III KO 126/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KO 126/19 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński w sprawie Z. K. po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 stycznia 2020r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 września 1998r., sygn. akt II Aka (…) na podstawie art. 545 § 3 k.p.k p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIEW dniu 5 listopada 2019r. Sąd Apelacyjny w (…) nadesłał do Sądu Najwyższego pismo skazanego zatytułowane „wniosek”, w którym skazany domaga się wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 września 1998 r., sygn. akt II Aka (…).

W piśmie tym skazany zakwestionował prawidłowość obsady Sądu wydającego powyższy wyrok w wyniku braku delegacji dla sędziego orzekającego w sprawie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.W myśl 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, bez wzywania strony do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność. Sąd nie rozpoznaje merytorycznie wniosku, nie bada więc jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia.W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje się, że instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie.

Katalog okoliczności otwierających drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k. Ustawodawca w treści art. 545 § 3 k.p.k. określił, że sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, obrońcy lub pełnomocnika, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność. Taka sytuacja wystąpiła na gruncie przedmiotowej sprawy.Wbrew twierdzeniom skazanego Sąd Okręgowy w K., z którego delegowano sędziego W.

P. do Sądu Apelacyjnego w (…) w 1998 r., tj. w chwili orzekania w przedmiotowej sprawie, pozostawał w obszarze apelacji [...]j, zatem delegacja tego sędziego była zgodna z obowiązującymi wówczas przepisami. Sąd Apelacyjny w (…) został utworzony z dniem 1 października 1990 r. na podstawie ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o powołaniu sądów apelacyjnych oraz zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, Kodeks postępowania cywilnego, Kodeks postępowania karnego, o Sądzie Najwyższym, o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.

U. z 1990 r. Nr 53, poz. 306) oraz w oparciu o rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 1990 r. w sprawie utworzenia sądów apelacyjnych w W., B., G., L., Ł., P. i R. oraz ustalenia ich siedzib i obszaru właściwości (Dz. U. z 1990 r. Nr 56, poz. 335). Pierwotny obszar właściwości Sądu Apelacyjnego w (…) obejmował województwa (…), (…), (…), (…), (…), (…) i (…). Obszar ten uległ zmniejszeniu z dniem 1 stycznia 2005 r. po utworzeniu Sądu Apelacyjnego w (…), do którego obszaru włączony został obszar właściwości Sądu Okręgowego w K..W przedmiotowym wniosku skazany nie wykazał także, aby po wydaniu orzeczenia ujawniły się nowe fakty lub dowody, które wskazywałyby na zaistnienie okoliczności nieznanych przedtem tak sądowi, jak i stronie oraz wskazywałyby na przesłanki z art. 540 § 1 pkt 2 lit. a i b k.p.k.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności.