III KO 24/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KO 24/17 POSTANOWIENIE Dnia 10 sierpnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Henryk Gradzik‎SSN Michał Laskowski w sprawie A.M.W. skazanego z art. 148 § 1 k.k., po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 10 sierpnia 2017 r. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2017 r., III KO 24/17, odmowie przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k., p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UzasadnienieW dniu 21 marca 2017 r. do Sądu Najwyższego wpłynął kolejny wniosek A.M.W. opatrzony datą 12 marca 2017 r., o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w T. prowadzonego pod sygn. II K (…), zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II AKa (…), zawierający również wnioski o wyznaczenie obrońcy z urzędu oraz zwolnienie od kosztów postępowania.Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2017 r., III KO 24/17, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia przedmiotowego wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności.Orzeczenie powyższe zaskarżył skazany.

We wniesionym zażaleniu ponownie podniósł kwestię przekroczenia terminów rozpraw w postępowaniu merytorycznym, na co nie reagował jego ówczesny obrońca z urzędu, oraz swój stan psychiczny w toku procesu i związane z tym przyjmowanie leków. Nadto wskazał na treść zeznań współoskarżonych, które złożyli oni w charakterze świadków w prowadzonym już po prawomocnym zakończeniu przedmiotowej sprawy odrębnym postępowaniu cywilnym, podkreślając wreszcie, że nigdy nikogo nie chciał pozbawić życia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.W znacznej części powtarza ono argumentację, która była zawarta we wniosku A.W. o wznowienie pozstępowania z dnia 12 marca 2017 r., a która poddana została analizie Sądu Najwyższego pod kątem wszystkich przesłanek wznowieniowych.

Słuszna była przy tym konstatacja tego Sądu, że żadna z okoliczności, które zdaniem skazanego skutkują wadliwością wydanych wobec niego wyroków, nie spełnia kryteriów określonych w art. 540-540b k.p.k. i art. 542 § 3 k.p.k. stanowiących warunek wznowienia postępowania. Dotyczy to również eksponowanego w zażaleniu stanu psychicznego wnioskodawcy w toku postępowania prowadzonego przez Sąd Okręgowy w T., które on sam, już we wniosku o wznowienie wiązał z bezczynnością – w jego ocenie – obrońcy przydzielonego mu z urzędu.

Kwestia powyższa nie umknęła wszelako uwadze Sądu Najwyższego, który zasadnie wywiódł, że tego rodzaju okoliczności nie mieszczą się w katalogu przesłanek zawartych w przepisach regulujących jedynie dopuszczalne podstawy wznowieniowe.Żadnego znaczenia dla merytorycznej oceny zaskarżonego orzeczenia niemógł mieć z kolei wywód skarżącego, w którym jako podstawę wznowienia wskazuje zeznania złożone w sprawie cywilnej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w G. przez współoskarżonych. Okoliczność powyższa była przedmiotem analizy wyznaczonego skazanemu i to na jego wniosek obrońcy z urzędu w osobie adw.

T. F. w sprawie prowadzonej przez Sąd Najwyższy pod sygn. III KO 55/14, a zakończonej zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2014 r. W świetle treści art. 545 § 3 k.p.k. oparcie wniosku na tych samych okolicznościach, które były już rozpoznawane w postępowaniu wznowieniowym, stanowi jedną z głównych podstaw wydania orzeczenia o odmowie przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 tego przepisu (obrońcy lub pełnomocnika) jako oczywiście bezzasadnego. Oczywiste w tym stanie rzeczy jest, że rozpoznając obecny wniosek A.W.

Sąd Najwyższy poddał analizie wyłącznie te okoliczności, które stanowiły novum w stosunku do tych, na które powoływał się skarżących w swoich wcześniejszych wystąpieniach i to nie tylko w sprawie III KO 55/14, lecz również w kolejnych postępowaniach wznowieniowych zawisłych przed Sądem Najwyższym o sygn. III KO 28/15, III KO 112/15, III KO 132/15 oraz III KO 90/16.W tym stanie rzeczy, z uwagi na trafności poddanego kontroli instancyjnej postanowienia i nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, postanowiono jak w części dyspozytywnej.