III KO 17/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KO 17/20 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie K. M. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 maja 2020 r. wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt II K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. UZASADNIENIEK.M. został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt II K (…), za to, że w nocy z 31 grudnia 2012 r. na 1 stycznia 2013 r. w Ł., godząc się na skutek w postaci śmierci W.

Ś., zadał mu 28 urazów, spośród których obrażenia klatki piersiowej wywołały narastającą niewydolność oddechowo-krążeniową, na skutek której pokrzywdzony zmarł – tj. za czyn kwalifikowany z art. 148 § 1 k.k. i za to otrzymał karę 14 lat pozbawienia wolności.Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II AKa (...), doszło do zmiany wyroku Sądu I instancji, poprzez przyjęcie, że K. M. godził się na spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego, a powinien i mógł przewidzieć śmiertelny skutek swojego działania – co zaowocowało zmianą kwalifikacji prawnej czynu na art. 156 § 3 k.k. oraz obniżeniem orzeczonej wobec oskarżonego kary do 11 lat pozbawienia wolności.Pismem z dnia 20 lutego 2020 r.

K. M. zwrócił się do Sądu Najwyższego z osobistym wnioskiem o wznowienie postępowania karnego, zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II AKa (…), podnosząc, że pojawiły się nowe fakty, o których nie wiedział, a mianowicie:- nie został dostatecznie ustalony mechanizm powstania urazu klatki piersiowej, który był bezpośrednią przyczyną zgonu pokrzywdzonego – między innymi nie sprawdzono, czy do obrażeń mostka nie doszło podczas transportu pokrzywdzonego do szpitala i podejmowanych prób reanimacji;- sędzia przewodnicząca okazała się niesprawiedliwa;- wyrok zapadł po znajomości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wznowienie postępowania to nadzwyczajny środek zaskarżenia, w związku z czym istnieją ściśle określone, wymienione w art. 540 k.p.k. i 540a k.p.k. przesłanki wznowienia postępowania karnego. Przesłankę taką stanowić może na przykład fakt, że w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa lub to, że po wydaniu orzeczenia ujawniły się nowe fakty lub dowody wskazujące na to, że skazanie było błędne. Jeśli w sprawie nie zachodzi żadna ze wskazanych przepisami okoliczności, nie ma podstaw do wznowienia postępowania.

Podstawą, o której mowa w ustawie, nie może być subiektywne poczucie skazanego, że został potraktowany niesprawiedliwie.W złożonym przez siebie piśmie skazany nie wskazuje na jakąkolwiek legalną, merytoryczną podstawę wznowienia postępowania w jego sprawie. Stosownie do treści art. 545 § 3 k.p.k. osobisty wniosek strony o wznowienie postępowania podlega, w sposób formalny, wstępnej kontroli w zakresie jego treści. W wypadku stwierdzenia, że treść wniosku świadczy o jego oczywistej bezzasadności, pismo procesowe nie podlega procedurze uzupełnienia jego braków formalnych.

Oczywista bezzasadność wniosku nie ogranicza się przy tym wyłącznie do tych wypadków, w których we wniosku o wznowienie podniesione zostały okoliczności będące już wcześniej przedmiotem rozpoznania w postępowaniu o wznowienie postępowania. Użycie w treści art. 545 § 3 k.p.k. zwrotu „w szczególności” nie pozostawia wątpliwości, że jest to wskazanie przykładowe. Uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny będzie miało więc miejsce również w sytuacjach, gdy w sposób oczywisty, rzucający się w oczy, wniosek ten oparty jest na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach jako podstawy wznowienia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2017 r., sygn.

III KO 45/17, LEX nr 233802).K. M. nie przytoczył żadnych okoliczności, które należałoby badać w toku postępowania o wznowienie. Argumentacja podniesiona w złożonym przezeń wniosku nie wskazuje na jakiekolwiek nieznane dotąd Sądowi okoliczności, ani nie uprawdopodabnia twierdzeń o nierzetelności postępowania jurysdykcyjnego. W tej sytuacji brak również podstaw do przydzielenia skazanemu obrońcy z urzędu celem sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania.Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.