III KO 104/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KO 104/11

POSTANOWIENIE

Dnia 20 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy – Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia SN Józef Szewczyk (sprawozdawca)

Sędziowie SN Michał Laskowski

Barbara Skoczkowska

w sprawie rozpoznania zażalenia pokrzywdzonego R. D.

na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej

z dnia 10 marca 2011 r. o odmowie wszczęcia śledztwa,

po rozpoznaniu wniosku Sądu Rejonowego

zawartego w postanowieniu z dnia 10 listopada 2011 r., o przekazanie sprawy

do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu

p o s t a n o w i ł:

nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 marca 2011 r. Prokurator Prokuratury

Rejonowej odmówił wszczęcia śledztwa w sprawie:

- zaistniałego w dniu 4 grudnia 2008 r. w G. przekroczenia uprawnień

przez funkcjonariusza publicznego – pracownika Sądu Rejonowego w

/.../,

- zaistniałego w nieustalonym dniu, pomiędzy 29.10.2010 r. a 7.01.2011 r.

przekroczenia

uprawnień

przez

funkcjonariusza

publicznego

–

pracownika Sądu Rejonowego,

tj. o przestępstwa z art. 231§ 1 k.k. wobec stwierdzenia, iż czyny nie zawierają

znamion czynu zabronionego.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył pokrzywdzony R. D.

Zostało ono przesłane według właściwości Sądowi Rejonowemu w G. Sąd ten

postanowieniem z dnia 10 listopada 2011 r. zwrócił się do Sądu Najwyższego o

przekazanie zażalenia do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, gdyż

sprawa dotyczy protokolantki Sądu D. Z., a także sędziego prowadzącego

sprawę /.../ Sądu właściwego do rozpoznania zażalenia. Opisana sytuacja

zdaniem Sądu wnioskującego może budzić wątpliwości pokrzywdzonego oraz

opinii publicznej, co do obiektywnego rozpoznania zażalenia, a to byłoby

sprzeczne z dobrem wymiaru sprawiedliwości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Powołany przez sąd występujący z inicjatywą argument, jakoby

okoliczność objęcia przedmiotowym postępowaniem protokolanta tegoż sądu

oraz sędziego orzekającego w wydziale karnym, mogła rzutować na

obiektywizm orzekania przez Sąd Rejonowy w G. w przedmiocie zażalenia R.

D. na postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa, nie jest

wystarczający do przełamania konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez

właściwy, także w znaczeniu właściwości miejscowej, sąd (art. 45 ust. 1

Konstytucji RP).

Przepis art. 37 k.p.k., stanowiący wyjątek od reguły, nie podlega wykładni

rozszerzającej. Tylko więc w szczególnych wypadkach, zwłaszcza gdy cały sąd

jest nieodpowiedni do rozpoznania sprawy w myśl szeroko rozumianej zasady

nemo iudex re sua, możliwe jest, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, jej

przekazanie innemu sądowi równorzędnemu. Dotyczy to zwłaszcza takich

sytuacji, gdy pozostawienie sprawy w dotychczasowej właściwości, może

wywołać tak po stronie uczestników procesu, jak i u postronnych obserwatorów,

przekonanie, że dana sprawa nie zostanie rozpoznana w sposób bezstronny i

rzetelny.

W ocenie Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie, brak jest realnych

podstaw do wyrażania obawy, co do zachowania obiektywizmu przez

wszystkich sędziów orzekających w dużym sądzie. Wyrażane w tym zakresie

przez pokrzywdzonego przypuszczenia, rozpatrywać można wyłącznie w

kategorii założenia czysto hipotetycznego, nie mającego żadnego przełożenia na

okoliczności tego postępowania.

Podsumowując,

należy stanowczo

stwierdzić, że zaakceptowanie

wyrażonego w postanowieniu poglądu prowadziłoby wprost do uznania i to bez

realnych podstaw, iż sędziowie orzekający w Sądzie Rejonowym w G. nie są

zdolni do zachowania bezstronności w obliczu występowanie w sprawie osób

należących do ich środowiska zawodowego, co nie służyłoby dobrze zarówno

autorytetowi tego sądu jak i całego wymiaru sprawiedliwości, a tym samym nie

mogło zyskać akceptacji Sądu Najwyższego.

Reasumując Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku.