Legislator Case Law & Legislation
III KO 84/25 AI generated

III KO 84/25 · Sąd Najwyższy

Case Number III KO 84/25
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome zarządzenie z dnia 30 lipca 2025 r.

Legislator summary

AI generated

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2024 r., sygn. akt III KK 169/23, H.B. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. Wyrok ten, na skutek apelacji, został zmieniony w zakresie kary wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II AKa 63/24. Skazany H.B., w piśmie z dnia 19 maja 2025 r., domaga się wznowienia z urzędu, na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. i art. 542 § 1 k.p.k., postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn.

Legislator headnote

AI generated

art. 542 § 3 k.p.k, art. 64 § 2 k.k, art. 542 § 1 k.p.k, art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k, art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 536 k.p.k; III KO 84/25 · Sąd Najwyższy: Y., jak i nie podnosili takich zarzutów co do SSO X.1 Y.1 orzekającej w sprawie H.B. w Sądzie Okręgowym w Szczecinie, ani nie podejmowali inicjatywy mającej na celu wyłączenie ich od udziału w tym postępowaniu. Taka postawa strony postępowania, stanowi istotną okoliczność, wskazującą na to, że nawet w przypadku akceptacji poglądu o wadliwości w procedurze nominacyjnej tych Sędziów, ich udział w składzie orzekającym nie narusza standardów prawa do sądu w rozumieniu art. 6 ust. 1 EKPCz. Także należy podkreślić, że w niniejszej sprawie została złożona kasacja od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II AKa 63/24. zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2024 r., sygn. akt III K 169/23.

Keywords

AI generated
serious criminal record criminal rehabilitation fitness for detention criminal recidivism impunity maximum penalty

Cited Legislation

AI generated
art. 542 § 3 k.p.k
II AKa 63/24, nie stwierdzam podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie wskazanego wyżej postępowania z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.).
art. 64 § 2 k.k
art. 542 § 1 k.p.k
i art. 542 § 1 k.p.k., postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k
„nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
art. 45 ust. 1 Konstytucji
o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art.
art. 536 k.p.k
439 § 1 pkt 2 k.p.k., jest zawsze, a to w myśl art. 536 k.p.k., badane z urzędu przez Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym.
art. 439 § 1 k.p.k
542 § 3 k.p.k., istnieje zawsze możliwość wykorzystania inicjatywy stron w celu usunięcia rzeczywistych uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k.
art. 9 § 2 k.p.k
Pełne zastosowanie znajduje tu instytucja przewidziana w art. 9 § 2 k.p.k., umożliwiająca stronie wystąpienie z wnioskiem (sygnalizacją) o dokonanie czynności z urzędu.

