III KO 49/24 · Sąd Najwyższy

III KO 49/24 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Wiesław Kozielewicz w sprawie S. I. oskarżonego o czyn z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 190 § 1 k.k. po rozpoznaniu wniosku Sądu Rejonowego w Sulęcinie zawartego w postanowieniu z dnia 2 kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 217/23 o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu p o s t a n o w ił: uwzględnić wniosek i na podstawie art. 37 k.p.k. sprawę Sądu Rejonowego w Sulęcinie, sygn. akt II K 217/23, przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Nowym Tomyślu.

UZASADNIENIE

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 2 kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 217/23, zamierającego wniosek o przekazanie sprawy oskarżonego S. I. , w trybie art. 37 k.p.k., innemu sądowi równorzędnemu, Sąd Rejonowy w Sulęcinie podniósł, że oskarżony S. I. w pismach procesowych wskazuje na powiązania towarzyskie, zarówno sędziego orzekającego w niniejszej sprawie, jak i innych sędziów tego Sądu, z sędzią Sądu Rejonowego w Sulęcinie W. W. Sędzia ten orzekał w sprawach oskarżonego S. I. , zakończonych jego skazaniem. Nadto SSR W.

W. jest pokrzywdzonym w kolejnej sprawie przeciwko oskarżonemu S. I. . W dniu 27 marca 2024 r. do Sądu Rejonowego w Sulęcinie wpłynął akt oskarżenia przeciwko S. I. , w którym zarzucono mu popełnienie czynu wyczerpującego znamiona występku z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 190 § 1 k.k. Czyn ten miał polegać na uporczywym nękaniu SSR W. W. poprzez obserwowanie, śledzenie i kierowanie adresowanej do niego korespondencji mailowej, zawierającej w treści groźby popełnienia na jego szkodę przestępstwa co najmniej naruszenia nietykalności cielesnej, które wzbudziły w wymienionym uzasadnioną obawę ich spełnienia - co wywołało w pokrzywdzonym poczucie zagrożenia i istotnie naruszyło jego prywatność.

Sad Najwyższy zważył co następuje.W myśl art. 37 k.p.k. powodem przekazania sprawy przez Sąd Najwyższy innemu sądowi równorzędnemu może być tylko dobro wymiaru sprawiedliwości. Oczywistą jest rzeczą, iż jest to przesłanka o charakterze ogólnym i wybitnie ocenna. Sąd Najwyższy w orzecznictwie przyjmuje, że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu mogą uzasadniać powody wiązane z ujemnym wpływem na swobodę orzekania lub które mogą stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 lipca 1995 r., sygn. akt III KO 34/95, OSNKW 1995, z. 9 - 10, poz. 68, z dnia 17 maja 2001 r., sygn. akt IV KO 21/01, OSNKW 2001, z. 7- 8, poz. 58).

Poza sporem jest, że dobro wymiaru sprawiedliwości uzasadnia przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu m.in. wówczas, gdy w następstwie konkretnych okoliczności może powstać w społecznym odbiorze przekonanie (nawet błędne), iż ta konkretna sprawa nie zostanie bezstronnie rozpoznana. W niniejszej sprawie kwestie podniesione w uzasadnieniu postanowienia Sądu Rejonowego w Sulęcinie z dnia 2 kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 217/23, mogą być postrzegane jako okoliczności, które nie sprzyjają obiektywnemu i bezstronnemu rozpoznaniu tej sprawy.

Wprawdzie nie sposób przypuszczać aby mogły one w najmniejszym nawet stopniu wpłynąć na bezstronność orzekania przez Sąd Rejonowy w Sulęcinie, w którym orzeka 10 Sędziów, ale w odbiorze zewnętrznym taka sytuacja mogłaby stanowić podstawę do dokonywania ocen i wyciągania wniosków, nawet oczywiście bezzasadnych, lecz godzących w powagę i autorytet sądu.Celem zapewnienia zatem możliwości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w warunkach wolnych od hipotetycznych nawet zarzutów dotyczących obiektywizmu sądu, Sąd Najwyższy, z mocy art. 37 k.p.k., postanowił przekazać tę sprawę Sądowi Rejonowemu w Nowym Tomyślu tj. sądowi spoza okręgu objętego właściwością Sądu Apelacyjnego w Szczecinie. [J.J.][ms] ‎