III KO 108/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KO 108/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński (przewodniczący)‎SSN Eugeniusz Wildowicz‎SSN Krzysztof Cesarz (sprawozdawca) w sprawie A. N. skazanego z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 kwietnia 2017 r., dopuszczalności wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II AKa (...), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 23 grudnia 2013 r., w sprawie IV K (…), i kwestii wznowienia z urzędu postępowania, na podstawie 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 430 § 1 k.p.k. i art. 544 § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł 1. pozostawić bez rozpoznania wniosek obrońcy skazanego, 2. stwierdzić brak podstaw do wznowienia postępowania z urzędu.

UZASADNIENIEPismem z dnia 12 grudnia 2016 r. (data prezentaty) obrońca skazanego A. N. – adwokat M. K. - zwrócił się do Sądu Najwyższego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 23 grudnia 2013 r., w sprawie IV K (…). We wniosku obrońca wskazał, że „ orzeczenie Sądu Okręgowego w G. z dnia 23 grudnia 2013r., sygn. akt IV K (…) zostało wydane w sytuacji, gdy w składzie orzekającym brało udział dwóch ławników bez zgody prezesa Sądu Okręgowego, co skutkowało powstaniem uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 2 (k.p.k.- uzupeł.

SN) i koniecznością wznowienia postępowania z urzędu na podstawie art. 542 § 1 i 3 k.p.k.”. Zdaniem obrońcy, Sąd I instancji był nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 in princ. k.p.k., bowiem prezes nie dopełnił w odniesieniu do ławników wymogu określonego w art. 170 § 1 u.s.p. co do 4 ostatnich terminów rozpraw.Konkludując obrońca wniósł o wznowienie postępowania w sprawie przeciwko A. N. zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 25 lutego 2015r., uchylenie wskazanego powyżej wyroku oraz wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 23 grudnia 2013r., przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu oraz zwolnienie skazanego od obowiązku uiszczania opłaty od niniejszego wniosku na podstawie art. 623 k.p.k.W odpowiedzi na wniosek obrońcy skazanego prokurator Prokuratury Krajowej wniósł o „ pozostawienie bez rozpoznania wniosku adwokata M.

K., obrońcy skazanego A. M. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 25 lutego 2015r., sygn. akt II AKa (…); stwierdzenie braku podstaw do wznowienia tego postępowania z urzędu”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Na wstępie wskazać należy, że pismo złożone przez obrońcę skazanego w zakresie, w jakim powołuje się na wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, nie może być traktowane jako wniosek o wznowienie postępowania. Trzeba bowiem stwierdzić, że zgodnie z art. 542 § 3 k.p.k. w sytuacji, gdy podstawą wznowienia postępowania ma być wystąpienie jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k., wznowienie może nastąpić tylko z urzędu.

Wówczas strona nie dysponuje własnym wnioskiem o wznowienie postępowania karnego, ale może jedynie sygnalizować właściwemu sądowi istnienie takiego uchybienia i potrzebę wznowienia postępowania z urzędu (por. uchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 24 maja 2005 r., I KZP 5/05, OSNKW 2005, z. 6, poz. 48; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2010 r., V KO 115/09, R-OSNKW 2010, poz. 389). Zatem, złożone w przedmiotowej sprawie pismo obrońcy skazanego nazwane „wnioskiem o wznowienie postępowania” należało w tej części potraktować jako sygnalizację potrzeby wznowienia postępowania z urzędu, a formalnie pozostawić wniosek ten bez rozpoznania jako niedopuszczalny.Odnosząc się do zasadniczego problemu wskazanego przez obrońcę stwierdzić trzeba, że kwestia udziału w sprawie ławników, którzy przekroczyli wskazany w art. 170 § 1 u.s.p. limit liczby rozpraw, była już niejednokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego.

W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż powyższa okoliczność nie stanowi bezwzględnej przyczyny odwoławczej, określonej w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. Niedopełnienie przez prezesa sądu wymogu wskazanego w zarządzeniu o wyznaczeniu rozprawy głównej „ ważnej przyczyny”, o jakiej mowa w art. 170 § 1 u.s.p, nie stanowi też uchybienia w postaci nienależytej obsady sądu ( vide: postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 21 kwietnia 2004r., sygn. akt IV KK 417/03 OSNKW 2004, z.5, poz. 54; z dnia 23 czerwca 2004r., sygn. akt IV KK 131/04-Lex 162794).

Sąd Najwyższy w niniejszym składzie w pełni podziela wyrażone w tych judykatach zapatrywania prawne i powołaną na ich poparcie argumentację.Z przytoczonych względów postanowiono jak w części dyspozytywnej postanowienia. l.n