III KO 35/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KO 35/17 POSTANOWIENIE Dnia 12 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)‎SSN Piotr Mirek w sprawie A.P. skazanego z art. 148 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 12 września 2017 r., zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2017r. ,sygn. akt III KO 35/17, o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności, w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II K 21/14, p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIEPostanowieniem z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt III KO 35/17, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku A.P. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II K (…), wobec uznania, że jest on oczywiście bezzasadny.Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skazany A.P.. W swoim środku odwoławczym wnioskodawca wskazał, że nie popełnił przypisanego mu przestępstwa, a ponadto że w jego przypadku zaszły okoliczności z art. 31 § 1 k.k., a mimo to nie wyznaczono mu obrońcy z urzędu.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Zażalenie nie jest zasadne.

Słusznie wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że skazany we wniosku nie wskazał żadnych okoliczności, które w świetle art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. oraz art. 540b k.p.k. uzasadniałyby przeprowadzenie postępowania wznowieniowego. Przedstawiona natomiast w zażaleniu argumentacja sprowadza się wyłącznie do kwestionowania trafności ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd pierwszej instancji w zakresie sprawstwa skazanego i jego poczytalności. W tym zakresie przypomnieć jedynie wypada, że A.P. został w sprawie poddany obserwacji sądowo-psychiatrycznej, po przeprowadzeniu której biegli psychiatrzy stwierdzili, że wobec zarzucanych mu czynów miał on zdolność rozpoznania ich znaczenia i kierowania swoim postępowaniem.

Mija się jednocześnie z prawdą skazany, twierdząc że Sąd Okręgowy w T. nie przydzielił mu obrońcy z urzędu, skoro w toku całego postępowania korzystał z pomocy obrońcy z urzędu. Podkreślić również trzeba, że art. 545 § 3 k.p.k. przewiduje, iż sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie nawet bez potrzeby wzywania do usunięcia jego braków formalnych w postaci sporządzenia i podpisania go przez uprawniony podmiot, jeżeli już z samej treści tego wniosku wynika, iż jest on w oczywisty sposób bezzasadny. Rozwiązanie to, zapewniające wstępną kontrolę wniosku o wznowienie postępowania, wprowadzono po to, aby wyeliminować konieczność przeprowadzania różnego rodzaju czynności procesowych związanych z wnioskiem, który w stopniu oczywistym i tak nie może doprowadzić do wznowienia postępowania.

W konsekwencji wskazywanie przez skarżącego na konieczność ustanowienia mu obrońcy nie znajduje uzasadnienia w przepisach karnoprocesowych.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie