III KO 125/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KO 125/19 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie J. R. na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 25 lutego 2020 r., w przedmiocie wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt XI Ko (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt XI Ko (…), oddalił wniosek J. R. o zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa kwoty 30.000 zł tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za bezprawne pozbawienie wolności w postaci zatrzymania w dniu 1 lipca 2018 r. w związku z postępowaniem prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w P. w sprawie o sygn. akt Ds. (…).Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II AKa (…) utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji.Pismem z dnia 21 października 2019 r.

J. R. wystąpił o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Nie podał w sposób rzeczowy okoliczności mających przemawiać za takim postąpieniem, natomiast eksponował własne poczucie krzywdy z powodu krótkotrwałego pozbawienia go wolności, które – jego zdaniem – powinno mu zostać w należyty sposób finansowo zrekompensowane. Zdaniem wnioskodawcy, orzekające w jego sprawie sądy wydały błędne rozstrzygnięcia, przy czym Sąd Apelacyjny w (…) „okaleczył” normy prawne w celu ochrony „struktur mafijno-kryminalnych”, zaś sędziowie orzekający nie znają tych norm.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Stosownie do treści art. 545 § 3 k.p.k. należało odmówić przyjęcia wniosku, bez wzywania J. R. do usunięcia braków formalnych wniosku, polegających na niesporządzeniu i niepodpisaniu pisma przez podmiot fachowy i braku wniesienia przewidzianej prawem opłaty. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotowy wniosek jest oczywiście bezzasadny. Jego autor poprzestał na twierdzeniu, iż jego roszczenie w związku z zatrzymaniem go powinno zostać uwzględnione, zatem orzeczenia wydane przez sądy obu instancji są nieprawidłowe.

W żadnej mierze nie nawiązał natomiast do którejkolwiek z ustawowych podstaw wznowienia postępowania, mogących mieć zastosowanie w sprawie o odszkodowanie za niesłuszne zatrzymanie. Realia sprawy zresztą przemawiają przeciwko przyjęciu, że taka podstawa – ujęta w art. 540 k.p.k. art. 540b k.p.k., art. 542 p 3 k.p.k. – rzeczywiście zachodzi.Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak na wstępie.