III KO 103/24 · Sąd Najwyższy

III KO 103/24 POSTANOWIENIE Dnia 29 sierpnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie P. R. skazanego za czyn z art. 148 § 1 k.k. i inne na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 29 sierpnia 2024 r., w przedmiocie wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt II AKa 33/18, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 28 grudnia 2017 r., sygn. akt II K 54/17, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Pismem datowanym 10 czerwca 2024 r. skazany P. R. skierował do Sądu Najwyższego sporządzony przez siebie wniosek „o wznowienie postępowania i rozpoznanie sprawy zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Koszalinie sygn. akt II K 54/17 (objętym wydanymi następnie wyrokami łącznymi), we wniosku, które kwestionuje ustalenia faktyczne znacznym stopniu oraz ocenę prawną poczynioną w przedmiotowej sprawie”. W uzasadnieniu, załączając odpis orzeczenia, nawiązał do postanowienia Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2024 r. sygn. akt II AKo 58/24 o wyłączeniu sędziego Sądu Apelacyjnego w Szczecinie R.

M. od rozpoznania sprawy P. R. o wznowienie postępowania toczącego się przez Sądem Apelacyjnym w Szczecinie w sprawie pod sygn. akt II AKo 49/24. Osobnymi pismami skazany zwrócił się o wyznaczenie adwokata z urzędu do wznowienia postępowania oraz przesłał oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek skazanego o wznowienie postępowania jest dotknięty brakami formalnymi (wbrew wymogowi z art. 545 § 2 k.p.k. nie został sporządzony przez adwokata, względnie inny podmiot fachowy, nie został też opłacony), jednak bez wzywania autora do usunięcia tych braków ani rozpatrywania wniosku o wyznaczenie obrońcy, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. należało odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

Wystąpienie P. R. opiera się na nieporozumieniu. Skazany nie twierdzi, że w jego sprawie zachodzi jedna z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania, natomiast przytacza fragmenty postanowienia Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2024 r. sygn. akt II AKo 58/24. Postanowieniem tym wyłączono sędziego Sądu Apelacyjnego w Szczecinie R. M. od rozpoznania sprawy P. R. o wznowienie postępowania prowadzonej przez Sąd Apelacyjny w Szczecinie pod sygn. akt II AKo 49/24. Z poczynionych ustaleń wynika, że chodziło o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II K 18/19 (postanowieniem z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt II AKo 49/24 Sąd Apelacyjny odmówił przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie tego postępowania), zaś wyłączenie sędziego R.

M. motywowano tym (nie jest jasne dlaczego uznając, że chodzi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w Koszalinie sygn. akt II 54/17), że sędzia ten brał udział w rozpoznaniu sprawy P. R. zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Koszalinie sygn. akt II 54/17, „a tym samym w sposób czytelny zaprezentował już swoje stanowisko co do wartości dowodowej zgromadzonego materiału sprawy”. W sytuacji gdy skazany „w głównej mierze kwestionuje poczynione przez sąd ustalenia faktyczne, jak również ocenę prawną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego”, „przystąpienie obecnie przez tego sędziego do rozpoznania sprawy II AKo 49/24, mogłoby wywołać - z punktu widzenia ocen obiektywnych - uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności”.

Jest oczywiste, że powołane przez P. R. stwierdzenia zawarte w postanowieniu Sądu wyłączającym sędziego od udziału w sprawie wznowieniowej, wsparte deklaracją skazanego, że nadal kwestionuje ustalenia faktyczne i prawidłowość czynności prowadzonych przez Policję w toku śledztwa, w żadnej mierze nie są przesłanką do wznowienia postępowania w sprawie, w której Sąd Okręgowy w Koszalinie wydał wyrok oznaczony sygnaturą II K 54/17. W uzupełnieniu celowe będzie nadmienić, że w przeszłości Sąd Najwyższy odnosił się do wniosków skazanego o wznowienie postępowania w tej sprawie, odmawiając ich przyjęcia z powodu oczywistej bezzasadności, wynikającej z przywoływania okoliczności, w istocie deklarowanego przez skazanego przekonania o nieprawidłowości wyroku, które nie należą do przesłanek wznowienia postępowania (postanowienia SN z dnia 31 marca 2022 r., III KO 13/22; z dnia 5 czerwca 2023 r., III KO 87/22, każdorazowo utrzymywane w mocy w II instancji).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. [PGW] [ms] ‎