III KKN 341/99 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KKN 341/99

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 lipca 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN – Andrzej Konopka

Sędziowie: SN – Ewa Gaberle (spraw.)

SN – Wiesław Kozielewicz

po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2001 r.

sprawy M. R.

skazanego za popełnienie wykroczenia z art. 124 kw

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

na korzyść skazanego (DSN IV (…))

od wyroku Sądu Rejonowego w B.

z dnia 14 września 1998 r., sygn. IV Kws (…)

zmieniającego orzeczenie Kolegium d/s Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w

B. z dnia 15 maja 1998 r., Nr rej. (…)

uchyla zaskarżony wyrok oraz zmienione nim orzeczenie Kolegium

d/s Wykroczeń w B. i uniewinnia M. R. od popełnienia przypisanego

mu czynu, a kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia 13 maja 1998 r. (Nr rej. 6877/97) Kolegium d/s

Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w B. uznało M. R. za winnego tego, że 15

września 1997 r. w B., w budynku Komendy Rejonowej Policji dokonał

umyślnego wybicia szyby w oknie przez kopnięcie jej nogą czym spowodował

szkodę w mieniu Komendy Wojewódzkiej Policji w B. w kwocie 121,60 zł, i za

wykroczenie to, wyczerpujące znamiona określone w art. 124 § 1 kk, skazało

obwinionego na podstawie tego przepisu na grzywnę w kwocie 150 zł z

zamianą na zastępczą karę aresztu oraz orzekło obowiązek zwrotu

równowartości wyrządzonej szkody.

Po rozpoznaniu odwołania M. R., Sąd Rejonowy w B., wyrokiem z dnia

14 września 1999 r. (sygn. IV Kws (…)), zmienił orzeczenie Kolegium w ten

sposób, że ustalił, iż oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu z winy

nieumyślnej, uchylił orzeczenie o zastępczej karze aresztu, a w pozostałej części

utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją, wniesioną w trybie art. 521 kpk na

korzyść skazanego, Prokurator Generalny, a domagając się uchylenia tego

wyroku i uniewinnienia M. R. zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego,

polegające

na

bezpodstawnym

przypisaniu

oskarżonemu

popełnienia

wykroczenia określonego w art. 124 § 1 kw, przy przyjęciu, że czynu tego

dopuścił się nieumyślnie, podczas gdy wykroczenie to można popełnić

wyłącznie z winy umyślnej.

Kasację tę Sąd Najwyższy rozpoznał w trybie art. 535 § 3 kpk, jako że

jest ona oczywiście zasadna.

Sposób sformułowania przepisu art. 124 § 1 kw jest bowiem

jednoznaczny

i

nie

nasuwa

żadnych

wątpliwości

interpretacyjnych.

Przewidziana zaś w art. 5 kw zasada (na co powołał się Sąd Rejonowy w

uzasadnieniu wyroku) odmienna od wyrażonej w art. 8 kk, nie dotyczy

wykroczeń określonych w art. 124 kw, skoro ustawowym znamieniem

zaakcentowanym wyraźnie w tym przepisie jest umyślność działania. Z tego

względu wykroczenia te mogą być popełnione tylko umyślnie, są więc

wyjątkiem, o jakim mowa w art. 5 in fine kw.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że zachowanie M. R.

polegające na nieumyślnym wybiciu szyby nie wyczerpywało znamion

opisanych w art. 124 § 1 kk i skazanie go za to wykroczenie było oczywiście

niesłuszne w rozumieniu art. 537 § 2 kpk. Dlatego też Sąd Najwyższy

uwzględnił kasację prokuratora w całości i orzekł jak na wstępie.