III KKN 445/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KKN 445/98

POSTANOWIENIE

Dnia 11 stycznia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2001 r.

sprawy R. D.

skazanej z art. 1 § 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o ochronie obrotu

gospodarczego (Dz. U. Nr 126, poz. 615) w zw. z art. 58 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B.

z dnia 17 marca 1998 r., sygn. VIII Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.

z dnia 17 listopada 1997 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża skazaną

kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego

UZASADNIENIE

W kasacji podniesiono zarzut z art. 3 § 3 i art. 4 § 1 d.kpk przez przyjęcie,

że materiał dowodowy pozbawiony był nie dających się usunąć wątpliwości i

zaniechanie ich usunięcia in dubio pro reo a także art. 372 § 1 pkt 1 d.kpk przez

zaniechanie przez sąd odwoławczy odniesienia się do zarzutów apelacji oraz art.

42 § 1 d.kk przez przyjęcie że kara dodatkowa zakazu zajmowania stanowisk

musiała być orzeczona, choć przepis ten tylko pozwalał na jej orzeczenie.

Analizując te zarzuty Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Jeżeli chodzi o uchybienie przepisom art. 3 § 3 i 4 d.kpk to, co wyraźnie

wynika z uzasadnienia kasacji, zmierzają one do poddania w instancji

kasacyjnej, przeprowadzonych dowodów, ponownej ocenie i to bez wykazania

by oceny sądów skażone były dowolnością czy nielogicznością - jest to próba

podważenie ustaleń faktycznych, czego w kasacji – z uwagi na treść art. 463a

d.kpk (art. 523 § 1 kpk) – czynić nie wolno. Zarzut obrazy art. 372 d.kpk jest

zupełnie niezrozumiały, gdyż odnosi się on do sądu I instancji, a uzasadnienie

sądu odwoławczego normował art. 406 § 2 d.kpk i trzeba przyznać, że

ustosunkowano się w nim do obu zarzutów apelacji, a to błędu w ustaleniach

faktycznych i niewspółmierności kary (k. 1277). Gdy zaś chodzi o zarzut trzeci,

dotyczący kary dodatkowej, to zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 463a § 1 zd. II

d.kpk kasacja nie mogła w ogóle być złożona z powodu niewspółmierności

kary, a niezależnie od tego należy podnieść, iż wbrew twierdzeniom skarżącego

art. 42 § 1 d.kk wyraźnie stwierdzał, że przewidziany tam zakaz „orzeka się”,

gdyż o ile w jego § 2 zakładano, że „sąd może orzec” wskazany w nim zakaz, to

w § 1 zastrzeżono, iż „sąd orzeka” przewidziane tu zakresy. W konsekwencji

żadne z uchybień, o jakich mówi kasacja w ogóle nie miało miejsca w tej

sprawie, a skargę w tym stanie rzeczy uznać należy za oczywiście bezzasadną.

Dlatego orzeczono jak na wstępie.

aw

f/ak