III KKN 465/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KKN 465/98

POSTANOWIENIE

Dnia 11 stycznia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu

w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2001 r.

sprawy M. L. T.

skazanego z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 2 grudnia 1993 r. o oznaczaniu

wyrobów znakami skarbowymi akcyzy (Dz. U. Nr 127, poz. 584 ze zm.)

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w L.

z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. V Ka […]

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L.

z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. IV K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża skazanego

M. L. T. kosztami sadowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji zarzucono obrazę art. 22 ustawy z 1993 r. wywodząc, że

penalizuje on samo posiadanie alkoholu bez oznaczenia znakami akcyzy w

ilościach wskazujących na przeznaczenie do działalności handlowej ale nie

precyzuje ilości tego alkoholu, który choć w znacznej ilości może być

przeznaczony na potrzeby własne.

Analizując ten zarzut Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skazanemu przypisano posiadanie 200 butelek spirytusu i 390 paczek

papierosów bez akcyzy. Zarzut wysunięty w kasacji analizował uprzednio sąd

odwoławczy trafnie wskazując, że gdyby rzeczywiście towar ten przeznaczony

na wesele i własne potrzeby oskarżonego oraz jego najbliższej rodziny to byłby

nabyty zgodnie z potrzebami, a te wedle ustaleń, nie kwestionowanych przez

strony wyglądałby inaczej. W doktrynie zaś podnoszono, iż przekonanie sądu o

przeznaczeniu towaru, o jakim mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z 1993 r., do

działalności handlowej może opierać właśnie m.in. na rodzaju towaru,

normalnych potrzebach sprawcy w tym zakresie i potrzebach w sferze

niezbędnego zaopatrzenia się w dany towar (zob. W.Radecki, M.Bojarski.

Przewodnik po pozakodeksowym prawie karnym, Wrocław 1998 , s. 440) w

istocie zatem uchybienie, o jakim mówi skarżący, nie miało tu w ogóle miejsca,

a kasacje tym samym uznać należy za oczywiście bezzasadną. Dlatego też

orzeczono jak na wstępie.

aw

f/jw