III KO 41/22 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KO 41/22 POSTANOWIENIE Dnia 5 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 5 maja 2022 r. w sprawie A. C. (C.)‎żądania sędziego Sądu Najwyższego o wyłączenie‎na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł wyłączyć SSN Igora Zgolińskiego od rozpoznania sprawy o sygn. akt III KS 10/22.

UZASADNIENIE

SSN Igor Zgoliński wystąpił z żądaniem o wyłączenie go od rozpoznania skargi obrońcy lustrowanego na orzeczenie sądu odwoławczego, która w Sądzie Najwyższym została zarejestrowana pod sygn. akt III KS 10/22. Żądający wskazał, że w rzeczonej skardze obrońca zasygnalizował potrzebę zbadania z urzędu wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady sądu, a to z powodu sytuacji prawnej członków składu sądu odwoławczego, w którym zasiada „przynajmniej jedna osoba, która została powołana na stanowisko sędziego na podstawie procedury nominacyjnej określonej w ustawie z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2018, poz. 3)”.

W związku z powyższym, żądający stwierdził, że w niniejszej sprawie występują okoliczności uzasadniające wyłączenie go od rozpoznania wniesionej skargi, bowiem sytuacja prawna mająca dotyczyć członka składu orzekającego, który brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia – i wobec którego zasygnalizowano uwagi natury ustrojowej – w zbliżonym stopniu dotyczy również jego samego. W tych realiach – zdaniem żądającego – pozostawienie niniejszej sprawy w jego referacie może w odczuciu społecznym wywoływać wątpliwości co do bezstronności sędziowskiej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Żądanie przedstawione przez SSN Igora Zgolińskiego jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie.W zaistniałym układzie sytuacyjnym SSN Igor Zgoliński, biorąc udział w rozpoznaniu skargi na orzeczenie sądu odwoławczego (jako sędzia sprawozdawca), musiałby rozstrzygać w przedmiocie zarzutów związanych z kwestiami, które w określonym stopniu dotyczą jego samego, albowiem został on powołany na urząd sędziego Sądu Najwyższego w procedurze kwestionowanej w skardze obrońcy lustrowanego. Wobec tego, jego udział w rozpoznawaniu przedmiotowej skargi stanowiłby naruszenie zasady nemo iudex in causa sua, a w konsekwencji mógłby wywołać zarówno u strony skarżącej, jak też w odbiorze społecznym przekonanie o braku bezstronności sądu i rzetelności procesu.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.