III KO 12/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KO 12/17 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Michał Laskowski‎SSN Roman Sądej w sprawie W. R. skazanego z art. 148 § 1 k.k. po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 29 czerwca 2017 r., zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2017r., sygn. akt III KO 12/17, o odmowie przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 30 września 2009r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 czerwca 2008r., sygn.

IV K (…), p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIEW.R. skierował do Sądu Najwyższego kolejny już wniosek o wznowienie postępowania karnego, zakończonego przywołanym wcześniej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 30 września 2009 r., którym zmieniono wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 czerwca 2008 r. Po rozpoznaniu tego wniosku, Sąd Najwyższy zaskarżonym postanowieniem odmówił jego przyjęcia wobec uznania, że jest on oczywiście bezzasadny.W. R. wniósł w terminie zażalenie na powyższe postanowienie.

Nie sformułował w nim jednak żadnych konkretnych zastrzeżeń względem zaskarżonej decyzji procesowej. Kolejny raz natomiast wskazywał na okoliczności podnoszone w poprzednich swoich licznych pismach, zwracając się w konkluzji o wznowienie postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie to jest całkowicie bezzasadne i jako takie nie mogło podlegać uwzględnieniu.W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie już podkreślano, że instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie, których katalog zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k.

Sąd Najwyższy w zaskarżonym postanowieniu słusznie nie dopatrzył się powołania się przez wnioskodawcę na wystąpienie w sprawie tego rodzaju podstaw. Podkreślenia przy tym wymaga, że w piśmie Przewodniczącego Wydziału Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2017 r., skierowanym do skazanego, wyraźnie wskazano na prawem przewidziane podstawy wznowienia postępowania.W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Najwyższy zasadnie podniósł, że skazany z wnioskiem o wznowienie występował już kilkukrotnie. W. R. wyznaczano przy tym dwukrotnie obrońców z urzędu, którzy nie dopatrzyli się podstaw do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania.Autor zażalenia obecnie rozpoznawanego nie przedstawił jakichkolwiek argumentów podważających trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego w zakresie stwierdzenia oczywistego braku podstaw do przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, co skutkowało, zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k., odmową jego przyjęcia.We wniesionym środku odwoławczym skazany kolejny raz wskazuje na okoliczności podawane w swoich poprzednich, licznych pismach, które nie mogą być rozpatrywane w płaszczyźnie ściśle określonych podstaw wznowienionych, domagając się ponownie wznowienia prawomocnie zakończonego procesu.

Takie zaś postąpienie nie mogło wywołać zakładanego przez skarżącego efektu.Z uwagi zatem na w pełni prawidłowe rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o odmowie przyjęcia omawianego wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności i ze względu na fakt, że wniesione zażalenie tej oceny zmienić nie może, Sąd Najwyższy utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy.Mając to wszystko na uwadze, orzeczono, jak na wstępie.