Cited Case Law

AI generated
AI generated
II K 1162/19
Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 1162/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
III KK 348/23
Sąd Okręgowy w Kielcach wyrokiem z 11 maja 2022 r., w sprawie o sygn.
II K 166/22
UZASADNIENIE Formularz UWŁ Sygnatura akt II K 166/22 Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, wypełnić część 3–8 formularza 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Wyroki wydane wobec skazanego Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny Data wyroku albo wyroku łącznego Sygnatura akt sprawy 1.1.1. 1. Sąd Rejonowy w Giżycku 2. Sąd Rejonowy w Giżycku 3. Sąd Rejonowy w Wyszkowie 16.11.2020 r. 11.03.2022 r. 18.02.2022 r. II K 310/18 II K 205/21 II K 500/21 0.1.Inne fakty 0.0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1.2.1.1. 1. skazanie za trzy ciągi przestępstw z art. 286 §1 kk w zw. z art. 91 §1 kk na kary odpowiednio 1 rok pozbawienia wolności, 8 miesięcy i 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, co do których orzeczono karę łączną 2 lata 2 miesiące pozbawienia wolności 2. skazanie za przestępstwo z art. 286 §1 kk w zw. z art. 170 §1 kk na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności 3. skazanie za przestępstwo z art. 286 §1 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności odpis wyroku w sprawie II K 310/18 odpis wyroku w sprawie II K 205/21 odpis wyroku w sprawie II K 500/21 k. 5-10 k. 11 k. 26 0.0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1.2.2.1. --------------- --------- ---------- 1.Ocena Dowodów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.2.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2. 3. odpis wyroku w sprawie II K 310/18 odpis wyroku II K 205/21 odpis wyroku w sprawie II K 500/21 Zgodnie z art. 8§2 kpk prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawa lub stosunek sądu są wiążące. Są to orzeczenia prawomocne i faktu tego oraz ich rozstrzygnięcia nie kwestionowano. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.2.1 albo 1.2.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- -------------- -------------- 1.PODSTAWa KARY ŁĄCZNEJ Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny, data wydania wyroku albo wyroku łącznego i sygnatura akt sprawy Kary lub środki karne podlegające łączeniu 1.2.2.2 odpis wyroku w sprawie II K 310/18 odpis wyroku II K 205/21 Kara 1 roku pozbawienia wolności, 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, co do których orzeczono karę łączną 2 lata i 2 miesiące pozbawienia wolności; Kara 10 miesięcy pozbawienia wolności; Zwięźle o powodach połączenia kar lub środków karnych z wyjaśnieniem podstawy prawnej Na zasadzie art. 569§1kpk połączeniu podlegały w niniejszej sprawie wyroki w sprawach II K 310/19 oraz II K 205/21, na mocy których P. K. został prawomocnie skazany. Wyroki te spełniają również przesłanki materialnokarne, gdyż orzeczone nimi kary pozbawienia wolności podlegają wykonaniu w całości i są karami tego samego rodzaju. Sąd odmówił wydania wyroku łącznego co do sprawy II K 500/21 i na podstawie art. 572 kpk umorzył w tym zakresie postępowanie, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki z art. 85 §1 kk. Należy dodać, iż Sąd przy wymierzaniu kary łącznej brał pod uwagę kary ograniczenia wolności orzeczone wobec skazanego przez Sąd Rejonowy w Giżycku (II K 188/20), Sąd Rejonowy w Piszu (II K 445/21), Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie (II K 301/22) oraz Sąd Rejonowy w Aleksandrowie Kujawskim (II K 31/22), jednakże posiłkując się orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego nie wydał co do nich wyroku łącznego. Skazany bowiem nie uchyla się od wykonania tych kar, a ponadto wykonanie tych kar zostało zawieszone ze względu na pobyt P. K. w Zakładzie Karnym w D., gdzie odbywa karę pozbawienia wolności w innej sprawie. 1.WYMIAR KARY Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy wymiarze kary łącznej Zgodnie z art. 86§1kk Sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy (…) Karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach. Zasada ta odpowiada stosowanemu systemowi absorpcji oraz kumulacji kar. Zgodnie z warunkami materialnokarnymi określonymi w art. 86§1kk Sąd rozważając nad wymiarem kary wziął pod rozwagę, iż dolną granicą wymierzenia kary w przedmiotowej sprawie była kara 1 rok i 10 miesięcy pozbawienia wolności, zaś górną, którą stanowi sumę kar jednostkowych, kara 4 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Stosownie zaś do art. 85a kk Sąd orzekając karę łączną powinien brać pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa kierując się zasadą absorpcji lub kumulacji kar. Zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze prawniczej