III KKN 431/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KKN 431/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN Ewa Gaberle

Sędziowie: SN

SN

Henryk Gradzik

Józef Musioł (spr.)

Protokolant: Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Smardzewskiego

po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2000 r.

sprawy M. P.

skazanego z art. 186 § 1 d kk

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść

skazanego

od nakazu karnego Sądu Rejonowego w B.

z dnia 18 kwietnia 1997 r., sygn. III K […]

uchyla zaskarżony nakaz karny i sprawę przekazuje Sądowi

Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania

UZASADNIENIE

Nakazem karnym z dnia 18 kwietnia 1997 r. (sygn. akt III K […])

Sąd Rejonowy w B. uznał oskarżonego M. P. za winnego tego, że:

„od stycznia 1988 r. do lipca 1990 roku oraz w okresie od czerwca 1996

roku do 18 grudnia 1996 roku w B. uchylał się od ciążącego na nim

z mocy wyroku sądu obowiązku alimentacyjnego na utrzymanie córki

J. P. przez co naraził ją na niemożność zaspokojenia podstawowych

potrzeb życiowych” –

i za to na podstawie art. 186 § 1 kk przy zastosowaniu art. 54 kk, skazał

go na karę 1 roku ograniczenia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 pkt 2

kk, art. 34 § 1 kk zobowiązał go do wykonywania nieodpłatnej

dozorowanej pracy na cele publiczne wskazane przez Sąd w wymiarze

30 godzin w stosunku miesięcznym.

Nakaz powyższy nie został zaskarżony sprzeciwem i uprawomocnił się

w dniu 3 czerwca 1997 r.

Powyższy nakaz zaskarżył kasacją na korzyść skazanego Prokurator

Generalny, który zarzucając

- rażące naruszenie prawa – art. 454e pkt 4 kpk poprzez bezpodstawne

przyjęcie w opisie czynu okresu niealimentacji od stycznia 1988 roku

do lipca 1990 roku, w wyniku czego doszło do skazania M. P. za czyn, który

uległ przedawnieniu

- rażące naruszenie prawa – art. 454c § 1 kpk polegające na wymierzeniu

oskarżonemu

M.

P. kary

ograniczenia

nie przewidzianym w tym przepisie

wniósł

wolności

w

rozmiarze

o uchylenie zaskarżonego nakazu karnego i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B..

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest słuszna.

Sąd Rejonowy, wydając zaskarżony nakaz karny przyjął bezkrytycznie

za aktem oskarżenia opis czynu zarzucanego M. P..

Sąd uznając, że M. P. dopuścił się przestępstwa niealimentacji w dwóch

różnych okresach oddzielonych 6 letnią przerwą w istocie orzekł o dwóch

czynach określonych w art. 186 § 1 kk..

Przyjęcie w opisie czynu przypisanego oskarżonemu okresu od stycznia

1988 roku do lipca 1990 roku było nieprawidłowe, albowiem już w dacie

wszczęcia postępowania karnego czyn popełniony w tym okresie uległ

przedawnieniu i jako taki winien być wyeliminowany z jego opisu.

Przepisy at. 454a § 1 – 454i

kpk stwarzają sądowi możliwość

rozstrzygania o odpowiedzialności karnej oskarżonego, bez przeprowadzenia

rozprawy, nakazem karnym. Uzależniają jednak jego wydanie od szeregu

warunków, w tym od określonych rodzajów kary i rozmiarów ich orzekania:

grzywny do 5.000 zł lub kary ograniczenia wolności do 6 miesięcy.

Skoro więc Sąd Rejonowy uznał zaistnienie przesłanek umożliwiających

rozstrzygnięcie odpowiedzialności karnej M. P. w trybie nakazowym to

orzekając karę ograniczenia wolności nie mógł przekroczyć granicy 6 miesięcy.

Skazując M. P. na karę 1 roku ograniczenia wolności tj. w wysokości

nie przewidzianej w przepisie art. 454c § 1 kpk – Sąd Rejonowy dopuścił się

rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 463a § 1 kpk.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.

Przewodniczący: SSN (Ewa Gaberle)

Sędziowie: SSN (Henryk Gradzik)

(Józef Musioł)

aw

f/ak