III KO 64/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KO 64/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy – Izba Karna w Warszawie Na posiedzeniu w składzie następujacym: SSN Józef Szewczyk (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Rafał Malarski‎SSN Jarosław Matras w sprawie A. M. skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. po rozpoznaniu wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 stycznia 2011r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 09 czerwca 2010r., na podstawie art. 544 § 2 k.p.k. i art. 639 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. postanowił:

I. oddalić wniosek ; II zwolnić skazanego A. M. z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych postępowania wznowieniowego. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. Sąd Apelacyjny po dokonaniu korekty opisu przypisanego A. M. przestępstwa, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 9 czerwca 2010 r. skazujący tego oskarżonego za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. na karę 25 pozbawienia wolności.W dniu 30 sierpnia 2013 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy skazanego o wznowienia wyżej przedstawionego postępowania karnego na podstawie:„I. art. 540 § 1 ust. 2 pkt a k.p.k., z uwagi na konieczność powołania biegłego celem określenia czy zabójstwa mogła dokonać osoba leworęczna czy praworęczna,II. art. 540 § 1 ust. 2 pkt a k.p.k., z uwagi na konieczność powołania dowodu z opinii biegłego na okoliczność wykluczenia leworęczności lub praworęczności każdego z oskarżonych,I.na mocy art. 540 § 1 ust. 2 pkt b k.p.k., z uwagi na fakt niedostrzeżenia przez Sąd okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o przepis art. 60 § 3 k.k.”Obrońca wniosła o:1.wznowienie postępowania w sprawie przeciwko A.

M., skazanemu za czyn określony w art. 158 § 1 k.k. w zb. z art. 148 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,2.uchylenie wyroku sądu Okręgowego w L. z dnia 9 czerwca 2010 r., którym A. M. został uznany za winnego przestępstwa określonego w art. 158 § 1 k.k. w zb. z art. 148 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za ten czyn skazany na karę 25 lat pozbawienia wolności oraz wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r., którym w stosunku do skazanego A. M. utrzymano wyżej wymieniony wyrok Sądu Okręgowego w mocy,3.przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w L.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek o wznowienie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie.Adwokat występujący do Sądu Najwyższego z nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia powinien wiedzieć, że A.

M. został skazany za przestępstwo zakwalifikowane z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k., a nie jak podaje obrońca z art. 158 § 1 k.k. w zb. z art. 148 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Ponadto powinien znać treść art. 60 § 3 k.k. skoro między innymi na tym przepisie opiera wniosek o wznowienie postępowania. Przepis art. 60 § 3 k.k. stanowi bowiem, że sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet może warunkowo zawiesić jej wykonanie w stosunku do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa.

Wystarczy rzut oka na wyrok skazujący A. M., żeby zauważyć, że współdziałał on tylko z jedną osobą, M. M.W konsekwencji wbrew wywodom autorki wniosku, nie było podstaw do zastosowania wobec skazanego nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o przepis art. 60 § 3 k.k.Ponadto, analiza pozostałej części wniosku o wznowienie postępowania nie wskazuje na to, aby jakikolwiek z dowodów określonych przez obrońcę spełniał kryteria propter nova w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. Przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o wznowienie jest kwestia istnienia podstaw do wznowienia postępowania, nie zaś kwestia odpowiedzialności karnej, której dotyczy prawomocne orzeczenie kończące postępowanie sądowe (por. postanowienie Sądu Najwyższego, II KZ 130/97, OSNKW, nr 1-2, poz. 10).

Ocena nowych faktów i dowodów musi być prowadzona przez pryzmat ustaleń dokonanych przez sąd orzekający w sprawie, a jej wynik prowadzić do wniosku o wysokim prawdopodobieństwie wadliwości wyroku.Kwestia prawo lub leworęczności sprawcy była przedmiotem postępowania dowodowego i stanowiła przedmiot opinii biegłego lekarza K. W. Sąd I instancji w sposób zaaprobowany przez Sąd Apelacyjny ustalił „iż biegły nie był w stanie określić pozycji w jakiej pokrzywdzony został zaatakowany i w jakiej poderżnięto mu gardło. Biegły stwierdził, iż wobec powyższego nie ma także możliwości by wskazać czy osoba, która dokonała śmiertelnego cięcia była prawo lub leworęczna” (s. 15-16 uzasadnienia SO).

Wbrew wywodom obrońcy powyższa opinia nie jest wewnętrznie sprzeczna.W opisanej sytuacji autorka wniosku o wznowienie postępowania nie wskazała na nową okoliczność nieznaną sądom, ani też na nowy dowód w sprawie, czyli nie wykazała podstaw do wznowienia postępowania.Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 639 k.p.k. Sąd Najwyższy zwolnił A. M. z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych postępowania wznowieniowego.Biorąc powyższe rozważania pod uwagę orzeczono jak na wstępie.