III KKN 457/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KKN 457/98

POSTANOWIENIE

Dnia 7 marca 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN Lidia Misiurkiewicz

Sędziowie SSN:

Tomasz Grzegorczyk

Bogdan Rychlicki – spr.

Protokolant: Joanna Kosmal

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Stefana Szustakiewicza

po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2001 r.

sprawy W. T.,

oskarżonego z art. 186 § 1 kk z 1969 r.,

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę,

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w L.

z dnia 15 stycznia 1998 r., sygn. V Ka […]

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P.

z dnia 16 września 1997 r., sygn. II K […]

oddala kasację, zaś kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego

w

tym

opłatą

w wysokości 300 zł obciąża W. T.

nieuiszczoną

od

kasacji

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 16 września 1997 r. sygn. akt

II K […] W. T. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 186

§ 1 kk, a polegającego na tym, że od lipca 1993 r. do października 1996 r. w P.

woj. […] uporczywie uchylał się od ciążącego na nim z mocy ustawy

obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniej córki L. przez co naraził ją

na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych i na podstawie

art. 186 § 1 kk wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności ustalając

jednocześnie, iż imię córki brzmi O., a nie L.. Zwolnił oskarżonego

od ponoszenia opłat, a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Do wyroku tego zostało sporządzone uzasadnienie. Wyrok ten został zaskarżony

apelacjami oskarżonego oraz jego obrońcy.

Oskarżony w swojej apelacji nie precyzując zarzutu podnosił, iż z uwagi

na trudną sytuację majątkową nie był w stanie płacić miesięcznych rat

alimentów ponieważ

nie miał obiektywnych możliwości wykonywania

obowiązku łożenia na utrzymanie swojej córki. W związku z tym wniósł

o zmianę zaskarżonego wyroku przez warunkowe zawieszenie wykonania

orzeczonej kary pozbawienia wolności.

Z kolei obrońca oskarżonego w apelacji zarzucił:

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprzyjęciu, że oskarżony

„w miarę możliwości finansowych wpłacał na rzecz ZUS – Oddział w L.

kwotę od 10 do 50 zł na sumę 200 zł”;

- rażącą niewspółmierność kary, poprzez wymierzenie oskarżonemu kary

o charakterze izolacyjnym.

Skarżący na tych podstawach domagał się zmiany zaskarżonego wyroku przez

warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności jako

znacznie łagodniejszej.

Do apelacji dołączono kserokopię wpłat kwot, o których mowa wyżej (k. 204).

Podczas rozprawy odwoławczej przed Sądem Wojewódzkim w L. w dniu

15 stycznia 1998 r. obrońca oskarżonego popierając obie apelacje zmodyfikował

ich kierunek i zarzucił zaskarżonemu wyrokowi oczywistą niesprawiedliwość

w rozumieniu art. 389 przez naruszenie art. 3 § 1 i 3, 4 § 1, 85, 357 oraz 372 kpk

i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego

od przypisanego mu przestępstwa ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Wojewódzki w L. wyrokiem z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. akt

V Ka […] zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- przyjął datę początkową czynu oskarżonego od sierpnia 1993 r.,

- na podstawie art. 73 § 1 i 2, 74 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary

pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby

lat 4;

- na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 i 3 kk zobowiązał oskarżonego do naprawienia

szkody przez wpłacenie kwoty 2790 zł na rzecz ZUS

Wydział

Alimentów

w

oraz do systematycznego

terminie

do

wykonywania

dnia

- Oddział w L.

czerwca

obowiązku

1999

r.,

alimentacyjnego;

w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Orzeczenie to zostało zaskarżone kasacją obrońcy skazanego. Do kasacji

dołączono wniosek o zwolnienie skazanego od opłaty od kasacji. Wniosek ten

uwzględniono postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 1998 r.

sygn.

akt

III

KZ

51/98

zmieniającym

zaskarżone

postanowienie

Sądu Wojewódzkiego w L. z dnia 4 marca 1998 r. sygn. akt V WKK […]

odmawiające zwolnienia oskarżonego od opłaty od kasacji.

W kasacji obrońca skazanego zarzucił rażące naruszenie przepisów

postępowania karnego (382, 389, 406 § 2 w zw. z art. 3 § 1 i 3, 4 § 1, 357)

mające wpływ na treść wyroku przez:

- błędne potraktowanie granic apelacji skazanego i rozpoznanie jej jako

zwróconej wyłącznie co do kary, gdy w rzeczywistości kwestionowała ona

winę skazanego w całości w zakresie przypisania mu występku z art. 186

§ 1 kk;

- niepełne jego uzasadnienie w sposób wybiórczy oceniające zarzuty

apelacyjne oraz bezzasadną odmowę zastosowania wynikającej z art.

