III KKN 76/01 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedskazujący H. B. na karę pozbawienia wolności krótszą od 6 miesięcy, nie
Legislator headnote
AI generatedIII KKN 76/01 · Sąd Najwyższy: skazujący H. B. na karę pozbawienia wolności krótszą od 6 miesięcy, nie
Full text
Wyrok z dnia 25 maja 2001 r.
III KKN 76/01
SSN Piotr Hofmański (przewodniczący)
SN Henryk Gradzik (sprawozdawca)
SN Halina Gordon - Krakowska
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2001 r. sprawy H. B.
oskarżonego z art. 209 § 1 KK w zw. z art. 64 § 1 KK z powodu kasacji,
wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść oskarżonego (...)
od wyroku Sądu Rejonowego w E. z dnia 22 grudnia 1998 r., sygn. akt
(...) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w E.
Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Rejonowego w E. z dnia 22 grudnia 1998 r. sygn. akt (...)
H. B. został skazany za to, że w okresie od września 1992 r. do czerwca
1996 r. oraz od 13 sierpnia 1996 r. do 15 stycznia 1997 r. w P. i D., po
uprzednim skazaniu wyrokiem Sądu Rejonowego w Ś., sygn. akt (...) za
przestępstwo z art. 186 § 1 KK69 w zw. z art. 60 § 1 KK69 na karę roku
pozbawienia wolności, którą odbył od 24 października 1986 r. do 21
sierpnia 1987 r., oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Ś. sygn. akt (...) za
przestępstwo z art. 186 § 1d KK w zw. z art. 60 § 1d KK na karę 3
miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 8 maja 1988 r.
do 12 maja 1988 r. i od 27 czerwca 1988 r. do 23 września 1988 r.,
uporczywie uchylał się od ciążącego na nim obowiązku łożenia
alimentów na rzecz swoich synów R. K. i P. J., przez co naraził ich na
niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych - tj. za
występek z art. 209 § 1 KK w zw. z art. 64 § 1 KK na karę roku
pozbawienia wolności.
Wyrok powyższy nie został zaskarżony przez żadną ze stron i
uprawomocnił się w pierwszej instancji.
Prokurator Generalny wniósł w trybie art. 521 KPK kasację na korzyść
oskarżonego. Zarzucił wyrokowi Sądu Rejonowego w E. rażące
naruszenie art. 64 § 1 KK, polegające na zastosowaniu tego przepisu,
mimo niespełnienia wymogu popełnienia nowego przestępstwa w ciągu 5
lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za
umyślne przestępstwo podobne.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w E.
Sąd Najwyższy zważył:
Zarzut kasacji jest zasadny. Jako przesłankę popełnienia przez H. B.
przestępstwa z art. 209 § 1 KK, w warunkach powrotu do przestępstwa
określonych w art. 64 § 1 KK, przyjął Sąd Rejonowy, m.in., uprzednie
skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w Ś. w sprawie sygn. akt (...) i
odbycie orzeczonej nim kary pozbawienia wolności w wymiarze 3
miesięcy. Tymczasem z brzmienia art. 64 § 1 KK wynika jednoznacznie,
że jednym z warunków zastosowania tego przepisu jest uprzednie
skazanie na karę pozbawienia wolności w wysokości co najmniej 6
miesięcy. Tylko wtedy bowiem może być spełniony ustawowy wymóg
odbycia przez oskarżonego takiej kary „za przestępstwo umyślne (...) za
które był już skazany”. Powołany wyrok Sądu Rejonowego w Ś., jako
skazujący H. B. na karę pozbawienia wolności krótszą od 6 miesięcy, nie
może być zatem przyjęty za podstawę ustalenia, że kolejne skazanie
oskarżonego za umyślne przestępstwo podobne nastąpiło w warunkach
wskazanych w art. 64 § 1 KK.
Podstawą do przyjęcia powrotu do przestępstwa w rozumieniu art. 64 §
1 KK nie może być również skazanie oskarżonego wyrokiem Sądu
Rejonowego w Ś. w sprawie sygn. akt (...). Wymierzoną tym orzeczeniem
karę pozbawienia wolności H. B. odbył do dnia 21 sierpnia 1987 r., a za
początek ponownego popełnienia przestępstwa podobnego przyjęto
wrzesień 1992 r. Powrót do przestępstwa nastąpił po upływie 5 lat od
odbycia
kary
pozbawienia
wolności
wymierzonej
za
poprzednie
przestępstwo.
Autor kasacji trafnie zatem zarzucił, że skazanie H. B. zaskarżonym
wyrokiem nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 64 § 1 KK. Zważywszy,
że przepis ten określa także zasady wymiaru kary, jego zastosowanie w
przedmiotowej sprawie mogło mieć wpływ na treść wyroku.
Z uwagi na to, że kasacja wniesiona na korzyść oskarżonego jest
oczywiście zasadna Sąd Najwyższy rozpoznał ją w trybie art. 535 § 3
KPK na posiedzeniu bez udziału stron. W uwzględnieniu wniosku
zawartego w kasacji uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do
ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w E.