III KO 3/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KO 3/21 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk w sprawie K. B.,‎skazanego z art. 53 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 stycznia 2021 r.,‎żądania o wyłączenie od udziału w sprawie III KZ 74/20, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: wyłączyć SSN P.W. od udziału w sprawie o sygn. III KZ 74/20.

UZASADNIENIE

W dniu 1 grudnia 2020 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło zażalenie skazanego K. B. (datowane na dzień 23 listopada 2020 r.) na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2020 r. (sygn. III KO 91/20), którym odmówiono przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 marca 2019 r., sygn. II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 28 grudnia 2017 r., sygn. IV K (…), wobec jego oczywistej bezzasadności. Skazany podnosi, że „całkowicie nie zgadza się z zaskarżonym rozstrzygnięciem” i domaga się przyjęcia wniosku i „procedowania na podstawie art. 540 § 1 pkt. 1 k.p.k.”.

Zażalenie skazanego — po jego zarejestrowaniu w dniu 2 grudnia 2020 r. pod sygn. III KZ 74/20 i stwierdzeniu, że spełnia ono wymogi formalne — zostało przydzielone do referatu SSN P.W.. W dniu 8 stycznia 2021 r. Sędzia złożył oświadczenie, w którym (powołując się na okoliczność orzekania w sprawie o sygn. III KO 33/20, w której postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2020 r. odmówiono przyjęcia wniosku skazanego K. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 marca 2019 r., sygn.

II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 28 grudnia 2017 r., sygn. IV K (…), wobec jego oczywistej bezzasadności wniósł o wyłączenie od orzekania w sprawie o sygn. III KZ (…). Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Żądanie wyłączenia od udziału w sprawie o sygn. III KZ (…) złożone przez SSN P.W. zasługiwało na uwzględnienie. Sędzia orzekał już uprzednio w przedmiocie wniosku skazanego K. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 marca 2019 r., sygn.

II AKa (…) (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2020 r., sygn. III KO 33/20). Podstawą wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez skazanego K. B., w efekcie którego doszło do wydania rozstrzygnięcia w sprawie III KO 33/20 o odmowie przyjęcia tego wniosku było — m. in. — podniesienie zaistnienia w sprawie uchybień wskazanych w treści przepisu art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. oraz art. 439 § 1 pkt 10 w zw. z art. 80 k.p.k. — Sąd Najwyższy odniósł się do tych kwestii w uzasadnieniu postanowienia z 16 czerwca 2020 r.

Obecnie Autor wniosku o wyłączenie został przydzielony (sprawa o sygn. III KZ 74/20) do rozpoznania zażalenia skazanego K. B. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2020 r. (sygn. III KO 91/20), którym odmówiono przyjęcia (kolejnego z rzędu) osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 marca 2019 r., sygn. II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 28 grudnia 2017 r., sygn. IV K (…) wobec jego oczywistej bezzasadności.

Analiza uzasadnienia tego rozstrzygnięcia dowodzi, że uznając oczywistą bezzasadność wniosku skazanego K. B. Sąd Najwyższy odniósł się w zaskarżonym aktualnie (tj. w sprawie o sygn. III KZ 74/20) postanowieniu z dnia 5 listopada 2020 r. (w związku z treścią wniosku o wznowienie postępowania) także do kwestii dopuszczalności wznowienia postępowania z powodów, o których mowa w pkt. 8 i 10 przepisu art. 439 § 1 k.p.k. (z powołaniem się w tym zakresie na rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2020 r., sygn. III KO 96/19, w którym — traktując wniosek K.

B. o wznowienie postępowania odnoszący się do naruszenia prawa do obrony obligatoryjnej i kwestii uchybień związanych z powagą rzeczy osądzonej jako stanowiący sygnalizację potrzeby wznowienia postępowania karnego z urzędu — stwierdzono brak istnienia podstaw do wznowienia postępowania z urzędu karnego prawomocnie zakończonego wobec K. B. wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 marca 2019 r., sygn. II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 28 grudnia 2017 r., sygn. IV K (…)). Skazany K. B. (wnosząc zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2020 r. o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na jego oczywistą bezzasadność) usiłuje zatem poddać ocenie Sądu Najwyższego — z punktu widzenia istnienia ewentualnych podstaw do wznowienia postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem — m. in. te same okoliczności, które były już analizowane i stały się przedmiotem oceny dokonanej przez Sąd Najwyższy orzekający w składzie jednoosobowym z udziałem SSN P. W. w postępowaniu, w którym badana była kwestia zmaterializowania się w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 marca 2019 r. uchybień opisanych w treści przepisu art. 439 § 1 (pkt 8, 10) k.p.k.

Procesowe ustosunkowanie się do zażalenia K. B. na postanowienie Sądu Najwyższego w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania jako oczywiście bezzasadnego (abstrahując od tego, jakie rozstrzygnięcie miałoby zapaść w niniejszej sprawie po rozpoznaniu zażalenia skazanego) mogłoby więc w zewnętrznym odbiorze wywołać wątpliwość co do możliwości zachowania bezstronności przez sędziego rozpoznającego sprawę. Wszak Sędzia przydzielony obecnie do rozpoznania sprawy III KZ 74/20 uprzednio (por. postanowienie Sądu Najwyższego sygn.

III KO 33/20) w sposób procesowy wypowiedział się już kategorycznie na temat braku istnienia podstaw do artykułowania twierdzeń o naruszeniu przepisów art. 439 § 1 pkt 8 i art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., ponownie powołanych we wniosku o wznowienie postępowania złożonym przez skazanego K. B. Aktualnie — zważywszy na złożenie środka odwoławczego od postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2020 r. (sygn. III KO 91/20), którym odmówiono przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania sądowego, Sędzia składający wniosek o wyłączenie od udziału w sprawie musiałby ponownie (na tle tożsamego układu procesowego i faktycznego) odnieść się do tych samych zagadnień.

W oczach tzw. przeciętnego i racjonalnego obserwatora mogłoby to zatem prowadzić do powstania uzasadnionego przekonania o braku istnienia warunków stwarzających możliwość zachowania obiektywizmu przez sędziego, który w niniejszym układzie procesowym ponownie musiałby się odnieść do tych samych zagadnień prawnych.Sumując należało więc uznać, że przydzielenie Sędziego SN P.W. do rozpoznania zażalenia skazanego K. B. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2020 r. skutkuje zmaterializowaniem się okoliczność, o której mowa w przepisie art. 41 § 1 k.p.k.

— to zaś uzasadniało uwzględnienie złożonego przez Sędziego żądania wyłączenia od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. III KZ 74/20.