zgodnie podkreśla się jednak, że przepisy określające zasady orzekania kary łącznej nie mają kategorycznej wymowy w kwestii nakazu kierowania się wyłącznie dyrektywą pełnej absorpcji w odniesieniu do każdego skazanego, nie ma również żadnych podstaw do twierdzenia, że wyrok łączny powinien zawsze powodować poprawę sytuacji skazanego. Niezależnie od możliwości zastosowania przy wymiarze kary łącznej zasady pełnej absorpcji, jak i zasady pełnej kumulacji, oparcie wymiaru kary na zasadzie absorpcji lub kumulacji traktować należy, jako rozwiązanie skrajne, stosowane wyjątkowo i wymagające szczególnego uzasadnienia. Na ogół nie ma powodu, by orzekać karę łączną w dolnych granicach tj. w wysokości powyżej najsurowszej ze zbiegających się kar. Popełnienie więcej niż jednego przestępstwa powinno również raczej skłaniać do odstąpienia od absorpcji kar, niż za nią przemawiać. Wymierzenie takiej kary prowadziłoby do premiowania sprawcy popełniającego nie jedno, a więcej przestępstw, zatem prowadziłoby do praktycznej bezkarności innych zachowań zabronionych. Całkowitą zasadę absorpcji stosować należy wyjątkowo albo wtedy, gdy wszystkie czyny wykazują bardzo bliską więź podmiotową i przedmiotową, albo orzeczone za niektóre czyny kary są tak minimalne, że w żadnym stopniu nie mogłyby rzutować na karę łączną, albo też istnieją jakieś szczególne okoliczności dotyczące osoby skazanego. Uzupełnieniem powyższego przepisu jest norma zawarta w art. 88 kk zgodnie z którą jeżeli najsurowszą karą orzeczoną za jedno ze zbiegających się przestępstw jest kara dożywotniego pozbawiania wolności, orzeka się tę karę jako karę łączną (zob. wyrok SA w Lublinie z dnia 16.03.2010r., II AKa 57/10, LEX nr 583690; wyrok SA w Lublinie z dnia 25.03.2010r., II AKa 59/10, LEX nr 658856; wyrok SA w Katowicach z dnia 20.05.2008r., II AKa 129/08, Biul.SAKa 2008/3/8; wyrok SN z dnia 19.03.2008 r., IV KK 45/08; wyrok SA w Łodzi z dnia 27.11. 2008r., II AKa 198/08; wyrok SA w Łodzi z dnia 18.11.2008r., II AKa 178/08; por. A. Marek, Komentarz, Kodeks karny, Warszawa 2004, s. 293). Mając na uwadze powyższe rozważania wskazać należy, że w niniejszej sprawie Sąd kierował się zasadą mieszaną- częściowo stosując zasadę absorpcji i częściowo zasadą kumulacji orzeczonych kar, wymierzając skazanemu łącznie karę 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności. Sąd uwzględnił stopień zawinienia skazanego, albowiem przestępstw tych dopuścił się z winy umyślnej, wagę tych czynów i ich ilość, a także znaczny stopień ich społecznej szkodliwości. Równocześnie, w ocenie Sądu, w sprawie powyższej nie zachodzą żadne szczególne względy, które uzasadniałyby zastosowanie zasady pełnej absorpcji w odniesieniu do orzeczonych kar jednostkowych. Poza tym na niekorzyść skazanego ewidentnie przemawia jego dotychczasowa wielokrotna karalność. Skazany dopuścił się bowiem wielu przestępstw, co niewątpliwie świadczy o daleko posuniętym procesie jego demoralizacji (karta karna - k. 50). Jako okoliczność przemawiającą na korzyść P. K. Sąd wziął pod uwagę stosunkowo dobrą opinię o nim z zakładu karnego (opinia o skazanym k. 59), która daje podstawę do pozytywnej prognozy na przyszłość. Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że wymierzona kara łączna 2 lata i 4 miesiące pozbawienia wolności spełni cele w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej wobec skazanego. 1.Wymiar Środka karnego Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy łącznym wymiarze środka karnego ------------------------- 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU łĄCZNym Zwięźle o powodach uzasadniających inne rozstrzygnięcia z wyroku łącznego, w tym umorzenie postępowania, zaliczenie okresów na poczet kary łącznej Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2. 3. 4. Na podstawie art. 577 kpk Sąd na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie II K 310/18, tj. od dnia 19.04.2021 r. do dnia 23.08.2022 r. Na podstawie art. 576§1 kk Sąd stwierdził, iż połączone wyroki w zakresie nie objętym wyrokiem łącznym podlegają odrębnemu wykonaniu. Sąd odmówił wydania wyroku łącznego co do sprawy II K 500/21 i w tym zakresie postępowanie umorzył. 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 5. 6. Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. T. S. tytułem wynagrodzenia za obronę skazanego wykonywaną z urzędu kwotę 144 zł powiększoną o kwotę 33,12 zł stanowiącą 23% podatek VAT. Kosztami postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego obciążono Skarb Państwa. 1.PODPIS {KONIEC}
II KK 435/22
Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2021 r., sygn.
IV Ka 208/25
wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 28 listopada 2024r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