389 kpk dyrektywy korekty zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji gdy wyrok

sądu pierwszej instancji był „oczywiście niesprawiedliwy”.

- nie uwzględnienie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego

pominiętego przez sąd pierwszej instancji, a co za tym idzie brak odniesienia

się sądu odwoławczego do owych błędów mających wpływ na treść wyroku

sądu pierwszej instancji w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych

oraz kwalifikacji prawnej czynu skazanego. Autor kasacji na tych

podstawach wniósł o:

- zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie skazanego od przypisanego mu

przestępstwa z art. 186 § 1 kk,

ewentualnie

- o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zmienionego wyroku sądu pierwszej

instancji i przekazanie Sądowi Rejonowemu w P. niniejszej sprawy

do ponownego rozpoznania.

Z kolei Prokurator Prokuratury Wojewódzkiej w L. w swojej odpowiedzi

na kasację wniósł o oddalenie kasacji obrońcy jako niezasadnej.

Sąd Najwyższy rozważył co następuje:

Kasacja

obrońcy

nie

jest

zasadna

z

następujących

względów.

Jeżeli chodzi o pierwszy oraz drugi zarzut mający charakter stricte kasacyjny to

stwierdzić należało, iż

„sąd odwoławczy zauważając, iż wina oskarżonego

w obu apelacjach nie była kwestionowana i nie budzi wątpliwości”, nie zawęził

przez to rozpoznania apelacji oskarżonego tylko co do kary (art. 397 § 2 kpk

z 1969 r.)

Rozważania

sądu odwoławczego (k. 209) poczynione z uwagi

na modyfikację przez obrońcę obu apelacji

w kontekście zaistnienia

uwarunkowań, o których mowa w art. 389 kpk z 1969 r. jasno wskazują, iż

kwestia winy skazanego była przedmiotem oceny sądu odwoławczego.

Ocena ta została dokonana z uwzględnieniem reguł, o których mowa w art. art. 3

§ 1 i 3, 4 § 1, a tym samym nie jest oceną dowolną, i nie może być przeto

skutecznie

kwestionowana.

Uzasadnienie

zaskarżonego

wyroku

wbrew

odmiennym twierdzeniom autora kasacji w pełni czyni zadość wymogom

art. 406 § 2 kpk z 1969 r. Sąd odwoławczy aprobując ustalenia sądu pierwszej

instancji w zakresie stanu faktycznego oraz kwalifikacji prawnej czynu

skazanego nie uczynił tego w sposób wybiórczy (jak podnosi to skarżący),

ale w

sposób

odpowiadający

istocie

wyroku

sądu

odwoławczego.

Zważywszy na zakreślone granice środków odwoławczych dalsze czynienie

rozważań, ponad to co zawarte zostało w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,

było zbędne.

W tej sytuacji oba

zarzuty kasacji należało uznać za chybione.

Jeżeli chodzi o trzeci zarzut podniesiony w kasacji, to w istocie rzeczy skarżący

kwestionuje

ustalenia faktyczne dokonane przez sąd pierwszej instancji,

a aprobowane z niewielką korektą przez sąd odwoławczy. Zważywszy na istotę

procesu kasacyjnego jest to niedopuszczalne. Poza taksatywnym wymienieniem

rzekomych błędów w ustaleniach faktycznych skarżący w najmniejszym stopniu

nie wykazał obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na taki,

a nie inny sposób dokonywania tych ustaleń. Wbrew temu, co podniósł skarżący

podstawą wyroku był całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy

sądowej (k.142) w tym również zakwestionowane przez skarżącego pominięcie

wyjaśnień skazanego złożonych na k. 53-54. Jak wynika z protokołu rozprawy

(k. 141) wyjaśnienia te odczytano skazanemu.. Podobnie rzecz się ma

z zeznaniami świadków A. i I. C., które odczytano z k. 24-25, 72, z k. 26, 71

w odniesieniu do

faktów i okoliczności, których świadkowie nie pamiętali

(art. 337 § 1 kpk z 1969 r.).

Reasumując powyższe

rozważania, kasację obrońcy na podstawie

art. 537 § 1 kpk należało oddalić.

O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego w tym obowiązku

uiszczenia opłaty od kasacji rozstrzygnięto na podstawie art. 636 § 1 w zw. z art.

518 kpk, § 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 grudnia

1995 r. w sprawie wysokości opłaty od kasacji w sprawach karnych (Dz. U.

Nr 153, poz. 785) w zw. z art. 626 § 1 kpk.

Przewodniczący: SSN (Lidia Misiurkiewicz)

Sędziowie: SSN (Tomasz Grzegorczyk)

SSN (Bogdan Rychlicki)

aw

f/ak