III KKN 333/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KKN 333/98

POSTANOWIENIE

Dnia 5 lutego 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN

- Andrzej Konopka

Sędziowie

- Marian Buliński - sprawozdawca

SN:

- Dorota Rysińska

Protokolant: Barbara Szenk

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Smardzewskiego

po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2001 r.

sprawy M. G.,

skazanego z art. 212 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. akt: II Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.

z dnia 24 października 1997 r., sygn. akt: II K […]

- oddala kasację a kosztami sądowymi związanymi z

postępowaniem kasacyjnym obciąża skazanego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 24 października 1997 r.

(II K […]) M. G. został skazany za popełnienie przestępstwa określonego

w art. 212 § 1 kk z 1969 r. na karę grzywny w kwocie 1000 złotych.

Apelację od tego wyroku złożył obrońca oraz prokurator na niekorzyść

oskarżonego.

Obrońca

zarzucił

zaskarżonemu

wyrokowi

błąd

w

ustaleniach

faktycznych przez obrazę art. 3 § 2 i 3 kpk z 1969 r. i wniósł o uniewinnienie

oskarżonego.

Natomiast

prokurator

zarzucił

rażącą

niewspółmierność

(łagodność) wymierzonej oskarżonemu kary.

Sąd Wojewódzki w K. wyrokiem z dnia 23 stycznia 1998 r. (II Ka […])

zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

Kasację od tego wyroku złożył obrońca skazanego, zarzucając temuż

orzeczeniu rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mogące mieć

wpływ na treść orzeczenia tj. art. 3, art. 357, art. 372 § 1 kpk z 1969 r. poprzez

nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść skazanego, przez

uznanie, że przeprowadzony w sprawie eksperyment osmologiczny należy

uznać za pełnowartościowy dowód, pomimo, iż jest to jedyny dowód

przemawiający na niekorzyść skazanego a jego wartość dowodowa została przez

obronę

zakwestionowana

w

sposób

podany

w

apelacji

od

wyroku

Sądu pierwszej instancji.

Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

utrzymanego nim wyroku Sądu Rejonowego w K. i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o zmianę

zaskarżonych wyroków i uniewinnienie skazanego od zarzucanego mu czynu.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja obrońcy skazanego nie jest zasadna.

W istocie rzeczy kasacja sprowadza się do zarzutu obrazy art. 7 kpk (art.

4 § 1 kpk z 1969 r.) polegającego na dokonaniu przez sąd dowolnej – zdaniem

skarżącego – oceny dowodów a zwłaszcza oparcie winy skazanego na

niepełnowartościowym dowodzie z eksperymentu osmologicznego. Powyższe

nie znajduje jednak potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Bezsporne jest, iż w przedmiotowej sprawie powołano biegłego (k. 20) w

celu stwierdzenia czy pobrane ślady zapachowe od dwóch osób odpowiadają

śladowi osmologicznemu zabezpieczonemu w toku oględzin samochodu C.

z gaśnicy leżącej wewnątrz samochodu.

Biegły sporządził opinię nazwaną „Eksperyment Kryminalistyczny”

(k. 23-25). Opinia ta była oparta na przeprowadzonych eksperymentach

osmologicznych,

polegających

na

użyciu

dwóch

psów

„J.”

i

„E.”

do zabezpieczenia śladów zapachowych (k. 26-29). Oba psy osobno po sześć

razy rozpoznawały – po nawęszeniu zapachu pobranego z gaśnicy – pojemniki

z zapachem pobranym od skazanego (26odw. I 27 odw.). W trakcie tych

eksperymentów osmologicznych przeprowadzono także badanie sprawności

węchowej psów i atrakcyjności zapachowej materiału porównawczego,

potwierdzając sprawność węchową psów i wykluczając atrakcyjność zapachową

materiału porównawczego.

Wszystkie dowody podlegają takiej samej ocenie, niezależnie czy

dowodem są zeznania świadka czy opinia osmologiczna, podlegają one

swobodnej ocenie sądu opartej na zasadach prawidłowego rozumowania

opartego na wiedzy i doświadczeniu życiowym. Przepisy kodeksu postępowania

karnego nie dzielą dowodów na bardziej i mniej wartościowe ani na takie co

mogą występować samodzielnie i takie co nie mogą być jedynymi

wskazującymi na winę oskarżonego.

Jeden dowód uznany przez sąd za wiarygodny ma zdecydowaną przewagę nad

wieloma dowodami uznanymi przez sąd za niewiarygodne. Warunkiem jest by

dokonana przez sąd ocena spełniała wymagania art. 7 kpk.

Sąd pierwszej instancji dokonał właśnie takiej oceny zgromadzonych

dowodów. Szeroko (k. 2 uzasadnienia wyroku) i wnikliwie uzasadniał dlaczego

opinię osmologiczną uznał za pełną, jasną i wiarygodną. Nadto wskazał, iż ta

opinia ma wsparcie w innych dowodach. Sąd odwoławczy taką ocenę dowodów

dokonaną przez sąd orzekający aprobował wskazując, iż opinia osmologiczna

została oparta na prawidłowo przeprowadzonych eksperymentach i nawet jako

jedyny dowód byłaby dowodem wystarczającym do przypisania winy

oskarżonemu. Podzielając ocenę dowodów dokonaną przez oba sądy, Sąd

Najwyższy orzekł , jak na wstępie.

Przewodniczący SSN: (Andrzej Konopka)

Sędziowie SSN: (Marian Buliński)

aw

f/jw

(Dorota Rysińska)