III KO 80/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KO 80/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie skazanego A. K. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 stycznia 2014 r., zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Karnego Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt III KO 80/13, o uznaniu za bezskuteczny wniosku A. K. z dnia 19 sierpnia 2013 r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIEZarządzeniem z dnia z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt III KO 80/13, Przewodniczący Wydziału III Karnego Sądu Najwyższego uznał za bezskuteczny wniosek skazanego A. K. z dnia 19 sierpnia 2013 r. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w R. w sprawie o sygn.[…]. Przed wydaniem zaskarżonego zarządzenia, zarządzeniem z dnia 1 października 2013 r. wezwano skazanego do usunięcia braku formalnego wniosku przez sporządzenie go i podpisanie przez adwokata, zgodnie z wymogiem określonym w art. 545 § 2 k.p.k.

W zarządzeniu tym zakreślono skazanemu 7- dniowy termin do usunięcia braku pod rygorem uznania wniosku za bezskuteczny. W odpowiedzi na wezwanie skazany wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu w celu zbadania akt sprawy i ewentualnego sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania. Zarządzeniem z dnia 23 października 2013 r. odmówiono A. K. ustanowienia kolejnego obrońcy z urzędu, motywując to tym, że w tej samej sprawie skazanego – sygn. akt Sądu Najwyższego III KO 54/12, został mu już raz wyznaczony obrońca z urzędu, który poinformował Sąd Najwyższy o braku podstaw do złożenia wniosku o wznowienie.

Jednocześnie powtórnie wezwano skazanego do usunięcia braku formalnego jego wniosku o wznowienie postępowania. Odpis tego zarządzenia skazany otrzymał w dniu 17 października 2013 r.Wobec nieuzupełnienia braku, zaskarżonym zarządzeniem uznano wniosek skazanego za bezskuteczny. W zażaleniu na to zarządzenie skazany zakwestionował rzetelność działań podjętych przez wyznaczonego mu obrońcę oraz podniósł, że narusza się jego prawo dostępu do sądu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie jest zasadne i nie mogło zostać uwzględnione.

Wniosek o wznowienie postępowania powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata. W orzecznictwie i piśmiennictwie obowiązek wynikający z art. 545 § 2 k.p.k. określany jest powszechnie jako przymus adwokacki. Interpretacja słowa „powinien” jest jednolita i uznaje się to słowo jako równoznaczne z bezwzględną koniecznością realizacji nakazu zawartego w omawianym przepisie. Wyznaczony dla A. K. obrońca z urzędu skierował do sądu pismo, w którym przedstawił argumenty, które jego zdaniem nie uzasadniają złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Ocena tego działania przedstawiana w pismach skarżącego ma charakter subiektywny. Analiza stanowiska obrońcy prowadzi do wniosku, że należycie wywiązał się z nałożonego nań obowiązku. Wyznaczenie obrońcy z urzędu spełniło wymóg rzetelnego procesu, w ramach standardów tego procesu nie można jednak gwarantować dokonywania przez obrońców tylko takich czynności, które są zgodne z poglądami wnioskodawców. Sąd nie może przy tym wyznaczać kolejnych obrońców z urzędu, aż do uzyskania przez wnioskodawcę oczekiwanego przez niego efektu, stąd jego kolejny wniosek nie został uwzględniony (zob. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 sierpnia 2008 r., IV KZ 52/08, R-OSNKW z 2008 r., poz. 1711; z dnia 17 września 2008 r., III KZ 92/08, R-OSNKW z 2008 r., poz. 1872).A.

K. mógł zatem po otrzymaniu wezwania do usunięcia braku sam ustanowić adwokata w celu sporządzenia i podpisania takiego wniosku. Fakt, że nie uczynił tego, nie uzupełniając braku powoduje, że zaskarżone zarządzenie jest zasadne i jako takie utrzymane zostało w mocy. Na marginesie tylko można dodać, że także obecnie skazany może ustanowić obrońcę z wyboru w celu sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania.