III KKN 454/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KKN 454/98

POSTANOWIENIE

Dnia 11 stycznia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN – Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2001 r.

sprawy S. R.

skazanego z art. 166, 208, 212, 156 § 1, 211 i 210 § 2 kk z 1969 r.,

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 22 stycznia 1998 r., sygn. II AKa […]

zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego w B.

z dnia 17 października 1997 r., sygn. III K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i zwalnia skazanego S. R.

od

kosztów

sądowych

postępowania

kasacyjnego,

w

tym

od nieuiszczonej opłaty od kasacji.

UZASADNIENIE

Kasacja dotyczy tylko części wyroku, odnosi się bowiem jedynie do dwu

zarzutów, a to przypisanych skazanemu czynów z art. 211 d.kk i z art. 210 § 2

d.kk, a zarzucono w niej obrazę art. 3 § 1, 357 i 372 § 1 d.kpk w odniesieniu do

pierwszego z czynów, przez wybiórczą ocenę zeznań świadków oraz tychże

norm wobec drugiego z czynów przez takąż ocenę jednego ze świadków.

Analizując te zarzuty Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Od razu podnieść należy, iż tak naprawdę zakres zarzutów odczytać

można przez wnikliwą analizę nie tyle kasacji ale akt sprawy, gdyż – co

podniesiono w odpowiedzi prokuratora na tę skargę – zarzuty tyczące jakoby

wyroku sądu odwoławczego, tak naprawdę odnoszą się do orzeczenia sądu I

instancji. Zresztą i z powołanych przepisów, których naruszenie się zarzuca

wynika, że dotyczą one orzekania w I instancji, a nie w sądzie odwoławczym.

Skarżący przy tym jakoby nie zauważa, że sąd odwoławczy ustosunkował się do

podnoszonych zarzutów, gdyż wyartykułowano je już w apelacji (k. 1000-1001).

Nie domaga się on jednak w ogóle argumentacji sądu odwoławczego (vide k.

1055-1056 i 1058-1059) i powtarza wywody apelacji. Niezależnie od

powyższego trzeba zauważyć, że w istocie swej skarżącemu chodzi o ponowną

ocenę dowodów, podważa bowiem ocenę sądu I instancji, choć sąd ten wywiódł

dlaczego i jak ocenił kwestionowane przez obronę dowody (k. 992-994). Sąd

odwoławczy wyjaśnił zaś dodatkowo jak należy rozumieć pojęcie „posługiwania

się” niebezpiecznym narzędziem na gruncie art. 200 § 2 dkk i dlaczego w tym

kontekście dowód z zeznań świadka kwestionowany przez obronę, daje

podstawy do przyjęcia zaistnienia tego czynu i przypisania go skazanemu. W

tym stanie rzeczy żadne z uchybień o jakich mowa w kasacji w rzeczywistości

miejsca nie miało, a skargę tę ocenić można jedynie jako oczywiście

bezzasadną. Dlatego też orzeczono jak na wstępie.

Odnośnie kosztów orzeczono zaś uwzględniając sytuację skazanego (zob.

k. 1150).

aw

f/es