III KKN 656/98 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedsygn. IV K […], S. M. został uznany za winnego tego, że na terenie G. i powiatu s. brał udział w nielegalnym związku pod nazwą „[…]”, którego istnienie i cel
Legislator headnote
AI generatedIII KKN 656/98 · Sąd Najwyższy: sygn. IV K […], S. M. został uznany za winnego tego, że na terenie G. i powiatu s. brał udział w nielegalnym związku pod nazwą „[…]”, którego istnienie i cel
Full text
Sygn. akt III KKN 656/98
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 listopada 2000 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN – Andrzej Deptuła
Sędziowie:
SN – Przemysław Kalinowski
SN – Antoni Kapłon (spraw.)
Protokolant – Teresa Jarosławska
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Józefa Gemry
po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2000 r.
sprawy S. M.
oskarżonego z art. 36 mkk
z powodu kasacji, wniesionej na korzyść przez Prokuratora Generalnego
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.
z dnia 5 marca 1956 r., sygn. IV K […]
1. uchyla zaskarżony wyrok i uniewinnia S. M. od popełnienia
zarzucanego mu czynu;
2. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 5 marca 1956 r.,
sygn. IV K […], S. M. został uznany za winnego tego, że na terenie G. i powiatu
s. brał udział w nielegalnym związku pod nazwą „[…]”, którego istnienie i cel
miał pozostać tajemnicą wobec władzy państwowej i pełnił w związku tym
funkcje kierownicze, a w szczególności:
- w 1945 r., od daty bliżej nieustalonej do 28 września 1954 r., jako pionier
pełnoczasowy,
- w okresie od grudnia 1954 r. do chwili aresztowania w dniu 5 listopada 1955
r. bliżej nieustaloną funkcję kierowniczą, a jednocześnie w ramach swej
działalności przechowywał pisma, broszury i książki o treści wrogiej
i fałszywej, wożąc je ze sobą,
tj. popełnienia przestępstwa z art. 36 mkk, za co skazany został na karę 2 lat
więzienia, przy czym orzeczono nadto przepadek i zniszczenie dowodów
w postaci książek, broszur i notatek.
Tenże wyrok uprawomocnił się w pierwszej instancji.
Kasację od niego złożył Prokurator Generalny, zarzucając rażącą i mającą
wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa materialnego przez przyjęcie, że
uczestnictwo oskarżonego w związku wyznaniowym „[…]” było równoznaczne
z udziałem w związku tajnym i wyczerpywało znamiona przestępstwa
określonego w art. 36 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach
szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa Polskiego.
W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku
i uniewinnienie oskarżonego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja jest zasadna.
Nie wychodząc poza ustalenia faktyczne poczynione w sprawie niniejszej
przez Sąd Wojewódzki w K., ani też ich nie kwestionując, godzi się zauważyć,
iż zrzeszenie „[…]” miało ponad wszelką wątpliwość charakter wspólnoty
religijnej.
In concreto działalność oskarżonego S. M. mająca postać udziału w tejże
wspólnocie, była li tylko odbywaniem praktyk religijnych, znajdujących
dla tych ludzi oparcie w programie o założeniach także wyłącznie religijnych.
Związek, o którym mowa w art. 36 mkk musiał spełniać kryteria związku
tajnego.
Nie można takich cech przypisać wspólnocie „[…]”. Cel działania tej
grupy, jej założenia programowe i ustrojowe były organom władzy znane,
tak w okresie jej formalnie legalnego działania jak i po formalnym
zdelegalizowaniu.
„[…]” wielokrotnie w różnej formie, w tym i licznych pismach,
informowali władze państwowe zarówno o tym, że nadal, mimo delegalizacji
istnieją i działają oraz przedkładali projekty statutu, tym samym zmierzając
do ponownej formalnej legalizacji swojej wspólnoty (zob. wyrok SN
z 10 listopada 1995 r., sygn. II KRN 137/95, OSNKW z 1996 r., z. 1-2, poz. 13).
W tym stanie rzeczy przypisywanie członkom wskazanej wyżej
wspólnoty religijnej, w tym także przypisanie – in concreto – S. M. popełnienia
przestępstwa określonego w art. 36 mkk, ocenić należy jako oczywiście błędne,
skoro brak było w działaniu oskarżonego znamion ustawowych czynu
penalizowanego w tymże przepisie.
Ta konstatacja w sposób jednoznaczny przemawia za koniecznością
uchylenia zaskarżonego wyroku, a także za uznaniem skazania za oczywiście
niesłuszne – w rozumieniu art. 537 § 2 kpk i uniewinnieniem oskarżonego S. M.
od popełnienia zarzucanego mu czynu.
O kosztach procesu orzeczono w oparciu o art. 632 pkt 2 kpk.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
Przewodniczący: SSN (Andrzej Deptuła)
Sędziowie: SN (Przemysław Kalinowski)
SN (Antoni Kapłon)
aw
f/es