III KKN 484/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KKN 484/98

POSTANOWIENIE

Dnia 15 marca 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie

w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN – Piotr Hofmański

Sędziowie:

SN – Ewa Gaberle (spraw.)

SN- Henryk Gradzik

Protokolant: Joanna Kosmal

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Bogumiły Drozdowskiej

po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2001 r.

sprawy H. E. K.

skazanego za wykroczenie określone z art. 124 § 1 kw

z powodu kasacji, wniesionej przez prokuratora na niekorzyść skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w S.

z dnia 28 kwietnia 1998 r., sygn. II Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w E.

z dnia 23 lutego 1998 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami

sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Powyższe rozstrzygnięcie nie wymaga pisemnego uzasadnienia (art. 535 §

2 zd. III kpk). Poprzestać więc można na następujących uwagach:

Zarzut rażącej obrazy wymienionego w kasacji przepisu prawa

materialnego musiał być uznany za oczywiście bezzasadny. Sąd nie naruszył

bowiem przepisu art. 212 § 1 kk z 1969 r. skoro ustalił, że opona nie została

uszkodzona, a wysokość szkody wyrządzonej zniszczeniem dętki wnosi jedynie

105,99 zł, czyli nie przekracza 250 złotych. Przy takich ustaleniach nie zachodzi

niezgodność między podstawą faktyczną wyroku, a zastosowanym przepisem

art. 124 § 1 Kodeksu wykroczeń. Aby więc zarzut naruszenia art. 212 § 1 d.kk

mógł być uznany za uzasadniony, musiałoby dojść do zmiany poczynionych

przez sąd ustaleń faktycznych. Ich kwestionowanie w kasacji jest możliwe tylko

pośrednio tj. poprzez wykazanie, że są one wynikiem rażącego naruszenia

przepisów prawa procesowego. W kasacji prokuratora podważa się ustalenia

faktyczne, ale w sposób, który w świetle art. 523 kpk, jest niedopuszczalny.

Przekonuje o tym zarówno sformułowanie zarzutu, jak i jego umotywowanie. W

uzasadnieniu kasacji powoływano się na zeznania świadków i protokół oględzin

opony argumentując, że „analiza akt sprawy wskazuje, iż oskarżony dopuścił się

przestępstwa z art. 212 § 1 kk”. Najwyraźniej więc zmierzano do tego, by

również sąd kasacyjny przeanalizował treść wskazanych w kasacji dowodów i

zweryfikował poprawność ustaleń faktycznych, choć zarzut obrazy prawa

materialnego obliguje sąd do analizy przepisów, które zdaniem skarżącego

zostały naruszone. Mimo więc podniesienia zarzutu obrazy art. 212 § 1 dkk,

istota kasacji sprowadza się wyłącznie do kwestionowania podstawy faktycznej

wyroku i przyjęcia, że wyrządzona szkoda była wyższa od ustalonej przez sąd.

Nie można jednak mówić o obrazie prawa materialnego jeżeli jest ona wynikiem

błędnych ustaleń faktycznych lub naruszenia prawa procesowego, gdyż

uchybienia te są wówczas wadą pierwotną a ich następstwem jest nieprawidłowe

zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie postawienie zarzutu rażącego naruszenia prawa

procesowego byłoby uzasadnione, bowiem ocena sądu, iż jednoczesne

przedziurawienie gumowej opony i znajdującej się w niej dętki spowodowało

zniszczenie dętki bez uszkodzenia opony, jest oceną rażąco błędną, sprzeczną z

wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Rzecz jednak w tym, że

zarzutu obrazy art. 4 § 1 dkpk kasacja prokuratora nie podnosi, a na

„wyinterpretowanie” takiego zarzutu nie zezwala kategoryczne brzmienie art.

536 kpk.

Przewodniczący SSN: (Piotr Hofmański)

Sędziowie SN: (Ewa Gaberle)

(Henryk Gradzik)

aw

f/jw