III KO 54/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KO 54/17 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie S.R. oskarżonego o czyn z art. 212 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 12 lipca 2017 r., wniosku Sądu Rejonowego w B., zawartego w postanowieniu tego Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt IV K (…), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., p o s t a n o w i ł: sprawę oskarżonego S.R. przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S. UZASADNIENIESąd Rejonowy swój wniosek umotywował tym, że wpłynął do niego akt oskarżenia przeciwko S.R., oskarżonemu o pomówienie sędziego tego Sądu.

Zdaniem Sądu Rejonowego rozpoznanie tej sprawy przez ten organ może więc wywołać w opinii społecznej wątpliwości co do jego bezstronności, co godziłoby w obraz wymiaru sprawiedliwości. Dlatego też wedle tego Sądu zaistniały przesłanki do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek Sądu Rejonowego zasługuje na uwzględnienie.Wprawdzie instytucja określona w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić jedynie w wypadku zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, iż pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości, to nie może budzić wątpliwości, że z tego rodzaju sytuacją mamy właśnie do czynienia w sprawie niniejszej.

Rozpoznanie tej sprawy w Sądzie właściwym z uwagi na jej okoliczności mogłoby bowiem wywołać w opinii publicznej wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu tego organu. Rozpoznanie bowiem sprawy w tym sądzie, w jakim orzeka sędzia, który ma w sprawie status pokrzywdzonego, mogłoby budzić wątpliwości co do tego, czy wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest jedynie wynikiem obiektywnego rozpatrzenia wszystkich istotnych dla tego rozstrzygnięcia okoliczności.Zauważyć tu trzeba, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentnie przyjmuje się, iż „dobro wymiaru sprawiedliwości”, o którym mowa w art. 37 k.p.k., uzasadniające przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, zachodzi także wtedy, gdy osobą pokrzywdzoną w postępowaniu karnym jest sędzia orzekający w sądzie właściwym miejscowo (zob. np. postanowienia SN: z dnia 30 lipca 2014 r., IV KO 58/14, LEX nr 1527335; z dnia 30 stycznia 2013 r., IV KO 102/12, LEX nr 1254724, czy z dnia 25 listopada 2010 r., V KO 96/10, LEX nr 844194).Podkreślenia wymaga, że niniejsze rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego nie może być traktowane jako wyraz jakichkolwiek zastrzeżeń odnośnie do obiektywizmu i bezstronności sędziów Sądu właściwego.

Nie ma bowiem najmniejszych wątpliwości co do tego, że sędziowie ci w sposób obiektywny i bezstronny orzekaliby w niniejszej sprawie. Chodzi tu jedynie o wyeliminowanie ewentualnych wątpliwości co do obiektywności prowadzonego postępowania, jakie realnie zrodzić się mogą w opinii społecznej, co nie służyłoby dobru wymiaru sprawiedliwości.Dlatego też troska o to, aby rozstrzygnięciom sądowym zawsze towarzyszyła społeczna świadomość, że są one niezależne od względów pozamerytorycznych, uzasadnia przekazanie niniejszej sprawy innemu równorzędnemu sądowi rejonowemu.Z tych przyczyn przekazano sprawę S.R. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S..as