III KO 28/22 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KO 28/22 ZARZĄDZENIE Dnia 23 czerwca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala w związku z pismem skazanego a. G. z dnia 28 lutego 2022 r. sygnalizującym potrzebę wznowienia z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2021 r., sygn. akt III KK 436 /21 na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. zarządza: stwierdzić niedopuszczalność wznowienia z urzędu wyżej opisanego postępowania.

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 lutego 2022 r. skazany A. G. zwrócił się do Sądu Najwyższego o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2021 r., sygn. akt III KK 436/21, na mocy którego oddalono jako oczywiście bezzasadną kasację wywiedzioną przez obrońcę A. G. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt IV K (…). Jako podstawę wznowienia postępowania skazany wskazał wystąpienie w postępowaniu kasacyjnym uchybienia stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającego na tym, że w składzie Sądu Najwyższego, który wydał wskazane wyżej postanowienie, zasiadała osoba powołana na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przez ustawę z dnia 8 grudnia 2017 r.

Powyższa inicjatywa skazanego nie mogła przynieść oczekiwanego przez niego rezultatu. Należy bowiem podzielić trafny pogląd, od lat prezentowany w doktrynie i judykaturze, że nie jest możliwe wznowienie, zarówno na wniosek strony, jak i z urzędu, postępowania zakończonego postanowieniem o oddaleniu kasacji. Postanowienie to nie jest bowiem orzeczeniem kończącym postępowanie karne w rozumieniu art. 544 § 2 k.p.k. Oddalając kasację (również w wypadku uznania jej za oczywiście bezzasadną) Sąd Najwyższy orzeka jedynie o niezasadności tego środka zaskarżenia i w konsekwencji nie wkracza w sferę, w której zaskarżony kasacją wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej (zob. m.in. zarządzenie z dnia 4 czerwca 2019 r. w sprawie II KO 46/19 i powoływane tam poglądy doktryny oraz zarządzenie z dnia 8 grudnia 2021 r., IV KO 158/21).Kierując się powyższą argumentacją, zarządzono jak wyżej.