III KO 84/25 ZARZĄDZENIE Dnia 30 lipca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Wiesław Kozielewicz SSN Wiesław Kozielewicz w związku z pismem skazanego H.B. z dnia 19 maja 2025r., dotyczącym wznowienia z urzędu postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. II AKa 63/24, nie stwierdzam podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie wskazanego wyżej postępowania z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.).

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2024 r., sygn. akt III KK 169/23, H.B. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. Wyrok ten, na skutek apelacji, został zmieniony w zakresie kary wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II AKa 63/24. Skazany H.B., w piśmie z dnia 19 maja 2025 r., domaga się wznowienia z urzędu, na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. i art. 542 § 1 k.p.k., postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn.

II AKa 63/24, albowiem w sprawie doszło do nienależytej obsady: Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, gdyż w jego składzie był sędzia X. Y., jaki i Sądu Okręgowego w Szczecinie – w składzie z sędzią X.1 Y.1 – oboje powołani, odpowiednio, na urząd sędziego Sądu Apelacyjnego w Szczecinie oraz urząd sędziego Sądu Okręgowego w Szczecinie, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw.Brak jest podstaw do wznowienie postępowania z urzędu.

Wskazać należy, że w uchwale składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/2020, OSNK 2020, z. 2, poz.7, w odniesieniu do sędziów sądów powszechnych przyjęto, że cyt. „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (...) zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności – dalej powoływana jako EKPCz".

W uzasadnieniu tej uchwały podniesiono, że następcza kontrola spełnienia standardu bezstronności i niezawisłości sądu dokonywana jest w konkretnym postępowaniu i ma charakter kontroli sądu, nie zaś poszczególnego sędziego, jej przeprowadzenie nie rzutuje na możliwość udziału danego sędziego w składzie sądu przeprowadzającym inne postępowanie oraz nie może wiązać innego składu sądu. W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2022 r., sygn. akt I KZP 13/21, LEX nr 3322328, stwierdzono, cyt. „nie jest wykluczone, że mimo powstania zasadniczych wątpliwości co do tego, czy dochowany zostaje standard niezawisłości i bezstronności danego sędziego uczestniczącego w składzie sądu ze względu na objęcie przez niego urzędu w postępowaniu konkursowym przeprowadzonym w sposób ustalony ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, w konkretnych okolicznościach wątpliwości te nie zostaną potwierdzone, co będzie równoznaczne z koniecznością przyjęcia, że skład sądu z jego udziałem spełnia minimalne wymagania dla zachowania niezawisłości i bezstronności.” W realiach niniejszej sprawy, ani skazany H.B., ani jego obrońca, w toku postępowania odwoławczego nie kwestionowali prawidłowości składu orzekającego Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, nie sygnalizowali wątpliwości co do bezstronności i niezawisłości wyznaczonego do składu SSA X.

Y., jak i nie podnosili takich zarzutów co do SSO X.1 Y.1 orzekającej w sprawie H.B. w Sądzie Okręgowym w Szczecinie, ani nie podejmowali inicjatywy mającej na celu wyłączenie ich od udziału w tym postępowaniu. Taka postawa strony postępowania, stanowi istotną okoliczność, wskazującą na to, że nawet w przypadku akceptacji poglądu o wadliwości w procedurze nominacyjnej tych Sędziów, ich udział w składzie orzekającym nie narusza standardów prawa do sądu w rozumieniu art. 6 ust. 1 EKPCz. Także należy podkreślić, że w niniejszej sprawie została złożona kasacja od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II AKa 63/24. zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2024 r., sygn. akt III K 169/23.

Sąd Najwyższy kasację tę rozpoznał i orzekając w składzie jednoosobowym (SSN Włodzimierz Wróbel) postanowieniem z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt III KK 434/24, kasację tę oddalił jako oczywiście bezzasadną. Zaistnienie uchybienia nienależytej obsady sądu, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., jest zawsze, a to w myśl art. 536 k.p.k., badane z urzędu przez Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym. Innymi słowy Sąd Najwyższy zbadał już kwestię ewentualnego zaistnienia w tej sprawie bezwzględnego powodu odwoławczego, w tym też uchybienia nienależytej obsady sądu, i uznał, że tego rodzaju uchybienie nie miało miejsca w realiach niniejszej sprawy, gdyż kasację obrońcy skazanego H.B. oddalił jako oczywiście bezzasadną.

W uchwale składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r., I KZP 5/05, OSNKW 2005, z. 6, poz. 48, wyrażono pogląd , że w postępowaniu o wznowienie postępowania, ujętym w art. 542 § 3 k.p.k., istnieje zawsze możliwość wykorzystania inicjatywy stron w celu usunięcia rzeczywistych uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. Pełne zastosowanie znajduje tu instytucja przewidziana w art. 9 § 2 k.p.k., umożliwiająca stronie wystąpienie z wnioskiem (sygnalizacją) o dokonanie czynności z urzędu. Ta inicjatywa, w razie potwierdzenia zaistnienia wskazanego uchybienia, może prowadzić do wszczęcia z urzędu postępowania wznowieniowego, zaś w braku zaistnienia uchybienia skutkującego obowiązkiem wszczęcia z urzędu postępowania wznowieniowego, nie wymaga wydania orzeczenia stwierdzającego, że wskazywana usterka nie występuje.

W realiach niniejszej sprawy można byłoby zatem poprzestać jedynie na pisemnym poinformowaniu skazanego H.B., o braku podstaw do wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu, jednakże za celowe uznano decyzję o braku prawnych podstaw do wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu podjąć w formie niezaskarżalnego zarządzenia. [WB][r.g.] ‎