z punktu widzenia skutków, jakie owo wytknięcie wywołuje

lub może wywołać w procedurze powołania do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziego sądu okręgowego w sądzie rejonowym. Zgodnie bowiem z przepisem art.

63a Prawa o ustroju sądów powszechnych na stanowisko sędziego sądu

okręgowego w sądzie rejonowym może być powołany sędzia sądu rejonowego,

który pełnił służbę na zajmowanym stanowisku co najmniej piętnaście lat i po

osiągnięciu drugiej stawki awansowej wynagrodzenia zasadniczego nie był ukarany

karą dyscyplinarną, ani nie otrzymał wytknięcia uchybienia, o którym mowa w art.

40, ani nie miał zwróconej uwagi w trybie określonym w art. 37 § 4. Z przepisu tego

wynika zatem jednoznacznie, że na stanowisko sędziego sądu okręgowego w

sądzie rejonowym nie może być powołany sędzia sądu rejonowego, który otrzymał

wytknięcie uchybienia w trybie art. 40 Prawa o ustroju sądów powszechnych,

niezależnie od tego, czy uchybienie przepisom miało charakter uchybienia

zwykłego lub poważniejszego uchybienia.

Do postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie z odwołania

sędziego od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, z powodu sprzeczności uchwały

z prawem, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o kasacji (art. 13

ust. 2 i ust. 6 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa). W związku z tym istotne

znaczenie ma wskazanie w odwołaniu przepisów prawa, z którymi zaskarżona

uchwała - według odwołującej się - pozostaje w sprzeczności. Tego rozpoznawane

odwołanie w żaden sposób nie czyni, co uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę

zaskarżonej uchwały przez Sąd Najwyższy.

Z przytoczonych motywów Sąd Najwyższy w oparciu o art. 13 ust. 6 ustawy

o Krajowej Radzie Sądownictwa orzekł jak w sentencji.