III KKN 459/99 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KKN 459/99

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 stycznia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

- Ewa Gaberle

Sędziowie: SN

- Wiesław Kozielewicz

SN

- Józef Musioł (spr.)

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Stefana Szustakiewicza

po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2001 r.

sprawy W. B.

skazanego z art. 210 § 1 d.kk

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 24 lutego 1999 r., sygn. II Ka (...)

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.

z dnia 25 czerwca 1998 r., sygn. II K (...)

I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym.

II. zarządza zwrot skazanemu 450 zł z tytułu uiszczonej

przez niego opłaty od kasacji.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 24 lutego 1999 r. sygn. akt II Ka

(...) utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 25 czerwca 1999 r.

sygn. akt II K (...) mocą, którego oskarżeni, w tym, W. B., uznani zostali za

winnych tego, że „w dniu 30 czerwca 1996 r., w miejscowości B. działając

wspólnie i w porozumieniu (...) osobami dokonali „napadu rabunkowego na

osobę Z. W. w ten sposób, że używając gwałtu na osobie, polegającego na biciu

i kopaniu w głowę i inne części ciała doprowadzili go do stanu bezbronności, a

następnie zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze, zegarek i srebrny sygnet o

łącznej wartości 219 zł” i za to na podstawie art. 210 § 1 d.kk i 36 § 2 i 3 d.kk

W. B. skazany został na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 1000 zł

grzywny.

Powyższy wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył kasacją obrońca W. B.,

który zarzucił:

„1. rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie:

art. 9, 69, 85 kpk z 1969 r. przez nie wyznaczenie oskarżonemu obrońcy z

urzędu.

2. rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego , a mianowicie art.

3 § 1 i art. 313 § 1 kpk z 1969 roku przez nie wyjaśnienie wszystkich

istotnych

okoliczności

sprawy

oraz

zupełne

nie

zajmowanie

się

okolicznościami przemawiającymi na korzyść oskarżonej.

3. rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art.

3 § 3, 357, 372 § 1, 406 § 1 kpk z 1969 roku przez skazanie oskarżonego na

podstawie wyjaśnień A. B. bez przeprowadzenia porównania jej wyjaśnień z

innymi dowodami.

4. rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 4 § 1 kk przez

niezastosowanie tegoż przepisu”.

Podnosząc te zarzuty autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i utrzymanego nim wyroku Sądu Rejonowego i skierowanie sprawy

Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacji trudno odmówić słuszności szczególnie w części dotyczącej

rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 4 § 1 kk.

Zgodnie z art. 4 § 1 kk jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna

niż w czasie popełnienia przestępstwa stosuje się ustawę nową, chyba że

poprzednia ustawa jest względniejsza dla sprawcy.

Nie ma żadnej wątpliwości, iż ustawa (art. 210 § 1 kk) obowiązująca w chwili

popełnienia przypisanego przez Sąd I instancji, czynu oskarżonemu była

surowsza niż w nowym unormowaniu, dotyczącym rozboju obowiązującym w

chwili orzekania przez Sąd Okręgowy. Mimo tego Sąd Okręgowy nie uczynił

zadość wymogowi przepisu art. 4 § 1 nowego kodeksu karnego. Dlatego, że

uchybienie to mogło mieć wpływ na treść orzeczenia zachodziła konieczność

uchylenia wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do

ponownego rozpoznania.

Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa

procesowego to zauważyć należy, iż autor kasacji błędnie cytował przepisy kpk

z 1969 r. podczas gdy wyrok Sądu Odwoławczego zapadł pod rządami nowego

kodeksu postępowania karnego z 1997 r.

Nie wnikając w zasadność dokonanych zarzutów kasacji należy podnieść

jedynie, iż ta część kasacji, która podważa prawidłowość ustaleń faktycznych

dokonanych w oparciu o przeprowadzone dowody którym Sąd dał wiarę – nie

może odnieść pozytywnego skutku.

Natomiast zarzut podniesiony w pkt 1 kasacji jest słuszny. Błędny jest

pogląd, iż w sytuacji gdy oskarżony ustanowił obrońcę z wyboru, „który

występował podczas rozprawy apelacyjnej” to stać go było również na

ustanowienie obrońcy w toku postępowania w czasie postępowania przed

Sądem Rejonowym.

Fakt ustanowienia przez oskarżonego obrońcy z wyboru w toku

postępowania międzyinstancyjnego nie może być równoznaczny z tym, iż

oskarżony był w stanie ponieść koszty obrony bez uszczerbku (art. 69 d.kpk,

obecnie art. 78 § 1 kpk) w postępowaniu przed Sądem I instancji. Sytuacja

materialna i możliwości finansowe oskarżonego mogły się bowiem zmienić, tak

jak to miało miejsce w tej sprawie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Odwoławczy rozważy sprawę

zarówno pod kątem treści art. 4 § 1 kpk oraz słuszność zarzutu dotyczącego

naruszenia przez Sąd I instancji art. 69 d.kpk.

Z powyższych względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.