III KKN 87/99 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 10 kwietnia 2001 r.

III KKN 87/99

Sędzia SN Marek Sokołowski (przew.)

Sędzia SN Andrzej Deptuła

Sędzia SN Halina Gordon-Krakowska (spr.)

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2001 r. sprawy M. K.

skazanego z art. 36 MKK z powodu kasacji, wniesionej przez Rzecznika

Praw Obywatelskich na korzyść skazanego od wyroku b. Sądu

Wojewódzkiego w K. z dnia 4 stycznia 1955 r., sygn. akt (...), uchyla

zaskarżony wyrok i uniewinnia M. K. od popełnienia przypisanego mu

czynu, kosztami sądowymi w sprawie obciążą Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki w K. postanowieniem z dnia 19 stycznia 1995 r., sygn.

akt (...), odtworzył wyrok tegoż sądu z dnia 4 stycznia 1955 r. na

podstawie którego M. K. uznany został za winnego tego, że w okresie od

1950 r. do chwili aresztowania brał udział w związku, którego ustrój i cel

mógł pozostać tajemnicą dla władzy państwowej, tj. popełnienia

przestępstwa z art. 36 MKK i na mocy tego przepisu skazany na karę

dwóch lat więzienia.

Powyższy

wyrok

zaskarżył

na

korzyść

M.

K. Rzecznik

Praw

Obywatelskich zarzucając w kasacji „rażące naruszenie art. 36 mkk

mogące mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku polegające na

bezzasadnym uznaniu, że branie przez M. K. udziału we wspólnocie

religijnej p.n. „(...)” wyczerpało znamiona czynu z art. 36 MKK”.

W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

uniewinnienie M. K. od popełnienia przypisanego mu czynu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna.

Delegalizacja wspólnoty religijnej „(...)” dokonana na mocy decyzji

Urzędu do Spraw Wyznań z dnia 2 lipca 1950 r. nie spowodowała

zaprzestania

działalności

działalność

ta

była

religijnej

kontynuowana,

wyznawców

a

„(...)”.

Przeciwnie,

przedstawiciele

wspólnoty

podejmowali ustawiczne próby relegalizacji związku przedstawiając w

pismach skierowanych do najwyższych władz państwowych cele

statutowe, strukturę związku i formy działalności.

Tak więc przyjęcie w zaskarżonym wyroku, iż M. K. brał udział w

związku, którego ustrój i cel miał być tajemnicą dla władzy państwowej

była rażącym naruszeniem przepisu art. 36 MKK.

Przypisany oskarżonemu czyn nie wyczerpał znamion jakiegokolwiek

przestępstwa stanowił bowiem realizację prawnie zagwarantowanych

wolności sumienia i wyznania.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.