III KKN 341/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KKN 341/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN – Ewa Gaberle (spraw.)

Sędziowie:

SN – Henryk Gradzik

SN – Józef Musioł

Protokolant – Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Waldemara Smardzewskiego

po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2000 r.

sprawy L. Ł.

skazanego za przestępstwo określone w art. 18 § 1 dekretu z dnia 13 czerwca

1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy

Państwa (Dz. U. Nr 30 poz. 192 ze zm.)

z powodu kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich

na korzyść skazanego

od wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego w L.

z dnia 8 października 1948 r., sygn. Sr […]

uchyla zaskarżony wyrok i uniewinnia L. Ł. od popełnienia

przypisanego mu czynu, a kosztami procesu w sprawie obciąża

Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 października 1948 r. (sygn. Sr […]) Wojskowy Sąd

Rejonowy w L. skazał L. Ł. na karę roku więzienia za występek z art. 18 § 1

dekretu

z dnia 13

czerwca

1946

r.

o

przestępstwach

szczególnie

niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa (Dz. U. Nr 30 poz. 192)

popełniony w ten sposób, że „z początkiem stycznia 1948 r. w M., pow. H.,

mając wiarygodną wiadomość, iż ps. „S.” bez prawnego zezwolenia władzy,

przechowuje broń palną – pistolet, nie doniósł o tym natychmiast władzy

powołanej do ścigania przestępstw”.

Powyższy, prawomocny, wyrok zaskarżył kasacją, na korzyść L. Ł.,

Rzecznik Praw Obywatelskich i domagając się uchylenia tego wyroku

i uniewinnienia oskarżonego zarzucił rażącą obrazę przepisu art. 18 § 1 mkk,

mającą istotny wpływ na treść wyroku, a polegającą na skazaniu oskarżonego

za zaniechanie zawiadomienia władzy o przechowywaniu przez ps. „S.”

pistoletu „P.” mimo ustalenia, że przechowywanie tego pistoletu w obrębie

zabudowań oskarżonego miało miejsce bez jego wiedzy.

Rozstrzygając o kasacji Sąd Najwyższy uznał, iż jest ona w pełni zasadna.

Z ustaleń poczynionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika

ponad wszelką wątpliwość, że oskarżony L. Ł. ani nie przechowywał

broni palnej w rozumieniu art. 4 § 1 mkk, co zarzucono mu w akcie oskarżenia,

ani też nie wiedział, że inne osoby przechowują w jego zabudowaniach

gospodarczych pistolet „P.” i amunicję. Sąd odwołał się tutaj do wyjaśnień L. Ł.

nie przyznającego się do stawianego mu zarzutu oraz do zeznań świadka C. K.

podkreślając wyraźnie, że zeznania te uznał za wiarygodne i przytaczając

w uzasadnieniu wyroku wypowiedź świadka, iż oskarżony nie wiedział

o schowaniu w jego stodole pistoletu „P.”.

To poprawne ustalenie sądu, znajdujące oparcie w przeprowadzonych

dowodach pozostaje więc w rażącej, wręcz niespotykanej w praktyce sądowej

sprzeczności z rozstrzygnięciem zawartym w dyspozytywnej części wyroku i

nie pozostawia miejsca na wątpliwości, że skoro oskarżony nie wiedział o

przechowywaniu w jego stodole pistoletu „P.”, to tym samym nie mógł popełnić

przypisanego mu w wyroku umyślnego występku określonego w art. 18

§ 1 mkk. Zatem skazanie oskarżonego za to przestępstwo jest w takiej sytuacji

skazaniem oczywiście niesłusznym, o jakim mowa w art. 537 § 2 in fine kpk.

Z tego względu Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i uniewinnił

L. Ł. od popełnienia przypisanego mu czynu, a o kosztach procesu w sprawie

orzekł stosownie do treści art. 616 § 1 i 626 § 1 kpk w zw. z art. 632 pkt 2 kpk

i 638 kpk.

Przewodniczący: SSN (Ewa Gaberle)

Sędziowie: SN (Henryk Gradzik)

SN (Józef Musioł)

aw

f/es