III KO 49/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KO 49/17 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie A.B. oskarżonego o czyn z art. 226 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 12 lipca 2017 r., wniosku Sądu Rejonowego w B., zawartego w postanowieniu tego Sądu z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt IV K (…), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., p o s t a n o w i ł: sprawę oskarżonego A.B. przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S. UZASADNIENIESąd Rejonowy w swoim wniosku podał, że jest właściwy do rozpoznania sprawy A.B. oskarżonego o czyn polegający na znieważeniu sędziego tegoż Sądu, do którego doszło w budynku Sądu, tj. o czyn z art. 226 § 1 k.k. W ocenie Sądu rozpoznanie sprawy w sądzie, w którym doszło do czynu, będącego przedmiotem postępowania, w sytuacji, gdy czyn ten skierowany był przeciwko orzekającemu w nim sędziemu, mogłoby wywołać w opinii społecznej wątpliwości co do obiektywizmu i bezstronności.

Potrzeba przeciwdziałania mogącym powstać w opinii społecznej spekulacjom, że względy pozamerytoryczne, a więc swego rodzaju „solidaryzowanie” się innych sędziów Sądu właściwego z pokrzywdzonym sędzią, mogłyby wywrzeć wpływ na treść rozstrzygnięcia, przemawia zdaniem Sądu za przekazaniem niniejszej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek Sądu Rejonowego jest zasady i dlatego został uwzględniony.Na wstępie przypomnieć trzeba, że instytucja określona w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy.

Odstąpienie zaś od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić jedynie w wypadku zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, iż pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Okoliczności w niej zaistniałe niewątpliwie mogłyby wywołać w opinii publicznej wątpliwości co do bezstronnego i obiektywnego rozpoznania sprawy w Sądzie właściwym. Rozpoznanie bowiem sprawy w tym sądzie, w którym doszło do stanowiącego przedmiot aktu oskarżenia czynu, gdy czyn ten skierowany był przy tym przeciwko orzekającemu w nim sędziemu, mogłoby budzić wątpliwości co do tego, czy wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest jedynie wynikiem obiektywnego rozpatrzenia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, czy też na jego treść nie miały wpływu okoliczności, które można określić jako „solidaryzowanie” się innych sędziów orzekających w tym sądzie z sędzią, która występuje w sprawie jako pokrzywdzona, a zatem, czy na rozstrzygnięcie nie miały wpływu pozamerytoryczne względy.

Taki pogląd – jak słusznie wskazuje Sąd Rejonowy - został już wyrażony w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. np. postanowienie SN z dnia 19 kwietnia 2017 r., V KO 16/17, LEX nr 2274967). Zauważyć również trzeba, że w judykaturze konsekwentnie przyjmuje się, iż „dobro wymiaru sprawiedliwości”, o którym mowa w art. 37 k.p.k., uzasadniające przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, zachodzi także wtedy, gdy osobą pokrzywdzoną w postępowaniu karnym jest sędzia orzekający w sądzie właściwym miejscowo (zob. np. postanowienia SN: z dnia 30 lipca 2014 r., IV KO 58/14, LEX nr 1527335; z dnia 30 stycznia 2013 r., IV KO 102/12, LEX nr 1254724, czy z dnia 25 listopada 2010 r., V KO 96/10, LEX nr 844194).Wobec powyższego troska o to, aby rozstrzygnięciom sądowym zawsze towarzyszyła społeczna świadomość, że są one niezależne od względów pozamerytorycznych, uzasadnia przekazanie niniejszej sprawy innemu równorzędnemu sądowi rejonowemu.Z tych przyczyn przekazano sprawę A.B. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S..as